>
8,5 / 10
Ίσως πρόκειται για την πιο διαφημισμένη και πολυαναμενόμενη κυκλοφορία για το 2012. Μία κυκλοφορία που πέρασε από χίλια κύματα και που κανείς δεν ήξερε αν τελικά δει το φως της ημέρας ή όχι. Και αν το σκεφτούμε λίγο καλύτερα, με εξαίρεση το “Chinese democracy”, δε νομίζω πραγματικά ότι υπήρξε τόσο μεγάλη και αγωνιώδης προσμονή για ένα δίσκο τουλάχιστον για το αμερικάνικο κοινό. Γιατί μη γελιόμαστε… Οι VAN HALEN με τον Roth πίσω από το μικρόφωνο είναι μία κατεξοχήν αμερικάνικη υπόθεση χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν αγγίζουν ένα ευρύ ακροατήριο σε παγκόσμιο επίπεδο όπως συμβαίνει, άλλωστε, με όλα τα μεγαθήρια του χώρου.
Μπορεί τυπικά να πέρασαν 14 χρόνια από το τελευταίο studio άλμπουμ των VAN HALEN αλλά για μένα προσωπικά τα χρόνια αυτά είναι 17 αφού δεν μπορώ να δεχτώ σαν άλμπουμ των VAN HALEN το έκτρωμα του “III” με τον Gary Cherone στα φωνητικά. Επιπλέον, το να ακούς δίσκο των VAN HALEN με τον Roth στα φωνητικά είναι ταυτόχρονα νοσταλγικό αλλά και αναζωογονητικό. Είναι σαν να ακούς τους PRIEST με τον Halford ή τους SABBATH με τον Ozzy. Αυτό δε σημαίνει ότι με τον Hagar δεν κυκλοφόρησαν δισκάρες… Κάθε άλλο! Απλά, ήταν κάποιοι άλλοι VAN HALEN… Όχι καλύτεροι ή χειρότεροι, απλά διαφορετικοί.
Και είναι, ακριβώς, ο Diamond Dave εκείνος που κλέβει την παράσταση στο “A different kind of truth”. Όχι μόνο αποδεικνύει το αδιαμφισβήτητο ταλέντο του (λες και χρειαζόταν) αλλά ανεβάζει με την ερμηνεία του ακόμη και τις 3-4 μέτριες στιγμές του δίσκου. Γιατί, πραγματικά, υπάρχουν κάποια σημεία (π.χ. “China town”, “Honeybabysweetiedoll”) που θα μπορούσαν να λείπουν. Αυτός που δεν μας λείπει –τουλάχιστον στα αυτιά μας- είναι ο Michael Anthony αφού πίσω από το μπάσο ο γιος του Eddie, Wolfgang, βγάζει μάτια! Ο γνωστός Alex “το χέρι μου είναι κολλημένο στο πιατίνι” Van Halen δεν αφήνει κανένα περιθώριο ως προς τι είναι αυτό που ακούς. Όσο για τον Eddie… Εντάξει, τα λόγια περισσεύουν. Είναι καταιγιστικός αν και θα πρέπει να πω ότι τον έχουμε ακούσει και σε καλύτερη φόρμα (βέβαια, τα χρόνια έχουν περάσει…).
Αν το πρώτο single, το “Tattoo” σας άφησε ψιλοαδιάφορους (αφού είναι μία μέτρια σύνθεση), πιστέψτε με η πλειοψηφία των υπολοίπων τραγουδιών στο “A different kind of truth” –και ιδιαίτερα τα “The trouble with never”, “As is” και “She’s the woman”- θα σας κολλήσουν στον τοίχο! Και εννοείται ότι δεν με ενδιαφέρει ούτε κατ’ ελάχιστο που κάποιες συνθετικές ιδέες έχουν τη ρίζα τους στα 70’s… Ακόμη καλύτερα!
Το “A different kind of truth” ακούγεται στα δικά μου αυτιά σαν η φυσική συνέχεια του “Diver down” και όχι του “1984” αφού το όλο συναίσθημα που αποπνέει είναι καθαρό, αμερικάνικο rock n’ roll χωρίς πολλές τεχνολογικές παρεμβάσεις. Welcome back, guys!
Σάκης Νίκας
