Η κρίση γεννά ευκαιρίες υποστηρίζουν ορισμένοι και –όπως ήταν αναμενόμενο- η εγχώρια μεταλλική σκηνή δεν υπήρχε περίπτωση να ξεφύγει από το γενικότερο πλαίσιο. Τα συμβόλαια που προσφέρονται είναι με το σταγονόμετρο, συγκριτικά πάντα με το πλήθος των μουσικών που δρουν και κινούνται στις παρυφές κάθε ιδιώματος του λεγόμενου σκληρού ήχου. Από την άλλη, ποτέ οι εταιρείες του εξωτερικού δεν “κονταροχτυπήθηκαν” για το ποιά εξ’ αυτών θα προσφέρει τους καλύτερους όρους ηχογραφήσεων, παραγωγής/μίξης/mastering, διανομής και περιοδειών…. Οι δύο αυτοί παράγοντες μας οδηγούν σε μια εικόνα από το παρελθόν… Τους ίδιους τους μουσικούς να παίρνουν την κατάσταση στα χέρια τους και ν΄αποφασίζουν να διαχειριστούν μόνοι τους το υλικό τους. Μην κλείνοντας παράλληλα την πόρτα σε οποιαδήποτε μικρή και ανεξάρτητη εταιρεία θα τους προσεγγίσει. Το θέμα είναι κατ’ εμέ, πως δεν κάθονται με σταυρωμένα χέρια, περιμένοντας, μεμψιμοιρώντας στην καλύτερη και αναθεματίζοντας όταν η “υπομονή” φτάνει στα όρια. Αντιδρούν με τον τρόπο τους.
DIY αποκαλείται η φάση και οι SORROWFUL WINDS κάνουν το βήμα να κυκλοφορήσουν μόνοι τους -και μάλιστα με ένα ευτελές αντίτιμο- τον τρίτο τους δίσκο. Δεκατρία ολόκληρα χρόνια μετά το “Age of dreams”, με απόντα τον φυσικό τους ηγέτη Θανάση Φραγκόπουλο, νέο τραγουδιστή τον Μιχάλη Ιωσηφίδη, οι Αθηναίοι metallers επανέρχονται με έναν δίσκο που –ομολογουμένως- μου άφησε τις καλύτερες των εντυπώσεων. Σύγχρονο heavy metal, με τα κιθαριστικά σε ρόλο πρωταγωνιστή, να “υφαίνουν” πανέμορφους μελωδικούς ιστούς δίχως να υπολείπονται σε δύναμη και τσαμπουκά. Φωνητικά που παρουσιάζουν πλουραλισμό σε έκφραση και γυρνούν την πλάτη σε μονοδιάστατες ερμηνείες που κουράζουν, ήχο που δεν στέκεται ούτε σε φαντάσματα του παρελθόντος αλλά ούτε και χρησιμοποιεί δεκανίκια προκειμένου να σταθεί με αξιοπρέπεια, συνθέσεις που τιμούν αφάνταστα τους δημιουργούς τους και με κράτησαν καθηλωμένο καθ’ όλη την διάρκεια, προσεγμένο artwork και παραγωγή που θα ζήλευαν πολλοί… Αυτό και άλλα πολλά είναι το “Non aligned”… Δεν μπορώ να πω με σαφήνεια αν είναι η κορυφαία στιγμή ενός συγκροτήματος που πάντα κινήθηκε σε χαμηλούς τόνος, με αξιοπρέπεια και σεβασμό στο κοινό του, αλλά εύχομαι μέσα από την καρδιά μου να αποτελέσει ένα δεύτερο ξεκίνημα, ένα εφαλτήριο για το μέλλον βασισμένο σε σωστές βάσεις.
Η Ελληνική heavy metal σκηνή έχει ανάγκη μπάντες με την νοοτροπία των SORROWOFUL WINDS, πρέπει να δίνει χώρο σε μουσικούς που εξελίσσουν τα πνευματικά τους τέκνα τους και δεν μένουν στάσιμοι, δεν επαναπαύονται. Όσοι νομίζουν πως ανήκουν στους ακροατές που τιμούν το κλασικό heavy αλλά δεν κλείνουν τα μάτια σε power φόρμες και progressive πινελιές, ας σταθούν για λίγο εδώ… Μία από τις πιο ευχάριστες εκπλήξεις της προηγούμενης χρονιάς, κρίμα πραγματικά που δεν είχα την ευκαιρία να το ακούσω πριν δώσω την λίστα του 2014. Αναφορά σε στιγμές που ξεχωρίζουν μπορεί να γίνει αλλά δεν θα το πράξω. Είναι από εκείνες τις στιγμές που ένα άλμπουμ κυλάει τόσο ευχάριστα που δεν θέλεις να “απομονώσεις” ένα μέρος του. Στηρίξτε άφοβα!
8 / 10
Γρηγόρης Μπαξεβανίδης
