>
Οι Βέλγο-Ολλανδοί (Κατωχωρίτες γενικά!) ANCIENT RITES, δηλώνουν παρών στα δισκογραφικά δρώμενα, μετά από 9 ολόκληρα χρόνια και συγκεκριμένα μετά το “Rubicon” του 2006.
Σαν μπάντα (αυτό για τους νεότερους) ήταν αρκετά γνωστό όνομα, κυρίως τη δεκαετία του ’90, αν και κατ’ εμέ, το καλύτερο άλμπουμ τους βγήκε το 2001 και δεν είναι άλλο από το “Dim Carcosa”. Θυμάμαι δε, ότι ήταν ιδιαίτερα αγαπητοί στο Ελληνικό κοινό για δύο λόγους. Ο ένας, ήταν το είδος, αφού σαν λαός έχουμε μία έφεση στο epic, έστω και αν οι συγκεκριμένοι, εκπροσωπούν την ακραία του μορφή. Ο άλλος, είναι οι πολύ καλές σχέσεις με Ελληνικές μπάντες, όπως οι ROΤTING CHRIST (σε κάποιο live τους στο Ρόδον, το οποίο μου διαφεύγει αυτή τη στιγμή, είχε τραγουδήσει μαζί τους ο frontman, Gunther Theys), αλλά και οι THOU ART LORD, με τους οποίους έχουν κυκλοφορήσει ένα 7” το 1993.
Αρκετά με την ιστορική αναδρομή όμως. Στις 20 Φεβρουαρίου κυκλοφορούν τη νέα τους δουλειά, με τίτλο “Laguz” (λίμνη στα αρχαία γερμανικά). Μην περιμένετε να ακούσετε κάτι διαφορετικό από το παρελθόν, αφού παραμένουν αφοσιωμένοι στο epic/black ή historical/ /heathen, όπως προσθέτουν οι ίδιοι. Έτσι λοιπόν, έχουμε τον κλασικό ήχο της μπάντας, δηλαδή πομπώδη, σε ιδιαίτερα πρωταγωνιστικό ρόλο, πλήκτρα, άλλοτε γρήγορες κιθάρες συνοδευόμενες από blast-beats, άλλοτε μελωδικές με αρκετά solos, χωρίς σταθερή δομή. Υπάρχουν στιγμές που το παρακάνουν λίγο με τα πολλά όργανα και παρακούγεται βαρύγδουπο. Το ιδιαίτερο ή περίεργο (όπως θέλει κανείς το αντιλαμβάνεται) στοιχείο των ANCIENT RITES, είναι τα φωνητικά του Gunther. Έχει έναν πολύ παράξενο τρόπο που τραγουδάει, όχι και τόσο εύηχο. Και μη φανταστείτε ότι κάνει τίποτα ακραία. Λίγο «γρέζι» που λέμε έχει. Τα περισσότερα είναι καθαρά. Είναι σχεδόν απίθανο να καταλάβεις τι λέει στα κουπλέ. Δεν είναι θέμα προφοράς, αφού και όταν τραγουδάει γερμανικά, δε βλέπω κάτι να αλλάζει! Όχι ότι τα μιλάω αράδα, αλλά κάτι πιάνω! Το κακό ή καλό του “Laguz” είναι ότι όσοι έχουν κλίση προς το είδος, θα γουστάρουν. Οι πιο ουδέτεροι (όπως και εγώ) μάλλον δε θα τρελαθούνε κιόλας. Βρίσκω πλέον το στυλ τους τετριμμένο και υπερκορεσμένο. Παρόλα αυτά, δημιουργεί μία νοσταλγία, ιδιαίτερα σε όσους έχουν πατήσει τα «–άντα» εδώ και καιρό.
Μία από τα ίδια από τους ANCIENT RITES. Μουσική του παρελθόντος, με μπόλικη επική/λυρική νοσταλγία, χωρίς όμως ιδιαίτερο συναίσθημα κατά τη γνώμη μου. Ίσως επειδή παραείναι ρετρό; Ίσως επειδή εγώ προσωπικά έχω απομακρυνθεί από τον ήχο; Ίσως και τα δύο. Συστήνεται μόνο για τους άρρωστους με το είδος.
6/10
Γιώργος Δρογγίτης
