>
9 / 10
Οι Σουηδοί είναι βέβαιο ότι ζουν σε ένα παράλληλο σύμπαν από τις υπόλοιπες μπάντες. Από τις πραγματικά ελάχιστες αυτόφωτες μπάντες των ημερών μας, που ο προοδευτικός τους χαρακτήρας δεν μπορεί να περιοριστεί σε ένα αρτηριοσκληρωτικό μουσικό ιδίωμα όπως έχει καταντήσει εδώ και πολλά χρόνια το progressive metal, καταφέρνει με την όγδοη δισκογραφική του δουλειά να μας εκπλήσσει. Δεν μπορώ να πω με βεβαιότητα αν με το “Koloss” οι MESHUGAH φλερτάρουν με το δισκογραφικό τους παρελθόν αλλά ακούγοντας τραγούδια όπως “The demon’s name is surveillance” και “The hurt that finds you first”, μπορώ να αντιληφθώ τα περί old school thrash metal vibes που άφηναν να εννοηθούν στις δηλώσεις τους κατά τη διάρκεια των ηχογραφήσεων. Κάποιες απόπειρες να προβάρουν το υλικό τους πριν το ηχογραφήσουν φαίνεται να είχε αποτέλεσμα μιας και τα το groove κυριαρχεί στο άλμπουμ και σε συνδυασμό με τη παραγωγή που ακούγεται αρκετά πιο φυσική σε σύγκριση με το παρελθόν, δίνει στο “Koloss” έναν πιο οργανικό αέρα αλλά και τη τρομακτική αίσθηση ότι βρίσκονται σε ένα δωμάτιο και αποδίδουν ζωντανά το υλικό που ακούς από τα ηχεία. H ψευδαίσθηση ότι το υλικό τους έχει απλοποιηθεί είναι τόσο ελκυστική που όταν συνειδητοποιείς τι πραγματικά ακούς μετά τις πρώτες ακροάσεις το σοκ είναι ακόμα μεγαλύτερο. Ο Fredrik Thordendal όταν αποφασίζει να παίξει lead κιθάρα ξεσαλώνει παίζοντας full-on shred solos στα “Do not look down” και “Swarm” υποβασταζόμενα από ultra heavy ρυθμικά μέρη, όπου ειδικά στο πρώτο θαρρείς ότι έτσι θα ακουγόντουσαν οι Kirk Hammett και Dave Mustaine αν είχαν μεγαλώσει με ίνδαλμα τον Αllan Ηoldsworth αντί του Michael Schenker ενώ o Tomas Haake πίσω στο drum-kit έχει συγχρονιστεί τόσο με τα έγχορδα που ειδικά στα πιο αργόσυρτα τραγούδια (“Behind the sun”, “Break those bones whose sinews gave it motion”) νιώθεις σαν ένα τεράστιο ερπετό να έχει γλιστρήσει από τα ηχεία και να σε σφίγγει στο λαιμό με τις ανάλογες συσπάσεις. Ο Jens Kidman είναι πιο πίσω στη μίξη, οι υπνωτικές «πλάτες» κάνουν πιο αισθητή τη παρουσία τους και πολλές ακόμα μικρές λεπτομέρειες κάνουν το “Koloss” ένα από τα απολαυστικότερα και πιο κολλητικά άλμπουμ των MESHUGGAH. Η απόφασή τους να απευθυνθούν στον Daniel Bergstrand και συνεργαστούν 14 χρόνια μετά το “Chaosphere” ως επιλογή τους δικαιώνει. Εκτός ότι έχει κάνει απίστευτη δουλειά στη μίξη το κυριότερο είναι ότι αποδέσμευσε τους MESHUGGAH από αυτό το καθήκον με συνέπεια να μην αποσυντονιστούν από την καθαρά δημιουργική διαδικασία. Οι MESHUGGAH επέστρεψαν με το πιο απελευθερωτικό άλμπουμ της καριέρας τους και κατά τη διάρκεια της απουσίας τους μία ολόκληρη γενικά συγκροτημάτων αναπτύχθηκε δημιουργώντας ένα ετερόφωτο μουσικό ιδίωμα όπως είναι το djent και όσο ειρωνικό κι αν ακούγεται για ένα είδος που έχει βασιστεί εξολοκλήρου στον ήχο των Σουηδών, δυστυχώς γι’ αυτά η λόγω δισκογραφική δουλειά θα τους πάει όλους πίπα – “Koloss” – εμπλοκή όπως λέγαμε στο στρατό…
Κώστας Αλατάς
