>
“They’re back…and they’re still corroding the conformity!”
Οι CORROSION OF CONFORMITY επέστρεψαν με την αυθεντική τους σύνθεση σαν τρίο, και ο ντράμερ τους Reed Mullin, κλήθηκε να δώσει απαντήσεις για το νέο τους πολύ καλό δίσκο, να μας πει όσες ενδιαφέρουσες ιστορίες μπορούσε μπροστά στη γυναίκα του, τι τρέχει με τον κ. Pepper Keenan, και να μας εξηγήσει πως το μυστικό της επιτυχίας βρίσκεται στην ψυχή του καθενός και μόνο. Ευχάριστος, ομιλητικός, ένας από μας βρε αδερφέ, μόνο που έχουν δει 5 πραγματάκια παραπάνω τα μάτια του… Enjoy!
Πρώτα απ’ όλα, συγχαρητήρια για το νέο σας δίσκο, τον βρήκα πολύ καλό… Πως νιώθεις για την επιστροφή σας σαν τρίο αλλά και προσωπικά, μετά από την προ δεκαετίας αποχώρησής σου από την μπάντα;
Ευχαριστώ… Ο Woody, ο Mike Dean κι εγώ ξεκινήσαμε την μπάντα πριν από τριάντα χρόνια. Ποτέ δεν ήμαστε σε κάποια «πραγματική» μπάντα πριν από τους CoC, και όταν πρωτοξεκινήσαμε, παίζαμε hardcore punk. Βελτιωθήκαμε εκτελεστικά στα όργανά μας και στη σύνθεση τραγουδιών όντας τρίο κι έτσι δημιουργήσαμε αυτό το δεσμό μεταξύ μας ώστε να φτάσουμε σε σημείο να το καταφέρνουμε, χωρίς καν να μιλάμε για το τι πρέπει να κάνουμε.
Υπήρχε δηλαδή καλή χημεία μεταξύ σας…
Τόσο καλή χημεία δεν έχω ξανανιώσει τζαμάροντας με άλλους ανθρώπους, είναι σαν να κάνεις ποδήλατο. Πριν από ενάμιση χρόνο συζητούσαμε να κάνουμε μερικές εμφανίσεις μαζί με τον Pepper Keenan, ο οποίος μας παρότρυνε να εμφανιστούμε σε κάποια φεστιβάλ και ενθουσιαστήκαμε με την ιδέα. Δυστυχώς όλο αυτό δεν προχώρησε και αρχίσαμε να τζαμάρουμε πάλι οι τρεις μας μιας και ο Pepper ήταν στην Νέα Ορλεάνη με τους DOWN. Και μας βγήκε τόσο όμορφα και αυτόματα, σαν να μην πέρασε μια μέρα, και έτσι σκεφτήκαμε να το συνεχίσουμε αφού το διασκεδάζαμε. Πολλοί θα ήθελαν να μας δουν να παίζουμε υλικό μας από το “Animosity” και γενικά από την punk rock εποχή μας, και συμφωνήσαμε στο να το κάνουμε, γράφοντας παράλληλα και νέο υλικό μιας και δεν το βλέπαμε απαραίτητα νοσταλγικά, και κατέληξε διαολεμένα τέλεια. Το διασκεδάσαμε περισσότερο από ποτέ, γράψαμε υλικό για σχεδόν ενάμιση δίσκο σε μόλις δύο μήνες, και αποφασίσαμε να το συνεχίσουμε. Δεν πιστεύω πως το διασκέδασα ποτέ τόσο πολύ όπως τώρα…
Δηλαδή θες να μας πεις πως μετά από τριάντα σχεδόν χρόνια, τώρα το διασκέδασες περισσότερο από ποτέ;
Το διασκέδασα πολύ παίζοντας με τον Eric Eycke (σ.σ. τραγουδιστής στο ντεμπούτο τους), το ίδιο και με τους Karl Agell, Phil Swisher (σ.σ. τραγουδιστής και μπασίστας αντίστοιχα στο “Blind”) και φυσικά τον Pepper Keenan στην εποχή του “Blind”. Αλλά πιστεύω πως οι τρεις μας εκτιμούμε πραγματικά το γεγονός, ότι είμαστε ακόμη «ευλογημένοι» να παίζουμε μουσική, πράγμα το οποίο αγαπάμε περισσότερο. Δημιουργήσαμε ένα δίσκο για τον οποίο είμαστε πολύ υπερήφανοι. Αγαπώ τα “Animosity”, “Blind” και “Deliverance”, αλλά αυτή τη στιγμή ο νέος μας δίσκος υπερισχύει έναντι αυτών.
Ναι, πιστεύω πως είναι πολύ καλός και για να είμαι ειλικρινής, δεν περίμενα από εσάς να τα καταφέρετε τόσο καλά μετά από τόσα χρόνια από το “In the Arms of God”, τον Pepper να επιστρέφει στους DOWN και την όλη «αστάθεια» που επικρατούσε στην μπάντα, και ήταν μεγάλη έκπληξη για μένα.
Το εκτιμώ αυτό που λες και σε ευχαριστώ πολύ, είμαι εξαιρετικά περήφανος γι’ αυτόν. Θα σου πω μια καλή ιστορία για το πώς προέκυψε η ιδέα για το νέο δίσκο. Όταν αρχίσαμε να τζαμάρουμε πάλι οι τρεις μας, είδα τους THEM CROOKED VULTURES στην τηλεόραση στο Saturday Night Live show, και σε ένα από τα κωμικά σκετς που έκαναν, υποδύονταν μια punk rock γαμήλια μπάντα και το (ψεύτικο) όνομά τους ήταν CRISIS OF CONFORMITY. Έτσι τηλεφώνησα στον Dave Grohl και μου είπε πως το έκαναν αυτό γιατί ένας από τους υπεύθυνους του show, ήταν μεγάλος μας οπαδός, όπως και o Dave. Εκείνο το σαββατοκύριακο, έμαθα πως οι THEM CROOKED VULTURES θα έπαιζαν στην Georgia της Atlanta, που είναι αρκετά κοντά από εκεί που μένουμε. Έτσι, πήγα ως εκεί χωρίς να πω τίποτα στον Dave. Έπαιζαν στο Fox Theater που ήταν sold out και στην είσοδο ο tour manager, μου έδωσε ένα backstage pass, δίνοντάς μου τη δυνατότητα να δω τη συναυλία πίσω από τα ντραμς του, χωρίς να έχει ιδέα το ότι ήμουν εκεί. Μετά από το τρίτο τραγούδι του σετ, γύρισε πίσω για μια στιγμή και με είδε για πρώτη φορά μετά από 25 περίπου χρόνια! Πίσω στη δεκαετία του 1980, είχα μια ανεξάρτητη δισκογραφική, την Indie Label, και κυκλοφόρησα την πρώτη του δισκογραφική δουλειά με τους DAIN BRAMAGE. Άρα γνωριζόμαστε και είμαστε φίλοι τόσο καιρό, και μόλις γύρισε και με είδε, μου είπε «τι στο καλό κάνεις εδώ, έχω να σε δω τόσο καιρό, πως πάει»; Το μέρος ήταν ασφυκτικά γεμάτο, οι οπαδοί είχαν εκστασιαστεί και οι υπόλοιποι στην μπάντα δεν μπορούσαν να καταλάβουν τι συμβαίνει… Αλλά αυτός συνέχιζε να μου μιλάει και μου είπε να περιμένω, και εγώ του έλεγα, δεν θα ήταν καλύτερα να τελειώσετε πρώτα τη συναυλία και να μιλήσουμε μετά; Είχα και τα γενέθλιά μου εκείνη τη μέρα παρεμπιπτόντως… Αλλά αυτός άφησε τα ντραμς του, έτρεξε στη σκηνή, «γράπωσε» τον John Paul Jones και τον έφερε εκεί που ήμουν για να μας συστήσει, λέγοντάς του πως ήμουν ο λόγος για τον οποίο έγινε ντράμερ! Μπορείς να το συνειδητοποιήσεις;;; Και ο John Paul Jones απάντησε (μιμούμενος την αγγλική του προφορά) : «Μμμ, ωραία, πρέπει να είναι πολύ καλός τύπος!» Ήταν μεγάλη τιμή για εμένα, κάτι σαν ανεπίσημο δώρο γενεθλίων. Αργότερα εκείνη τη νύχτα, μιλούσαμε και ο Dave μου είπε πως είχε ακούσει τις φήμες για την επανασύνδεσή μας και πως έπρεπε να ηχογραφήσουμε το νέο μας δίσκο στο στούντιό του στο Los Angeles. Στην αρχή δεν μπορούσα να το πιστέψω…
Ήταν δηλαδή κάτι σαν το τέλειο timing…
Ναι, και τον επόμενο μήνα συνεχίσαμε να μιλάμε στο τηλέφωνο και εξακολουθούσε να μου λέει πως μιλάει σοβαρά και πως πρέπει να πάμε στο στούντιο του. ‘Έτσι, μετά από δύο μήνες, πήγαμε στα 606 Studios για να ηχογραφήσουμε το δίσκο. Ότι καλό έχεις ακούσει για τον Dave, είναι πέρα για πέρα αληθινό, είναι ένα θαυμάσιο άτομο.
Ναι, και αυτό φαίνεται και στον κόσμο, πως είναι ένα αρκετά καλό και “true” άτομο.
Ακριβώς… Του αρέσουν τόσα πολλά είδη rock/metal μουσικής και είναι πραγματικά καλός. Και για οποιοδήποτε λόγο, νιώθω πως το είδε σαν ανταπόδοση να μας παραδώσει το δικό του στούντιο για να ηχογραφήσουμε, στο ότι τον βοήθησα τότε, στα πρώτα του βήματα.
Και κάποιος άλλος στη θέση του, με την ίδια επιτυχία, θα μπορούσε κάλλιστα να μην στο ανταποδώσει…
Ναι σίγουρα, αυτό είναι αλήθεια.
Λοιπόν, ας πάμε στο νέο σας δίσκο… Στο εξώφυλλο επιστρέφει το σήμα – νεκροκεφαλή από το δίσκο “Eye for an Eye”, και ο τίτλος του είναι το όνομά σας. Είναι μία δήλωση πως έχουμε μια «επιστροφή στις ρίζες» προσέγγιση στην μουσική σας; Μήπως δείχνει επίσης πως είναι το πλέον χαρακτηριστικό και ειλικρινές άλμπουμ σας για την παρούσα φάση;
Πιστεύω πως ο λόγος για τον οποίο ονομάσαμε έτσι το δίσκο, είναι πως οι τρεις μας είμαστε, και πάντα ήμαστε ο πυρήνας της μπάντας. Στην πραγματικότητα, σκέφτηκα το όνομά μας στο μάθημα χημείας στο σχολείο. Υπάρχουν πολλές διαφορετικές «γεύσεις» στο δίσκο σε σχέση με το παρελθόν μας. Αν σου αρέσουν τα “Animosity” και “Eye for an Eye”, θα ακούσεις hardcore punk υλικό επηρεασμένο από μπάντες όπως οι BAD BRAINS και οι BLACK FLAG, μιας και στα πρώτα μας βήματα, δίναμε αρκετές συναυλίες μαζί με τέτοιου είδους μπάντες. Από τη άλλη, αν είσαι οπαδός της εποχής μας με τον Pepper, θα βρεις και πάλι στοιχεία που θα σου αρέσουν… Πιστεύω πως είναι ένας δίσκος για όλους.
Αυτή θα ήταν και η επόμενή μου ερώτηση… Πιστεύω πως δεν ηχεί ακριβώς σαν η φυσική συνέχεια του “Animosity”, αλλά σαν ένας θαυμάσιος συνδυασμός μεταξύ των hardcore punk και stoner/metal στοιχείων σας από όλα αυτά τα χρόνια. Από την μία πλευρά έχουμε τραγούδια όπως τα “Leeches” και “Rat City” με αυτό το punk feeling, και από την άλλη τραγούδια όπως τα “Psychic Vampire” και “The Doom”, όπου το SABBATH στοιχείο είναι πολύ έντονο.
Ακριβώς… Πολλοί άνθρωποι δεν συνειδητοποιούν πως στο δίσκο “Eye for an Eye”, έχουμε ένα τραγούδι που λέγεται “Rednekkk”, και είναι απλά το “Symptom of the Universe” των BLACK SABBATH παιγμένο πιο γρήγορα. Επίσης αρκετές φορές χρησιμοποιούσαμε το “Cornucopia” από το “Vol. 4” σαν εισαγωγή στις συναυλίες μας, άρα όπως καταλαβαίνεις πάντα ήμασταν αρκετά επηρεασμένοι από αυτούς. Στον ίδιο δίσκο διασκευάσαμε και το “Green Manalishi” των FLEETWOOD MAC, που έχουν διασκευάσει και οι JUDAS PRIEST. Πάντα ήμασταν επηρεασμένοι από το metal και αυτό μας βοήθησε στο να βελτιωθούμε εκτελεστικά με τον καιρό και να φτάσουμε στο σημείο που είμαστε τώρα. Μου αρέσουν πολλές από τις metal και doom μπάντες εκείνης της εποχής, όπως επίσης και το hardcore. Τα πάντα στο νέο δίσκο μας βγήκαν τόσο γρήγορα και αυτόματα, κάτι που δεν έχει ξανασυμβεί σε τέτοιο βαθμό στο παρελθόν.
Και πιστεύω πως όλος αυτός ο συνδυασμός των επιρροών σας, βγήκε φυσικά κατά τη διάρκεια της σύνθεσης, κάτι το οποίο δεν ήταν προκαθορισμένο στο νου σας από την αρχή.
Ακριβώς, δεν θα μπορούσες να το εκφράσεις πιο σωστά… Και όπως είπα και στην αρχή, ο Woody, ο Mike και εγώ ήμασταν παιδιά όταν ξεκινήσαμε να παίζουμε μουσική μαζί, και είναι αυτή η χημεία που προαναφέραμε που μας ωθεί να συνεχίσουμε. Είμαι 46 ετών και δε το διασκέδαζα ποτέ άλλοτε τόσο όσο τώρα, είναι θαυμάσιο.
Και όλο αυτό το ωραίο κλίμα, νομίζω πως βγαίνει και στο δίσκο…
Ναι… Όταν προσπαθούσαμε να του βρούμε τίτλο, λέγαμε μήπως πάρουμε κάποιον από τα τραγούδια, αλλά τελικά αποφασίσαμε να τον αποκαλέσουμε με το όνομά μας. Έτσι επέστρεψε και το αρχικό μας σήμα θέλοντας να δείξουμε πως είναι ότι πιο αντιπροσωπευτικό σαν CoC, και κατέληξε σε ένα φανταστικό αποτέλεσμα.
Το οργανικό “El Lamento de las Cabras”, που σημαίνει «η κραυγή του τράγου» στα ισπανικά, γιατί το ονομάσατε έτσι, υπάρχει κάποια ιστορία πίσω από αυτό;
Ο Woody έχει μια φάρμα στη Virginia όπου μένει. Μια μέρα, καθώς ηχογραφούσε ένα οργανικό κομμάτι το οποίο κατέληξε να είναι το “El Lamento…”, η σύζυγός του πήγε στο δωμάτιο που βρισκόταν και του είπε πως ο “Popeye” ήταν νεκρός (όπου Popeye το όνομα ενός από τους τράγους τους)! Έτσι ο Woody βγήκε έξω και είδε τον τράγο να ξεψυχάει με κραυγές, και καθώς τον κήδευαν, το ορχηστρικό έπαιζε στο «παρασκήνιο», μιας και ο Mike Dean έκανε την μίξη εκείνη τη στιγμή. Έτσι, από εκεί προήλθε το όνομα του τραγουδιού, μιας και ο τράγος πέθανε κατά τη διάρκεια της ηχογράφησης του τραγουδιού!
Επίσης η μελωδία του κομματιού μου θυμίζει την αντίστοιχη του “I Should Have Known” από το τελευταίο δίσκο των FOO FIGHTERS…
Αλήθεια; Δεν το έχω προσέξει… Δεν ξέρω αν σου αρέσουν οι FOO FIGHTERS, αλλά πιστεύω πως ο τελευταίος τους δίσκος, είναι ένας από τους καλύτερούς τους, συμφωνείς;
Γενικά δεν είναι και από τις αγαπημένες μου μπάντες αλλά πιστεύω πως όντως ήταν ένας από τους καλύτερους δίσκους του 2011.
Ακριβώς… Και ο Dave μαζί με τα υπόλοιπα παιδιά στην μπάντα είναι πολύ ευχαριστημένοι με αυτόν, είναι τόσα χρόνια στην «πιάτσα» αλλά συνεχίζουν να τα καταφέρνουν τόσο καλά. Βγάζουν δίσκους και περιοδεύουν ακατάπαυστα, αλλά ακόμη το διασκεδάζουν και αυτό είναι ωραίο.
Πιστεύω πως ο Dave Grohl είναι κάτι σαν μία ασταμάτητη μηχανή παραγωγής καλής μουσικής…
Ναι, αυτό είναι αλήθεια!
Η παραγωγή έχει αυτό το old school feeling… Ο δίσκος ηχεί «τραχύς» αλλά και όσο δυνατός πρέπει να ακούγεται. Είστε ικανοποιημένοι με αυτή;
Πιστεύω το ίδιο… Δουλέψαμε με τον John Custer, ο οποίος κάνει την παραγωγή στους δίσκους μας από το Blind και μετά και είναι σαν το επιπλέον μέλος της μπάντας, μιας και δουλεύουμε τόσα χρόνια μαζί και μας ξέρει τόσο καλά. Δεν ήξερε από την αρχή τι θέλαμε να κάνουμε, και όταν μας είπε πως θέλαμε ένα συνδυασμό των “Animosity” και “Deliverance” ήταν σαν να διάβασε τη σκέψη μας. Η χημεία μας μαζί του είναι τόσο καλή όσο και των τριών μας. Έχει την ικανότητα να βγάζει έναν ωραίο ήχο με φυσικό τρόπο και αυτός ο old school τρόπος δουλειάς μας αρέσει, εκμεταλλευόμενοι πάντα τις δυνατότητες που μας δίνει ένα σύγχρονο στούντιο.
Επιλέξατε αυτή τη στιγμή για να επανασυνδεθείτε και να κάνετε ένα νέο δίσκο. Θεωρήσατε πως ήταν η κατάλληλη στιγμή για εσάς και γιατί δεν έγινε νωρίτερα;
Το να είσαι σε μια μπάντα είναι σαν να είσαι παντρεμένος, όχι όμως με έναν άνθρωπο, αλλά με πολλούς. Κάποιες φορές οι σχέσεις έχουν μεταπτώσεις… Πραγματικά συμπαθούμε ο ένας τον άλλον και μας αρέσει να παίζουμε μαζί, και όλο αυτό ήρθε φυσικά. Ο Pepper το ξεκίνησε όλο αυτό, άσχετα με το αν κατέληξε να δουλεύει με τους DOWN. Εξακολουθούμε να μιλάμε συχνά, η τελευταία φορά που μιλήσαμε ήταν χθες και ηχογραφεί μουσική μαζί τους, και θα ήθελα να ηχογραφήσουμε με την πρώτη ευκαιρία και μαζί.
Τελειώσατε το δίσκο πρώτα, και μετά βρήκατε δισκογραφική εταιρία να το κυκλοφορήσει (σ.σ. την Candlelight); Αυτό δείχνει πως ήσαστε σίγουροι για την ποιότητα του υλικού σας;
Ναι, απόλυτα… Ο πατέρας μου είναι μεγάλος θαυμαστής μας και μας δάνεισε μερικά χρήματα για να γίνει η ηχογράφηση. Αυτό συνέβαινε από την αρχή, όπου ξέραμε πως θα χρειαστούμε μια μικρή οικονομική ώθηση για να κάνουμε τα πρώτα μας βήματα. Μας αγόρασε το πρώτο μας βαν για να περιοδεύσουμε πίσω στις αρχές της δεκαετίας του ‘80, μας παραχωρούσε το γραφείο του για να κλείνουμε περιοδείες… Έρχεται σε όλες μας τις συναυλίες, μας βοηθάει ακόμη και στην μεταφορά του εξοπλισμού μας και του λέω «χαλάρωσε λίγο, είσαι 72 χρονών», αλλά δεν καταλαβαίνει τίποτα!
Ποια είναι τα σχέδιά σας για περιοδείες στο μέλλον; Μόλις τελειώσατε μία με τους CLUTCH, μερικές συναυλίες με τους DANZIG, και τώρα ετοιμάζεστε να περιοδεύσετε στην Αμερική τον Μάρτιο με τους TORCHE, VALIENT THOR και A STORM OF LIGHT, ένα πολύ ωραίο με «πακέτο» με νεότερες μπάντες.
Ναι, θα είναι φανταστικά… Και μετά θα περιοδεύσουμε στην Ευρώπη τον Απρίλιο. Θα προσπαθήσουμε να περιοδεύσουμε όσο περισσότερο μπορούμε αυτό το χρόνο, και αυτό είναι ένα από τα καλά του να είσαι σε μια επιτυχή μπάντα. Μπορείς να δεις υπέροχα μέρη, να συναντήσεις υπέροχους ανθρώπους και να μοιραστείς τη σκηνή με υπέροχες μπάντες.
Επίσης επισκεφθήκατε και την Αθήνα τον περασμένο Απρίλιο… Ποιες είναι οι εντυπώσεις σου από την Ελλάδα, το ελληνικό κοινό, τη συναυλία;
Ω, Θεέ μου, το διασκεδάσαμε τόσο πολύ. Μου αρέσει πολύ η Ελλάδα, είναι φανταστική. Καλό κοινό, καλοί άνθρωποι και νόστιμη κουζίνα…
Μήπως έχεις κάποια «περίεργη» ιστορία να μας πεις από την επίσκεψη σας στην Ελλάδα;
Βασικά όχι, γιατί η σύζυγός μου κάθεται ακριβώς δίπλα μου αυτή τη στιγμή (σ.σ. τώρα βρήκε;;;)!
Μετά από τόσα χρόνια, βλέπω πως η «φλόγα» δεν έχει σβήσει μέσα σας, και εξακολουθείτε να μας δίνετε τόσο καλούς δίσκους. Από την άλλη όμως βλέπουμε αρκετές νέες μπάντες να «παλεύουν» να καταφέρουν κάτι παρόμοιο. Υπάρχει κάποιο μυστικό της επιτυχίας;
Η θέλησή μου για ζωή… Αν πραγματικά αγαπάς κάτι, όπως εμείς, τότε είναι εύκολο. Είναι αυτό που θέλεις να κάνεις και όχι αυτό που πρέπει να κάνεις. Την περίοδο κατά την οποία δεν έπαιζα μουσική με τον Mike και τον Woody, ήμουν μελαγχολικός. Νομίζω πως είμαι γεννημένος ακριβώς γι’ αυτό που κάνω και πίστεψέ με αν υπήρχε κάποιο μυστικό θα στο έλεγα. Αλλά νομίζω πως όλο μου το είναι χρειάζεται την μουσική και αυτό το πράγμα το λατρεύω. Αν δεν μπορούσα να το κάνω αυτό, ίσως και να πέθαινα!
Ο Pepper Keenan είναι ακόμη μέλος της μπάντας, αλλά ο καθένας έχει τραβήξει το δρόμο του… Είστε πραγματικά τόσο χαλαροί με το ότι έχει σαν προτεραιότητα τους DOWN; Για εμάς είναι ευχαρίστηση να έχουμε καλές δουλειές και από τις δύο πλευρές, άλλα νιώθετε κατά κάποιο τρόπο παραγκωνισμένοι από αυτόν, μέχρι να μην είναι απασχολημένος μαζί τους; Πιστεύεις πραγματικά πως θα έχουμε στο άμεσο μέλλον μια δουλειά σας μαζί του, ή απλά είναι μια μακρινή ελπίδα σας;
Το ελπίζω… Μου αρέσει να παίζω και να γράφω μουσική μαζί του. Όταν τον πήραμε στην μπάντα το 1989, τον δοκιμάσαμε πρώτα ως τραγουδιστή αλλά αυτό δεν δούλεψε, κάτι όμως που στη συνέχεια άλλαξε. Πραγματικά το πιστεύω πως θα κάνουμε κάτι στο μέλλον μαζί του, απλά δεν ξέρω το πότε. Όπως είπες, είναι πολύ απασχολημένος και βγάζει περισσότερα χρήματα με τους DOWN αυτή τη στιγμή, επομένως καταλαβαίνω γιατί το κάνει. Τον λατρεύω, είναι θαυμάσιος τύπος και ένας από τους καλύτερους μου φίλους.
Ποια επιχειρήματα θα έδινες σε ένα νέο παιδί να σας ακούσει, το οποίο δεν σας ξέρει και η πρώτη του επαφή με εσάς είναι ο νέος σας δίσκος, αν τυχόν σας αποκαλούσε «δεινοσαυρική» μπάντα μετά από τριάντα χρόνια ύπαρξης (σ.σ. σκάει στα γέλια); Είμαι 25 αλλά άρχισα να ακούω metal/rock από τις ρίζες του, όμως υπάρχουν τόσα παιδιά εκεί έξω που ακούν μόνο καινούριες μπάντες και σνομπάρουν οτιδήποτε παλιότερο…
Πιστεύω πως αν ακούσουν κομμάτια σαν το “Leeches”, έρθουν σε μια συναυλία μας και μας δουν να παίζουμε, θα τους «ξετινάξουμε» (“their heads will be ripped off from their bodies”, είπε για την ακρίβεια)! Μπορεί να είμαστε μεγαλύτεροι ηλικιακά από πολλές μπάντες, αλλά πιστεύω πως είμαστε μία από τις καλύτερες live μπάντες στην πιάτσα. Το έχουμε ακόμη, αυτό το πνεύμα του να παίξεις δυνατά, γρήγορα και καλά την μουσική σου, και δεν νομίζω πως θα αλλάξει ποτέ!
Έχεις κάποιο μήνυμα για τους Έλληνες οπαδούς σας;
Ναι, πως θα ξαναέρθουμε στην Ελλάδα και θα σας ξετινάξουμε έναν – έναν ξεχωριστά. Ευχαριστούμε για την υποστήριξη, ελπίζω να τα ξαναπούμε σύντομα και από κοντά!
Βασίλης Γκορόγιας
ΔΙΣΚΟΓΡΑΦΙΑ
– “Eye for an Eye” (1984)
– “Animosity” (1985)
– “Blind (1991)
– “Deliverance” (1994)
– “Wiseblood” (1996)
– “America’s Volume Dealer” (2000)
– “In the Arms of God” (2005)
– “Corrosion of Conformity” (2010)
LINE UP
Woody Wearherman (lead κιθάρες, δεύτερα φωνητικά)
Mike Dean (μπάσο, φωνητικά)
Reed Mullin (ντραμς, φωνητικά)
