Δυο μορφές του Αμερικάνικου ήχου, από τις προηγούμενες δεκαετίες, συμφώνησαν να συνεργαστούν, μετά από την πρόταση της Frontiers. Δυο προσωπικότητες με έντονες, αντιφατικές καριέρες, που έχουν γνωρίσει εμπορική και καλλιτεχνική επιτυχία, αλλά πριν πολλά χρόνια. Αντίστοιχα όμως, έχουν και πολλές ομοιότητες, συνεχίζοντας να δραστηριοποιούνται μετά από περίοδο απραξίας, με ανανεωμένο ήχο και επαφή με τις σύγχρονες τάσεις, αλλά έχοντας γερά το ένα πόδι στην παράδοση.
Ο κιθαρίστας George Lynch, εκτός από τις τεράστιες συνθετικές επιτυχίες του, ήταν πασίγνωστος για τους χοντρούς καυγάδες του με τον Don Dokken. Καλλιτεχνικά όμως, έχει κυκλοφορήσει ποιοτικές δουλειές και με την προσωπική του μπάντα, τους LYNCH MOB. Το ύφος του έχει εξελιχθεί με τα χρόνια, αλλά μέσα από τις τελευταίες του δουλειές, δείχνει να βουτά και στα κλασικά ριφ, με τρόπο που θυμίζει Blackmore και Page. Το κάνει και στους S&L, με χαρακτηριστικότερο όλων το παράδειγμα του “Strength in numbers” με το αργόσυρτο tempo του και τα πλήκτρα, το φοβερό “Divine” αλλά και κάτι από το “Recover” που είναι πιο γρήγορο, αλλά θυμίζει άλλες εποχές. Από την άλλη έχουμε τον πολυτάλαντο τραγουδιστή Michael Sweet (που για καλή του τύχη, έχει γενέθλια την ίδια ημερομηνία με μένα), ο οποίος περισσότερο από την προσωπική του καριέρα είναι γνωστός με τους STRYPER. O Sweet, διατηρεί τη φωνή του σε απίστευτη κατάσταση, ακόμα και στις ψιλές νότες, όπως έχω ξαναγράψει, λες και είναι καμιά εικοσαριά χρόνια νεώτερος. Ακούστε την ερμηνεία του στο “Recover” και δεν θα πιστεύετε πως ακούτε έναν 50άχρονο. Η συνθετική του συμβολή δεν θα μπορούσε παρά να δώσει μια χροιά που παραπέμπει στους STRYPER, όπως στo εναρκτήριο “The wish”, με μια δόση νεανικού ενθουσιασμού, και τα χαρακτηριστικά του φωνητικά, ή οι μελωδίες του “Time will tell”.
Το καλύτερο είναι όμως, όταν έχουμε σύζευξη των δύο και μέσα στο ίδιο τραγούδι, ακούμε στοιχεία κι από τους δυο ή ακόμα καλύτερα ιδέες που δεν θα μπορούσαν να χωρέσουν στα άλλα τους σχήματα. Και αυτοί είναι ό,τι καλύτερο έχει να επιδείξει το “Hero-zero”, αλλά ευτυχώς αυτό είναι και το τραγούδι εξαίρεση στο άλμπουμ. Αντιθέτως, η ποικιλία που υπάρχει με τις διπλομποτιές στο ομώνυμο τραγούδι μέχρι το μπαλαντοειδές “Love stays”, είναι ευπρόσδεκτη και σε συνδυασμό με την συνθετική ποικιλία που ανέφερα παραπάνω, κάνει το “Only to rise” μια καλή πρόταση για το αντίστοιχο κοινό. Εννοείται πως όταν και οι δύο τους συνθέτουν ασταμάτητα, δεν έχει νόημα να ζητήσεις από τρίτους κομμάτια. Αρκεί να προσθέσεις ικανούς μουσικούς να πλαισιώσουν το εγχείρημα και οι δυο Αμερικάνοι το έκαναν και με το παραπάνω, αφού στο μπάσο έχουμε τον James Lomenzo (ex-WHITE LION, BLACK LABEL SOCIETY, MEGADETH) και στα τύμπανα τον υποτιμημένο Brian Tichy (με συμμετοχές σε FOREIGNER, OZZY, WHITESNAKE, TMG, κ.ά.). Ευτυχώς, τα τραγούδια και η παραγωγή αφήνουν χώρο και στους δυο, ώστε να μην είναι μόνο κομπάρσοι (όπως ατυχώς φαίνονται στο εξώφυλλο να έχουν γυρισμένες τις πλάτες τους), αλλά ισόνομοι πρωταγωνιστές.
Είναι από τις κυκλοφορίες που αξίζει τα λεφτά της και τα λεφτά σας. Θα σας συντροφεύσει δίχως άσχημες εκπλήξεις. Το “Dying rose” εσωκλύει όλα που περιέγραψα παραπάνω, αποτελεί τον καλύτερο αντιπρώσπο της συνεργασία τους και ακούγοντάς το, θα καταλάβετε πόσο πετυχημένη είναι αυτή η σύμπραξη των τεσσάρων μπαρουτοκαπνισμένων μουσικών.
7 / 10
Γιώργος “Kay” Κουκουλάκης
