>
Στα τέλη της προηγούμενης χρονιάς, είχαμε ασχοληθεί με το πολύ καλό E.P. “Norrønasongen. Kosmopolis Nord” των Νορβηγών SOLEFALD (κριτική του οποίου μπορείτε να διαβάσετε εδώ), το οποίο ήταν ορεκτικό για το κυρίως πιάτο, που δεν είναι άλλο από το full length με τον ιδιαίτερο τίτλο “World metal. Kosmopolis Sud”, το οποίο κυκλοφόρησε στις 2 Φεβρουαρίου, από την Indie Recordings.
Όσοι ασχολούνται με τη μπάντα, γνωρίζουν ότι η μουσική τους μόνο «εύκολη» δεν είναι και ότι αγγίζει πολλά είδη, εντός και εκτός του ακραίου ήχου, ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια. Για το νέο τους πόνημα, θα χρησιμοποιήσω μία μοντέρνα προσφιλής έκφραση, η οποία χαρακτηρίζει την εξέλιξή τους. Ναι λοιπόν, οι Νορβηγοί το «τερμάτισαν»!
Αν τα προηγούμενα άλμπουμ σας ακούγονταν περίεργα, εδώ θα μείνετε με το στόμα ανοιχτό. Βάζοντας το δίσκο να παίξει, ενώ περίμενα μία μουντή ατμόσφαιρα, βασιζόμενος στο E.P., μένω άναυδος. Κάθε άλλο παρά μουντή. Το “World music with black edges”, περιέχει ότι συναίσθημα έχει τούτος ο μάταιος κόσμος, αλλά και άπειρα μουσικά είδη. Αυτό «εξαπλώνεται» σε όλο το δίσκο, με τους SOLEFALD να έχουν καταγράψει τη μουσική ιστορία του πλανήτη μας, μέσα στα 50 λεπτά που έχει διάρκεια το άλμπουμ. Πάμε με τη σειρά όμως.
Το “World music with black edges” είναι αυτό ακριβώς που λέει ο τίτλος του. Techno/pop/rock/industrial death metal (και λίγα λέω), συνδυασμένα με απίστευτο τρόπο, που όχι μόνο δε κουράζουν, αλλά κάνουν το τραγούδι ιδιαίτερα πιασάρικο. Το “Germanic entity” που ακολουθεί, ενώ αρχικά ακούγεται πιο straight forward με avant-garde ύφος, «μπαίνει» ένας συνδυασμός dubster και techno και σε αφήνει άφωνο. Στο τρίτο κατά σειρά κομμάτι, με τον αστείο ίσως τίτλο “Bububu bad bueys”, ταξιδεύουν στη Μαύρη Ήπειρο. Μία τρελή εισαγωγή, με jungle στοιχεία και από πίσω η κιθάρα να παίζει παγωμένα Νορβηγικά black metal riffs. Μία απίστευτη μουσική σύλληψη, που αν μη τι άλλο δείχνει πόσο ευρηματικοί είναι οι Σκανδιναβοί. “Future universal histories” και “Le soleil” χαλαρώνουν λίγο τους πειραματισμούς, όντας πιο «απλά» τραγούδια, για τα δεδομένα της μπάντας πάντα. Το “2011, or knight of the fail”, μοιάζει με το “Germanic entity” στην εξέλιξή του, αφού από αμιγώς metal, εξελίσσεται σε electro. Το επόμενο στη σειρά, “String the bow sorrow”, είναι η αδυναμία μου. Χωρίς περίεργους συνδυασμούς και με πεσιμιστική διάθεση, ένα avant-garde τραγούδι, με στοιχεία majestic. Το άλμπουμ κλείνει με το “Oslo melancholy”, το οποίο όπως υποδηλώνει και ο τίτλος, πρόκειται για ένα μελαγχολικό, άτυπο outro του δίσκου.
Υπάρχουν και άλλα στοιχεία στο δίσκο, που ίσως δεν αντιλαμβάνομαι, γιατί σε κάθε άκουσμα, ανακαλύπτω κάτι νέο. Οι Διόσκουροι Cornelius Jakhelln και Lazare Nedland έγραψαν ένα δίσκο παγκόσμιας κληρονομιάς. Ένα περίεργο, μα συνάμα υπερ-ενδιαφέρον συνοθύλευμα μουσικών ειδών, που λίγοι θα τολμούσαν να κάνουν. Το εκπληκτικό εδώ όμως, είναι ότι έχουν καταφέρει να το κάνουν και διασκεδαστικό, με αποτέλεσμα, να ακούγεται εύκολα και να καρφώνεται στο μυαλό. Για μένα οι SOLEFALD είναι οι THE PRODIGY του metal. Εκπληκτικός δίσκος!
9 / 10
Γιώργος Δρογγίτης
