>
“This is the life”
Thanksgiving day, για τους Αμερικάνους, 27 Νοεμβρίου και ο Mike Mangini βρισκόταν στην Ελλάδα για drum clinic στο Ωδείο του Νάκα, μαζί με τον Gavin Harrison. Το σκηνικό είχε στηθεί από πολύ νωρίς, ένα μήνα πριν. Φαγητό σε τριάδα, μαζί με τον πολύ καλό φίλο, Σάββα Στανή, χρόνια συνεργάτη στο ROCK HARD, ιδιοκτήτη του πάλαι ποτέ fan club των DREAM THEATER και τώρα ιδιοκτήτη του rockyourlife.gr. Εκείνος θα αναλάμβανε τις ερωτήσεις που έχουν «γαστριμαργικό» ενδιαφέρον κι εγώ τις ερωτήσεις μουσικού ενδιαφέροντος. Παρά τις αντίξοες συνθήκες (αφού εκείνη την ημέρα είχε πολλές πορείες και η πρόσβασή μας στο ξενοδοχείο όπου διέμενε ήταν πολύ δύσκολη) κι επιπλέον είχαμε στενό χρονικό περιθώριο να επιστρέψουμε πίσω, αφού είχε «ραντεβού» να μιλήσει με την οικογένειά του στο Skype, λόγω της μεγάλης γιορτής των Αμερικάνων.
Από την στιγμή που τον πήραμε στο αυτοκίνητο, ήταν πάρα πολύ φιλικός και ομιλητικός, γνωρίζοντας ότι έχει να κάνει με μεγάλους γνώστες της καριέρας του και του συγκροτήματός του. Ειπώθηκαν, off the record (λόγω της μεγάλης διαδρομής με το αυτοκίνητο), πάρα πολλά, εξαιρετικά ενδιαφέροντα πράγματα, για τα οποία δεσμεύομαι να γράψω ένα εκτενές άρθρο για τους DREAM THEATER σε σύντομο χρονικό διάστημα και ακολούθησε η «επίσημη» συνέντευξη στο φαγάδικο με τα θαλασσινά που πήγαμε. Ο δρόμος του γυρισμού ήταν «επίπονος», με απίστευτη κίνηση και μεγάλο άγχος από τον Mangini, αφού έπρεπε να καθυστερήσει την κλήση προς την οικογένειά του, κάτι που τον έκανε πολύ νευρικό, χαλώντας την εικόνα του, αλλά αυτό είναι ένα ζήτημα που θα μας απασχολήσει στο μελλοντικό άρθρο που λέγαμε…
Διαβάστε το πρώτο μέρος της συνέντευξης του Mike Mangini στο rockyourlife.gr εδώ.
Ποιος ήταν ο λόγος που έκανες audition για να μπεις στους DREAM THEATER, από τη στιγμή που γνώριζες πως αν σε έπαιρναν, θα έπρεπε να παρατήσεις την πολύ καλή δουλειά που ήδη είχες στο Berklee;
Ένας λόγος που με έκανε να πάρω μέρος, είναι ότι ήμουν απολύτως σίγουρος ότι θα μπορούσα να πάω το συγκρότημα εκεί που ήθελε να πάει, αλλά και το συγκρότημα θα μπορούσε να με βοηθήσει να πάω εκεί που ήθελα κι εγώ και σαν παίχτης και σε σχέση με τον ήχο μου αλλά και σαν άνθρωπος. Ένας άλλος λόγος όμως, ήταν ότι ένιωθα ότι μέσα στο επαγγελματικό περιβάλλον που βρισκόμουν, όντας ένας full-time καθηγητής, είχα πάρα πολύ λίγο χρόνο να παίζω ντραμς. Τα πέντε πρώτα χρόνια δεν ήταν έτσι η κατάσταση, στην πορεία όμως έγινε έτσι, τα πράγματα έγιναν δύσκολα. Η επαγγελματική μου καριέρα, ήταν ο λόγος που με προσέλαβαν. Σαφώς. Ενώ πίστευα ότι οι σπουδαστές έρχονται για το υλικό, στη μέση της καριέρας μου στο Πανεπιστήμιο, διαπίστωσα ότι οι σπουδαστές έρχονταν για τον καθηγητή, κάτι το οποίο είναι εντελώς ηλίθιο. Δεν είναι ο σωστός τρόπος σκέψης. Δεν πας σε μία σχολή για τον δάσκαλο, αλλά για το υλικό. Δηλαδή όταν πεθαίνει ένας δάσκαλος, πεθαίνει και η εκπαίδευση; Το αντικείμενο της εκπαίδευσης είναι αυτό που μένει, το υλικό κι αυτό πληρώνεις, όχι τον δάσκαλο. Η φιλοσοφία λοιπόν άλλαξε μετά από κάποια χρόνια που ήμουν εκεί και δεν μπορούσα να παίξω όσο ήθελα, κάτι που δεν μου άρεσε καθόλου και δεν άρεσε ούτε στους σπουδαστές. Όσο δεν μπορούσα να φύγω επειδή μεγάλωναν οι υποχρεώσεις μου στο κολλέγιο και δεν μπορούσα να δώσω όσα ήθελα, δεν ήμουν ευτυχισμένος, δεν ένιωθα ότι ήμουν ο καλύτερος άνθρωπος που μπορούσα να είμαι και μειώθηκε η ικανότητά μου να είμαι ο καλύτερος δυνατός δάσκαλος από τη στιγμή που δεν μπορούσα να κάνω αυτά που υποτίθεται ότι έπρεπε να κάνω. Δεν ξέρω… Από ένα σημείο και μετά, δεν μπορούσα να κάνω ούτε αυτό που ήθελα εγώ, αλλά ούτε κι αυτό που ήθελαν οι σπουδαστές, παρά μόνο αυτό που επέβαλλαν οι πολιτικές. Τα πράγματα άλλαξαν, εγώ άλλαξα και ήθελα να φύγω από εκεί.
Θα πρότεινες δηλαδή εσύ σε κάποιον να πάει στο Berklee ή όχι, με βάση αυτά που ακούω τώρα;
Μη με παρεξηγείς. Το Berklee είναι ένα σπουδαίο μέρος να μάθει κανείς μουσική. Πιστεύω ότι είναι ένα από τα πιο σπουδαία μέρη στον κόσμο για να μάθει κανείς το όργανό του. Αν ένας ντράμερ, γνωρίζει να παίζει καλά και πάει στο Berklee, είναι βέβαιο ότι θα γίνει από τους κορυφαίους στο χώρο του. Αυτό που θέλω να πω, είναι ότι από την εμπειρία μου και χωρίς να μπορώ να πω με βεβαιότητα αν είναι σφάλμα του κολλεγίου ή όχι, ίσως τελικά να μην ήμουν ο κατάλληλος δάσκαλος για εκεί, επειδή είχα μία μεγάλη επαγγελματική καριέρα. Μάλλον… Τι μαλ…ες λέω. Σαφώς και ήμουν καλός δάσκαλος αν κρίνω από τους μαθητές που έβγαλα, οι οποίοι έβγαιναν στις κορυφαίες θέσεις στην Αμερική επί σειρά ετών… Σε καμία περίπτωση όμως δεν είμαι αρνητικός απέναντι στο Berklee.
Πως σου φαίνεται η ζωή με τους DREAM THEATER, που σίγουρα είναι πολύ πιο απαιτητική από πριν, όντας σ’ ένα τόσο δημοφιλές σχήμα, παίζοντας τρίωρα show κάθε βράδυ; Το έκανες και με τον Steve Vai, που έπαιζες πολύ μεγάλα show…
2 ώρες και 45 λεπτά!!!
Ακριβώς… Αλλά είμαι βέβαιος ότι τα πράγματα τώρα είναι πολύ διαφορετικά και πιο δύσκολα…
Πολύ πίεση φίλε μου. Πολύ πίεση…
Προφανώς επειδή είσαι ο αντικαταστάτης του Mike Portnoy και όλοι σε κοιτούν, ενώ στον Steve Vai κοιτούσαν μόνο εκείνον!
Ναι, ναι!
Όταν σε είδαμε με τον Steve Vai για πρώτη φορά, παρότι δεν μας ήσουν άγνωστος, είχαμε μείνει με το στόμα ανοιχτό, αλλά και πάλι, όλα τα φώτα έπεφταν πάνω στον Steve. Νιώθεις ότι τα φώτα τώρα είναι στραμμένα πάνω σου στους DREAM THEATER;
Όχι, δεν πέφτουν και δεν θέλω να πέφτουν. Ξέρεις που θέλω να πέφτουν οι προβολείς; Πάνω στον James LaBrie. Αυτός είναι ο frontman και αυτή είναι η δουλειά του. Και μου αρέσει πολύ που γίνεται αυτό αλλά και που το κάνει καλά. Του αξίζει. Είναι πολύ σκληρός!!! Έχει attitude, ενέργεια, είναι ΑΠΙΣΤΕΥΤΑ μοναδικός. Αυτό που θέλω να κάνω είναι να παίζω τα ντραμς μου και να ανταλλάσσουμε μερικά χαμόγελα με τους υπόλοιπους. Όπως λέω, για κάποιον λόγο οι ντράμερ είναι μοναχικοί και τρελοί άνθρωποι, για κάποιον λόγο…
Τι πιστεύεις ότι άλλαξε στους DREAM THEATER όταν μπήκες στο συγκρότημα;
Δεν νομίζω ότι μπορώ εγώ να απαντήσω αυτήν την ερώτηση. Το μόνο που ξέρω, είναι ότι έμαθα τα παλιά μέρη των ντραμς και τώρα προσπαθώ να βάλω τον δικό μου χαρακτήρα στα καινούργια κομμάτια. Θα πρέπει να ρωτήσεις τα υπόλοιπα παιδιά στο γκρουπ για να σου απαντήσουν στην ερώτηση.
Ποιο, κατά την άποψή σου, είναι το πιο απαιτητικό κομμάτι των DREAM THEATER και ποιο είναι το απαιτητικό κομμάτι που έχεις παίξει ποτέ;
Τα πιο απαιτητικά κομμάτια των DREAM THEATER είναι αυτά από το “When dream and day unite”, επειδή έχουν μοναδικές διακυμάνσεις στον ρυθμό. Εγώ προσπαθώ να παίζω ακριβώς όπως στις ηχογραφήσεις των δίσκων που έπαιζε ο Mike Portnoy κι έχω την εντύπωση ότι αυτό είναι πάρα πολύ δύσκολο για εκείνο το άλμπουμ, αφού αλλιώς φαίνεται ότι έπαιζε τη μία μέρα και αλλιώς την άλλη όταν τα ηχογραφούσε. Είναι πάρα πολύ δύσκολο να πιάσει κανείς τις διακυμάνσεις που είχε στο ρυθμό. Είναι μοναδικό αυτό που κάνει. Το πιο δύσκολο τραγούδι που έχει παίξει; Αναμφισβήτητα το “Egg zooming” του Mike Keneally (σ.σ. ένας ασύλληπτος καλλιτέχνης, με τον οποίο έπαιζαν μαζί στη μπάντα του Steve Vai και το τραγούδι αυτό βρίσκεται στο δίσκο του με τίτλο “Sluggo!” του 1997). Είναι μακράν ότι πιο ακραίο έχω παίξει στα τύμπανα, όσο πιο μακριά έχω μπορέσει να φτάσω την τεχνική μου.
Υπάρχει κάτι που να θεωρείς ότι είναι αδύνατον να παίξεις, έχοντας παίξει αυτό το συγκεκριμένο τραγούδι;
Φυσικά. Δεν μπορώ να παίξω speed/death metal.
Εννοείς αυτά τα παρανοϊκά που κάνει ο φίλος μας, ο Γιώργος ο Κόλλιας;
Ναι. Δεν μπορώ μα τίποτα να παίξω με αυτές τις ταχύτητες, επειδή απαιτεί μία εντελώς διαφορετική τεχνική απ’ αυτή που έχω. Μπορώ να «πιάσω» αυτές τις ταχύτητες, αλλά δεν μπορώ να τις κρατήσω για τόσο χρόνο, όσο ο Γιώργος για παράδειγμα. Είναι φανταστικό το πόσο διαφορετικά είδη drumming υπάρχουν και προσπαθώ να μάθω ακόμα κι αυτό το στυλ.
Έχεις παίξει και με τους EXTREME. Πως ήταν η εμπειρία σου μαζί τους;
Ξέρεις κάτι; Προτού παίξω τελικά μαζί τους, μου είχαν ζητήσει άλλες δύο φορές να πάω, αλλά για διαφορετικούς λόγους, είχα αρνηθεί. Τελικά πέρασα πολύ ωραία μαζί τους και ήταν μία πολύ ενδιαφέρουσα πρόκληση να μάθω το παλιό υλικό τους.
Ο κιθαρίστας τους, Nuno Bettencourt, παίζει τώρα με τη Rihanna. Θα έκανες εσύ κάτι παρόμοιο;
Φυσικά και θα έπαιζα. Η μουσική είναι μουσική κι έχει προκλήσεις παντού, όσο διαφορετικές κι αν είναι.
Εντάξει, δεν θα σε χάλαγε τώρα να είχες μπροστά σου και τη Rihanna, για παράδειγμα, αντί για τον LaBrie! (γέλια) Έχεις παίξει σε τρεις δίσκους των ANNIHILATOR κι έχεις περιοδεύσει για το “Set the world on fire” μαζί τους.
Ο Jeff Waters, είναι τόσο μεγάλος λάτρης της λεπτομέρειας κι έχει τρομερό αυτί. Μου ζήτησε να κάνω κάτι που νομίζω ότι είναι εντελώς ακατόρθωτο: Να παίξω ακριβώς όπως το drum machine, σαν να παίζει computer. Θέλει τα ντραμς να είναι τέλεια, όπως το drum machine, αλλά αυτό δεν είναι πιθανό να γίνει. Πρέπει να είμαι εντελώς τρελός που πιστεύει ότι ακούγονται πολύ καλά!!! (γέλια)
Παρόλα αυτά, δούλεψες μαζί του στο “Set the world on fire”, το “All for you” και το “Metal”. Αυτό λέγεται μαζοχισμός!
Ναι (γέλια). Αλλά πέρασα πολύ ωραία με τον Jeff και να ξέρεις ότι αν δεν μου άρεσε η μουσική, δεν θα το έκανα.
Το “Set the world on fire” είναι ένας από τους πολύ αγαπημένους μου δίσκους.
Μου αρέσει πολύ κι εμένα. Ακόμα όμως δεν μπορώ να πιστέψω πώς ηχογράφησα όλα αυτά τα ντραμς, σε τόσο ελάχιστο χρόνο, έχοντας μάθει τα κομμάτια στο στούντιο, λίγο πριν τα ηχογραφήσω και μάλιστα χωρίς να έχει γίνει copy-paste σε κανένα σημείο, αφού η τεχνολογία εκείνα τα χρόνια δεν το επέτρεπε. Το ίδιο έγινε και με τα MULLMUZZLER άλμπουμ του James LaBrie. Μπήκα στο στούντιο χωρίς να ξέρω κανένα τραγούδι κι έπρεπε μέσα σε δύο μέρες να στήσω τα ντραμς, να μάθω τα κομμάτια και να τα ηχογραφήσω… Στο “Elements of persuasion”, το προσωπικό του άλμπουμ που έπαιξα, τα πράγματα ήταν καλύτερα. Μου έδωσε μία έξτρα ημέρα!!! (γέλια) Αυτός όμως ήταν και ο λόγος που με φώναξε. Επειδή ήξερε ότι μπορούσα να το κάνω. Εκτός των άλλων, λατρεύω τη μουσική του Matt Guillory.
Είναι ένας εξαιρετικός παίχτης και συνθέτης και είναι κρίμα που ακούμε δουλειές του πολύ σπάνια. Απ’ ότι μου είπε πρόσφατα, ασχολείται μόνο με pop μουσική τώρα. Έχεις δουλέψει πολλά χρόνια όμως και με τον Steve Vai, με τον οποίο έχεις έρθει και στη χώρα μας για συναυλία…
Είναι ένας εξαιρετικός άνθρωπος. Έχει απίστευτη αίσθηση του χιούμορ. Εκτός των άλλων όμως, έμαθα πολλά πράγματα μαζί του. Είναι μουσικός τέτοιου βεληνεκούς που μου ζητούσε να παίξω πράγματα που δεν τα είχα δοκιμάσει και δεν τα είχα φανταστεί στο παρελθόν. Κάθε φορά που ζητούσε να δοκιμάσουμε διαφορετικά πράγματα, προσπαθούσα να τα μάθω όση ώρα κι αν μου έπαιρνε. Πρέπει να ξέρεις, ότι υπάρχει ένα σημείο στο κομμάτι “Fire garden suite” (σ.σ. από το “Fire garden” του 1996), που μου πήρε τρεις ώρες για να μάθω να παίζω ένα σημείο που διαρκεί έξι δευτερόλεπτα!!! Και η πλάκα ξέρεις ποια είναι; Ο Vai καθόταν και με περίμενε όλη αυτή την ώρα, διαβάζοντας εφημερίδα!!! (γέλια) Ο λόγος για τον οποίο έφυγα, ήταν επειδή κάναμε πάρα πολλές συναυλίες σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα, κάτι που δεν μπορούσα να το διαχειριστώ σωματικά. Το να κάνω κάθε μέρα τρεις ώρες soundcheck και μετά άλλες τρεις ώρες live, συν τα ταξίδια και τα πολύ πρωινά ξυπνήματα, ήταν κάτι που δεν μπορούσα να το αντέξω, όσο καλά κι αν περνούσα. Άλλοι μπορεί να το αντέχουν, εγώ όμως όχι. Ένιωθα πολύ κουρασμένος κι έχω την άποψη ότι ο κόσμος πληρώνει εισιτήριο για να σε βλέπει να δίνεις το 100% των δυνάμεών σου κι όχι να είναι όλοι –μαζί και το crew- εξουθενωμένοι. Σε προσωπικό επίπεδο όμως, αγαπώ πολύ τον Steve Vai. Είναι μοναδικός, έχει εξαιρετική αίσθηση του χιούμορ και με βοήθησε πολύ να γίνω καλύτερος ντράμερ.
Μιλώντας για μεγάλης διάρκειας show, παίζεις τρίωρα show και με τους DREAM THEATER τώρα. Παρόλα αυτά, προτού πας στο συγκρότημα, το γκρουπ όταν έπαιζε τρίωρο set, άλλαζε σχεδόν εξ ολοκλήρου τα τραγούδια…
Ναι σου πω κάτι. Είναι πολύ πιο απαιτητικό για το συγκρότημα να παίζει το ίδιο setlist κάθε βράδυ. Νιώθεις ότι όλη η συναυλία είναι μία ολοκληρωμένη ηχογράφηση. Θέλουμε να παρουσιάζουμε κάθε βράδυ το απολύτως ΤΕΛΕΙΟ show κι αυτό δεν μπορεί να γίνει αν αλλάζεις τα τραγούδια που παίζεις κάθε φορά. Μπορείς να φανταστείς την κούραση των υπολοίπων μελών του crew όταν συμβαίνει κάτι τέτοιο; Τον άνθρωπο που αλλάζει τις κιθάρες του James; Τον φωτιστή; Ωωωω… Αυτός ο άνθρωπος θα πρέπει να περνούσε απαίσια… Τα υπόλοιπα παιδιά στο συγκρότημα, δεν ήθελαν να συμβαίνει αυτό που συνέβαινε, το μόνο που ήθελαν είναι να προσπαθούν να αποδώσουν, κάθε βράδυ, όσο το ανθρωπίνως δυνατό, ότι πιο κοντινό στη στούντιο εκτέλεση του τραγουδιού που έπαιζαν. Αυτή είναι η απόλυτη πρόκληση για τους DREAM THEATER. Ο Mike Portnoy βαριέται πολύ εύκολα. Εγώ πάλι, όχι. Θα πρέπει να ρωτήσεις εκείνον, λοιπόν, για ποιον λόγο το έκανε. Οι DREAM THEATER είναι σε άλλη φάση τώρα. Όλοι μας θέλουμε να παίζουν όσο πιο τέλεια γίνεται, με όλη τη δύναμη της ψυχής μας. Είμαστε “on fire” και μπορούμε πλέον να έχουμε την καλύτερη παραγωγή και stage show κάθε βράδυ.
Έχεις λάβει μέρος σε 47 audition, στις οποίες, όπως εκμυστηρεύτηκες, κέρδισες όλες εκτός από την πρώτη σου, όταν ήσουν ακόμα 13 ετών. Τι ήταν το τόσο special στην περίπτωση των DREAM THEATER; Η δυσκολία των κομματιών;
Όχι, αυτό δεν με απασχόλησε ποτέ και καθόλου.
Ήταν η θέση καθαυτή; Ο ανταγωνισμός με άλλους σπουδαίους ντράμερ;
Η δυσκολία, αρχικά, ήταν να μπορέσω να δείξω ότι είμαι ο εαυτός μου και δεν με ενδιέφερε ποιοι ήταν οι υπόλοιποι στην audition. Κάθε ντράμερ έχει κάποιο special στοιχείο, για το οποίο ξεχωρίζει. Το πιο έξυπνο πράγμα που έκανα, ήταν να αναγνωρίσω τις ικανότητες των άλλων και να βγω να παίξω αυτό που μπορούσα.
Γνώριζες εκ των προτέρων ποιοι ήταν οι ανταγωνιστές σου για τη θέση;
Ναι, όλοι ξέραμε ποιοι ήταν υποψήφιοι. Όλα ήταν πολύ ξεκάθαρα. Ήταν ξεκάθαροι σχετικά με τη βιντεοσκόπηση του session, με το ποιος θα συμμετείχε, με τις ημέρες που θα συνέβαινε, τα τραγούδια που καλούμασταν να παίξουμε. Όλοι ήξεραν όσα χρειαζόταν να ξέρουν και δεν υπήρχαν εκπλήξεις, εκτός από τα τεστ που μας είχαν όταν φτάσαμε εκεί. Μάλλον ο Jordan τα έκανε, αλλά είχαν κάποια test σχετικά με τους ρυθμούς του παιξίματος, ώστε να δουν αν μπορούμε να παίξουμε διάφορα περίπλοκα πράγματα γρήγορα.
Αυτό το κομμάτι της audition δεν μας το έδειξαν στο DVD…
Όχι… Είχε πολύ υλικό εκεί… Εμένα μου άρεσε πολύ όμως.
Μάλλον ήταν το σημείο-παγίδα…
Εμένα όμως ήταν το αγαπημένο μου.
Μίλησες ποτέ με τα υπόλοιπα μέλη του γκρουπ για ποιον λόγο σε επέλεξαν, για ποιον λόγο δεν επέλεξαν κάποιον άλλο και διάφορα τέτοια σε σχέση με την audition;
Νομίζω ότι ήδη έχουν επικοινωνήσει όλες τις πληροφορίες που ήθελαν σχετικά με αυτό… Μπορείς να τους ρωτήσεις αν θέλεις. Εγώ δεν ξέρω κάτι διαφορετικό. Αυτό που ξέρω είναι ότι πήρα άρτια προετοιμασμένος, δεν έκανα κανένα λάθος και δεν ξέρω οτιδήποτε για κάποιον άλλο, ούτε και με ενδιαφέρει να μάθω.
Θεωρείς πως το γεγονός ότι δούλεψες κατά το παρελθόν με τον James LaBrie, βοήθησε στην πρόσληψή σου;
Θα ήθελα να ξεκαθαρίσω σε όλο τον κόσμο ότι δεν έπαιξε κανένα ρόλο, αντιθέτως έκανε την κατάσταση πιο δύσκολη. Να σου πω γιατί; Ο ίδιος πρότεινε τον ντράμερ του στις τελευταίες σόλο δουλειές του, τον Peter Wildoer. Γιατί να μην πάρουν αυτόν δηλαδή; Δεν ήταν άδικος απέναντι σε κανέναν, απλά ήθελε το καλύτερο για τους DREAM THEATER. Τόσο απλά. Το μόνο που βοήθησε ήταν ότι στην τελική απόφαση, ο James ήξερε ακριβώς τι μπορώ να κάνω μέσα σ’ ένα συγκρότημα, επειδή δουλέψαμε μαζί κάτω από συνθήκες στις οποίες οι DREAM THEATER δεν θα βρεθούν ποτέ, όταν ήμουν αναγκασμένος να μαθαίνω ένα κομμάτι και να το ηχογραφώ ταυτόχρονα. Αυτό συνέβη και σε κάποια τραγούδια στο “A dramatic turn of events”. Με το “Dream theater” ήταν διαφορετικά τα πράγματα επειδή συνέθεσα κιόλας, κάτι που δεν συνέβη με το “A dramatic turn of events”.
Συνέθεσες δηλαδή τραγούδια στο “Dream theater”;
Ναι, είχα την συμμετοχή μου σε αρκετά κομμάτια. Εγώ επικοινωνώ τις ιδέες μου μέσω των πλήκτρων. Εννοείται ότι δεν φτάνω τον Jordan ούτε στο μικρό του δαχτυλάκι, αλλά μπορώ να δείξω κάποιες ιδέες. Συνεισφέρω ρυθμούς που μπορούν να δημιουργήσουν μελωδίες. Η μελωδία πρέπει να ταιριάζει σ’ αυτούς τους ρυθμούς που παίζω στα ντραμς κι αυτό σε κάνει -και σύμφωνα με το νόμο- συνθέτη. Άλλες φορές βέβαια βοηθώ με το να μένω σιωπηλός ή προτείνοντας κάποιο συγκεκριμένο στυλ.
Σάκης Φράγκος
(φωτογραφίες από το drum clinic: Λευτέρης Τσουρέας)
