>
8,5 / 10
Οι ORANGE GOBLIN είναι ένας από τους λόγους για τους οποίους κάθε φορά που λέω πως ακούω metal/rock για εμάς, σαματά και μουσική με σατανάδες για άλλους, το στέρνο μου φουσκώνει με περηφάνια, το φρύδι μου ανασηκώνεται (ενίοτε και κάτι άλλο γιατί είναι κα**α η μπάντα!) andIfeellikeasir! Όχι, πείτε μου εσείς έστω ένα επιχείρημα της προκοπής που να δείχνει πως ΚΑΝΕΙΣ δεν μπορεί να πει κακό λόγο για δαύτους, και τότε το φρύδι μου θα πέσει στο πάτωμα, σαν του Θέμη Γεωργαντά! Γνήσιοι Άγγλοι κάφροι της εργατικής τάξης, που η μουσική τους καλώς ή κακώς δεν τους έβγαλε ποτέ από αυτή, αλλά η ποιότητά της ισοδυναμεί με μπόλικες αγγλικές λίρες στους λογαριασμούς τους… Κι όσοι πείτε «σιγά τα ωά» γιατί τις προάλλες πήγατε σε stoner συναυλία στο An, ανάψατε ένα «γάρο» και ήπιατε 3 Jack σαν καφρόμαγκες που είστε, τότε τι να πει ο γίγαντας Ben Ward που «τυλίγει» όλο το μπαρουτοκαπνισμένο An και το τραβάει μια τζούρα, αφού έχει πιει ήδη όλη την κάβα του; Μια νύχτα απ’ τη ζωή μου, ολόκληρη η δική σου ένα πράμα…
Το αν όμως αυτά που κρύβεις μέσα στα παντελόνια σου είναι σαν μπάλες μπάσκετ ή σαν βόλοι, δεν έχει να κάνει με το πόσο καλός είσαι στις καταχρήσεις (με πληροφορούν πως ήδη οι straightedge–άδες διαδηλώνουν έξω από το An). Αλλά με το κατά πόσο περνάς στην μουσική σου τον trueχαρακτήρα σου στη συγκεκριμένη περίπτωση, συνοδευόμενη από σταθερή ποιότητα με το πέρασμα των χρόνων. Και ναι, οι τρεις πρώτοι δίσκοι των GOBLIN είναι η «αγία τριάδα» τους ποιοτικά, σε σχέση με τους τρεις που ακολούθησαν, χωρίς αυτό να σημαίνει πως είναι κακοί από την άλλη… Και όλα αυτά σε μια δεκαετία! Τώρα όμως έπρεπε να περιμένουμε πέντε χρόνια για τούτο και χαλάλι του πραγματικά! Τα παλικάρια πρέπει να κλείστηκαν όλο αυτό τον καιρό σε ένα στούντιο παρέα με τους Iommi και Lemmy, και μέσα από τη δική τους οπτική των πραγμάτων να το «γέννησαν», περήφανοι για το νέο αλητάκι τους! “My only master is the man I see in the mirror”, «γκαρίζει» ο Ward στον ύμνο “Stand for Something”, και εκεί καταλαβαίνεις πως σε ένα στίχο και μόνο, κρύβεται η ουσία της μαγκιάς. Και να ήταν μόνο αυτό; Στα “Red Tide Rising” και “The Filthy & The Few”, «γάρα» και ποτά θα ίπτανται με το ξύλο που θα πέφτει όταν θα παίζονται live… Ακούς τα “Save Me From Myself” και “The Bishop’s Wolf” και αναρωτιέσαι, πως μπορούν να ακούγονται σαν γνήσιοι βλαχοαμερικάνοι του νότου, ενώ η σκούφια τους κρατάει κάμποσες χιλιάδες μίλια μακριά; No fillers, no time for losers, cause we are the champions… Ουπς, τα μπέρδεψα!
Το μεγάλο ατού του δίσκου; Είναι πιασάρικος…Με το πρώτο άκουσμα, riffs και ρεφρέν επιβάλλουν απανωτές ακροάσεις στη συνέχεια, τουλάχιστον σε όσους αρέσει το είδος. Αλλά κάτι μου λέει πως δεν είναι μόνο γι’ αυτούς, αλλά για όλους όσους θέλουν απλά να ροκάρουν, ανεξαρτήτως ακουσμάτων. Η μόνη διαφορά με το παρελθόν, είναι πως οι ψυχεδελικές στιγμές τους έχουν θυσιαστεί (εδώ και καιρό βέβαια), στο βωμό της πιο straight punk rockπλευρά τους, οι αναλύσεις όμως είναι περιττές. Τέτοια μεγάλη έκπληξη δεν την περίμενα, αλλά οι ORANGE GOBLIN σαν να ήξεραν πως κρύβουν άσσο στο μανίκι τους. Βλέπεις το εξώφυλλο με τους απανταχού σαταναρέους να δαιμονίζουν τον Αδάμ και την Εύα, και καταλαβαίνεις πως στο άκουσμά του, ακόμη και το θυμιατήρι της Λουκά θα μυρίζει… Κάπως διαφορετικά, ενώ αυτή θα επιδίδεται σε headbanging (πουλάω την ψυχή μου στο διάολο για να το δω αυτό!). Ladies and gentlemen, η ευλογία των αυτιών σας περιμένει, και ας μην έχει καμία σχέση με τον παράδεισο… Μαζί του, και στην κόλαση θα πάω (κάνει και κρύο τώρα, συμφέρει)!
Βασίλης Γκορόγιας
