>
Οκτώ ολόκληρα χρόνια έχουν περάσει από την τελευταία δουλειά των τρελών Νορβηγών avant-garde blacksters DØDHEIMSGARD, από το 2007 και όταν είχαν κυκλοφορήσει το καλύτερο, κατ’ εμέ, άλμπουμ της καριέρας τους, το “Supervillain outcast”.
Η μπάντα ξεκίνησε πριν από 20 χρόνια περίπου, με τις πρώτες της κυκλοφορίες να είναι καθαρά black metal, που ομολογώ δε μου άρεσαν καθόλου, παρόλη την πλύση εγκεφάλου που προσπαθούσε να μου κάνει ένας φίλος τότε (τώρα δε θα του αρέσουν, έχουν πλήκτρα!). Άρχισα να τους ακούω από τότε που άρχισαν να «χάνουν τα λογικά τους» και να γράφουν δίσκους, όπως το “666 International”. Δηλαδή τα χρόνια της παράνοιας μετά το 1999.
Το νέο πόνημα των Νορβηγών, φέρει τον τίτλο “A umbra omega” και κυκλοφορεί σε λίγες μέρες από την Peaceville Records. Στο καινούριο δίσκο, σε αντίθεση με τον προκάτοχο του, απουσιάζουν τα industrial στοιχεία, με τον ήχο να γίνεται αρκετά πιο progressive. Γενικά, οι εναλλαγές τέμπο και μουσικών ειδών είναι πάμπολλες. Από κλασικό black metal με blast-beats, σε jazz φόρμες με θεσπέσιο πιάνο, blues μπασογραμμές και prog/rock ξεσπάσματα. Εκεί δε που μπαίνει το σαξόφωνο, η μουσική φτάνει σε άλλα επίπεδα. Ο θεούλης frontman Aldrahn, μας στέλνει ένα ταξίδι σε ψυχιατρεία ακραίων περιπτώσεων, αφού η ερμηνεία του φτάνει τα όρια (βασικά τα ξεπερνάει) της σχιζοφρένειας. Μοναδικός ερμηνευτής, είτε πρόκειται για ακραία φωνητικά, είτε όχι. Όλα καλά ως εδώ. Είναι ο ήχος μου, μου αρέσει η ανωμαλία τους και η παράνοια. Υπάρχει όμως ένα «αλλά». Για το επίπεδο της μπάντας και μετά από τόσα χρόνια απουσίας, θα περίμενα κάτι καλύτερο, γιατί ο πήχης που έχουν βάλει είναι πολύ ψηλά. Δε λέω να κάνουν ένα νέο παγκόσμιο ρεκόρ αλά Sergey Bubka! Αλλά σίγουρα δεν αγγίζουν τις προσδοκίες μου. Επίσης, οι διάρκειες των κομματιών, δε δικαιολογούνται σε όλα τα τραγούδια, καθώς δεν «στηρίζονται» από τις συνθέσεις. Παρόλα αυτά, κομμάτια όπως το εναρκτήριο του δίσκου, “The unlocking” και το “Blue moon duel”, είναι αριστουργηματικά.
Καλή η επιστροφή των DØDHEIMSGARD στα δισκογραφικά δρώμενα, αλλά θα μπορούσε να είναι και καλύτερη. Οι λάτρεις της παράνοιας σίγουρα θα λατρέψουν το δίσκο παρόλα αυτά. Για εμένα, ίσως φταίει ότι το 2015, μόλις μήνα Μάρτιο, έχουν βγει αριστουργηματικές δουλειές, ακόμα και στο είδος (βλέπε SOLEFALD), οπότε ίσως είμαι επηρεασμένος. Δώστε του μια ώρα από το χρόνο σας όμως, το αξίζει.
7.5/10
Γιώργος Δρογγίτης
