>
Καλώς τα Σουηδάκια τα ζουμπουρλούδικα!
Πέντε χρόνια έχουν περάσει από την τελευταία δουλειά των melodeath/thrashers THE CROWN και συγκεκριμένα το “Doomsday king”, το οποίο ήταν καλό μεν, αλλά για τα επίπεδα της μπάντας όχι και τέλειο. Πριν διαλυθούν για 6 σχεδόν χρόνια (2004-2010), είχαν κυκλοφορήσει πολύ αξιόλογες δουλειές, ακόμα και όταν λεγόντουσαν CROWN OF THORNS.
Στις αρχές της χρονιάς, επέστρεψαν με νέα δουλειά, η οποία φέρει τον τίτλο “Death is not dead”, με τον Johan Lindstrand να επιστρέφει στα φωνητικά, αλλά χωρίς τον Janne Saarenpää πίσω από το drumkit (το οποίο ανέλαβε ο κιθαρίστας Marko Tervonen). Ταλαιπωρημένη μπάντα γενικά, με πολλά «πήγαινε-έλα».
Δεν χρειάστηκα και πάρα πολλές ακροάσεις για να σχηματίσω άποψη για το δίσκο, αφού είναι αρκετά straight-forward. Οι Σουηδοί γίνονται ακόμα πιο thrash-y, με υψηλές ταχύτητες, πάμπολλα solos, φρενήρη και μελωδικά, που φέρνουν και ευρωπαϊκή (Σκανδιναβική) χροιά στο δίσκο, μα ενστερνίζουν και το Αμερικανικό παίξιμο. Δεν είναι λίγες οι φορές που θα σας έρθουν οι SLΑYER στο μυαλό. Τα riffs τους δε φοβούνται να θυμίσουν ENTOMBED και όλη εκείνη τη Σουηδική τρελοπαρέα ροκαμπιλάδικου ύφους, με τρανό παράδειγμα το “Ride to ruin”, το οποίο είναι από τα καλύτερα κομμάτια του άλμπουμ (το οποίο φέρνει και πρώιμους BLACK SABBATH στο μυαλό). Η παραμόρφωση ταιριάζει γάντι στα τραγούδια, με αρκετό όγκο, που υποστηρίζει τα μέγιστα τις συνθέσεις. Ο Johan Lindstrand, παρόλο που κοντεύει τα σαράντα, δεν το έχει χάσει καθόλου. Για μένα, είναι από τις καλύτερες φωνές του είδους, για αυτό λάτρεψα και τους ONE MAN ARMY AND THE UNDEAD QUARTET, οι οποίοι δυστυχώς διαλύθηκαν. Ο δίσκος αποτελείται από έντεκα τραγούδια, εκ των οποίων μία πάρα πολύ καλή διασκευή στο θρυλικό “Eternal”, των PARADISE LOST. Εδώ ίσως έκανα ατόπημα, γιατί όταν κάνεις μία διασκευή, σε ένα τόσο τεράστιο κομμάτι και μάλιστα τόσο καλά, μην το βάζεις στη μέση του δίσκου. Βάλε το bonus, όπως άλλωστε έκαναν με τη διασκευή στο “Agent orange” των SODOM, στη limited digipak εκδοχή του άλμπουμ. Και αυτό, γιατί παρόλο που έχουν πάρα πολύ καλά και catchy τραγούδια στο δίσκο, το “Eternal” είναι τόσο κολληματικό, που «σκεπάζει» τα υπόλοιπα στο μυαλό σου.
Τραγούδια που ξεχωρίζουν, πέρα από το “Ride to ruin”, είναι τα “Iblis bane”, “Struck by lightning” και το instrumental “Meduseld”.
Νομίζω ότι οι THE CROWN, έστω και μετά από πέντε χρόνια, επέστρεψαν για τα καλά, με έναν αρκετά καλό δίσκο, που δε θα αφήσει κεφάλι όρθιο. Το “Death is not dead”, υπερασπίζει στο 100% τον τίτλο του, αλλά και το όνομα της μπάντας. Κερασάκι στη τούρτα, θα ήταν ένα live από τα μέρη μας, που σε συνδυασμό με τους παλιούς δίσκους, αλλά και τη νέα τους δουλειά, θα αφήσει εποχή! Πολύ head-banging όμως!
8/10
Γιώργος Δρογγίτης
