>
5,5 / 10
Ο χρόνος περνά αδυσώπητα πλέον… Ήταν 2004 όταν μία παρέα πιτσιρικάδων ορμώμενη από την δίψα τους για το heavy metal και δη το NWOBHM, έθεσαν ενώπιον του Ελληνικού underground το ντεμπούτο τους… Κύμα ενθουσιασμού από αρκετούς, όμορφες, πωρωτικές συνθέσεις, εκρηκτικές live εμφανίσεις, συνέθεταν μία εικόνα που έδειχνε πως κάτι πολύ καλό είχε γεννηθεί… Από τότε μεσολάβησαν πάμπολλα live, είτε δικά τους, είτε ως support ξένων συγκροτημάτων αλλά κι ένα CD single (“My living hell”) στο ίδιο μήκος κύματος με τον προκάτοχό του. Μέσα στο 2011, οι STRIKELIGHT επανέκαμψαν στην δισκογραφία, βάζοντας τέλος στην αναμονή τόσων χρόνων… Αρκετό από το καινούργιο υλικό το έχουμε ακούσει επί σκηνής ενώ και όσα κομμάτια είχαν μείνει “καλοκρυμμένα” μυστικά, δεν παρουσιάζουν χτυπητές διαφοροποιήσεις… Ο ήχος της μπάντας δείχνει να έχει παγιωθεί για τα καλά πλέον στο πρώτο μισό της ένδοξης δεκαετίας του ’80, γεγονός που από μόνο του είναι σημαντικό μιας και δεν είναι και λίγες οι περιπτώσεις μουσικών με παρατεταμένη κρίση ταυτότητας. Για το Αθηναϊκό κουιντέτο, τα πράγματα είναι πολύ απλά… Παίζουν ακριβώς ότι μουσική ακούν στα σπίτια τους, δίχως να κοπιάρουν όμως τα είδωλα τους. Κι ας μην βρίσκονται όλες οι συνθέσεις στο επίπεδο που μας έχουν συνηθίσει… Ιδιαίτερη μνεία οφείλουμε να κάνουμε τόσο στα κιθαριστικά θέματα που σε πολλές περιπτώσεις “ζωγραφίζουν” αλλά και στο μπάσο που ο ρόλος του μόνο άχαρος δεν είναι…
Για να πάμε όμως και στα μειονεκτήματα του “Taste my attack”… Πρώτη άσχημη εντύπωση, το εξώφυλλο, που θεωρώ πως δεν ταιριάζει σε καμία περίπτωση σ’ ένα σχήμα όπως είναι οι STRIKELIGHT… Ειλικρινά δεν μπορώ να γνωρίζω τι είχαν στο μυαλό τους, δεν τους κολακεύει ιδιαίτερα όμως… Ταπεινή μου άποψη πάντα… Η ερμηνεία του Γιώργου στα φωνητικά και η επίπεδη παραγωγή είναι ακόμα δύο τομείς που χωλαίνει το άλμπουμ και περίμενα να είχαν προσεχθεί περισσότερο μιας και υπήρχε άπλετος χρόνος να διορθωθούν οι όποιες ατέλειες… Είναι κρίμα για τα παιδιά, που όλοι ξέρουν πόσο μεγάλη προσπάθεια έχουν καταβάλλει από το ξεκίνημα τους μέχρι σήμερα, να αδικούν τους εαυτούς τους… Δεν τους αξίζει… Είμαι σίγουρος πως στο άμεσο μέλλον οι STRIKELIGHT μπορούν να μας δώσουν έναν δίσκο όχι μόνο εφάμιλλο του ντεμπούτου τους κι εφόσον προσεχθούν ορισμένα βασικά σημεία, ακόμα πιο ποιοτικό, που θα τους τοποθετήσει εκεί που οι ίδιοι αλλά κι εμείς οι οπαδοί τους πιστεύουμε… Τους το ευχόμαστε ολόψυχα!
Γρηγόρης Μπαξεβανίδης
