>
Μπαίνει η χρονιά με μια δουλειά που ο Αμερικανός είχε προϊδεάσει τους διαδικτυακούς του φίλους, εδώ και καιρό. Ο ταλαντούχος τραγουδιστής, έχει προσπαθήσει αρκετές φορές να εκτινάξει την μουσική του καριέρα, αλλά πέραν της αρχικής του καριέρας με τον ακατανόμαστο Σουηδό κιθαρίστα, δεν τα κατάφερε. Οι πρόσκαιρες συνεργασίες του δεν απέδωσαν και η μόνη σταθερή αξία δημιουργικά, παραμένει η προσωπική του καριέρα (γιατί οικονομικά, αυτή είναι η παρουσία του με τους TRANS-SIBERIAN ORCHESTRA).
Για εμάς που λατρεύουμε την εκπληκτική χροιά της φωνής του, αλλά και την ειλικρινή του στάση, κάθε κυκλοφορία του Jeff Scott Soto, μας γεμίζει χαρά. Μέσα στην προηγούμενη χρονιά, προτίμησε να δέσει την σόλο μπάντα του και αντί να βγάλει το νέο άλμπουμ ως προσωπικό, να το κάνει ως συγκρότημα που όμως φέρει το επώνυμό του. Κάτι σαν τους WINGER δηλαδή ή τους BON JOVI ή τους VAN HALEN.
Αυτό βέβαια του δίνει μια μεγαλύτερη συνοχή θα έλεγα, με τις ιδέες των υπόλοιπων μελών να οδηγούν τον ήχο σε πολύ σύγχρονα μονοπάτια, ιδιαίτερα στα κιθαριστικά μέρη, αλλά και το groove στο ρυθμικό κομμάτι. Οι περισσότερες συνθέσεις έρχονται από τους κιθαρίστες του, τον Ισπανό Jorge Salan και τον Βραζιλιάνο BJ (νέο τραγουδιστή των συμπατριωτών μας DANGER ANGEL). Αν μπορούσα να περιορίσω την μουσική κατεύθυνση, θα έλεγα πως πλησιάζει περισσότερο τον SHINEDOWN / ADRENALINE MOB ήχο, που βέβαια με τη σειρά του οφείλει πολλά σε νεαρότερα Αμερικάνικα σχήματα.
Τα τραγούδια όμως είναι δυνατά και καταφέρνουν να θυμίζουν και κάτι από τις παλαιότερες δουλειές του. Έτσι κομμάτια όπως το “Fall to pieces”, που κλείνει το άλμπουμ, ακούγονται εξαιρετικά μοντέρνα, με κοψίματα ανάλογα της τελευταίας μόδας. Το ίδιο και στο εναρκτήριο “Finaly say” με τον επιθετικό χαρακτήρα του και τις κοφτές κιθάρες του Mike Orlando (ADRENALINE MOB) o οποίος παίζει σχεδόν όλα τα όργανα.
Εδώ αξίζει η αναφορά στους πολλούς καλεσμένους κιθαρίστες (και όχι μόνο). Από τον δικό μας Gus G. και τον χαρακτηριστικό του ήχο στο “Wrath” που μπορεί να είναι και το αγαπημένο μου κομμάτι, o οποίος ανταποδίδει τη συμμετοχή του JSS στο δικό του προσωπικό άλμπουμ με μια τέτοια κομματάρα. Επίσης αρκετές στιγμές που ακουμπούν στο παρελθόν του JSS, στο ξεχασμένο διαμάντι που ακούει στο όνομα Jason Bieler (SAIGON KICK) και το ιδιαίτερο ύφος του στο “Karma’s kiss” αλλά και τον νεότερο συμπαραστάτη του Coverdale στους WHITESNAKE (και πρώην NIGHT RANGER), τον καταπληκτικό Joel Hoekstra. Α, και στο “Karma’s kiss” παίζει κι ο μπασίστας των SAIGON KICK!
Υπάρχει έντονη δόση επιθετικότητας, ορμής και σκληράδας, όσο δεν είχαν προηγούμενες δουλειές του Jeff, αλλά οι μελωδίες του ταιριάζουν υπέροχα και του επιτρέπουν να χρωματίσει τα τραγούδια με την ιδιαίτερη χροιά του. Άλλωστε οι εποχές των υψίφωνων έχει περάσει. Αν έχω μια ένσταση, είναι η λίγο παρατραβηγμένη μίξη των φωνητικών του, που θα μπορούσε να μην είναι τόσο μπροστά. Αλλά όταν το συγκρότημα φέρει το όνομά του, αυτό που θα αποτελούσε οξύμορο, θα ήταν το αντίθετο, έτσι;
Το έξυπνο “Narcissistically yours” πατά περισσότερο στον γνωστό μας Soto, ενώ από την άλλη κάτι κομματάρες όπως το “The fall” είναι πιο μοντέρνα. Κοφτές κιθάρες και στακάτες ερμηνείες, με τριγκαρισμένα κοφτά τύμπανα, που δίνουν την απαραίτητη σύγχρονη παραγωγή στο “Inside the vertigo”. Έτσι και το βαρβάτο, καταιγιστικό “Wrath” ή το φοβερό, groove-άτο “Break” στο οποίο τραγουδάει “I don’t really think I’m getting through to you” με τρόπο που με κάνει να πιστεύω πως απευθύνεται σε όλους αυτούς που δεν τον έχουν υποστηρίξει αρκετά στην καριέρα του.
Πιστεύω, πως με τις κυκλοφορίες του με τους W.E.T. κατάφερε να ξεπλύνει αρκετή από την soft μελωδικότητά του, ώστε να του επιτρέπει να κυκλοφορήσει τώρα κάτι πιο μοντέρνο, πιο βαρύ, πιο… αντρίκειο (γέλια). Ίσως λίγο το “When I’m older” χαλά λίγο αυτή την συνταγή, αλλά μέσα σε ένα τόσο σκληροτράχυλο δίσκο, ακούγεται ως μια ευχάριστη νότα. Με ύφος που θα ταίριαζε σε οποιοδήποτε από τα προηγούμενα προσωπικά του, καταλαβαίνετε πως πρόκειται για την ποπ στιγμή του άλμπουμ αν και φέρνει σε κάτι που θα κυκλοφορούσαν και οι FOO FIGHTERS. Κάτι που το επόμενο, “Trance” γρήγορα σε κάνει να ξεχάσεις με την εναλλαγή του tempo και την σκληράδα που ταιριάζει περισσότερο στο ύφος του δίσκου.
Τέλος πρέπει να αφιερώσουμε δυο γραμμές στο “End of days” περισσότερο για το πείραμα που επιχειρεί για πρώτη φορά, με ένα 9άλεπτο τραγούδι. Καταφέρνει να προσθέσει ατμόσφαιρα, παιδική χορωδία (αν και οικογενειακή κατάσταση), πλήκτρα και πολλά επίπεδα στα φωνητικά του. Έτσι μεταφέρει κα κάποιες από τις εμπειρίες του με την Trans-Siberian Orchestra, ενώ καταφέρνει να δέσει την γλυκιά, εύφραυστη αθωώτητα με την σκληρή, βίαιη πλευρά σε ήχο και σε στίχους. Πραγματικά χορταστικό.
Στις 30 Ιανουαρίου είναι η επέτειος της αυτοκτονίας του φίλου του Marcel Jacob, των TALISMAN και ο Jeff Scott Soto την επέλεξε για να κυκλοφορήσει το “Inside the vertigo”. Είτε είστε πιστοί στην αξιόλογη καριέρα του, είτε γουστάρετε μοντέρνο hard n’ heavy, είναι σίγουρο πως θα το ευχαριστηθείτε. Δεν ξέρω αν είναι καθαρτικό για τον ίδιο, αλλά εύχομαι η μπάντα να στεριώσει και να συνεχίσει να μας δίνει τόσα καλές δουλειές και στο μέλλον.
8 / 10
Γιώργος “Kay” Κουκουλάκης
