>
ΟΝΟΜΑ: Randall William Rhoads [Randy Rhoads]
INSTRUMENT: Κιθάρα
ΗΜ/ΝΙΑ ΘΑΝΑΤΟΥ: 19 Μαρτίου 1982
ΑΙΤΙΑ ΘΑΝΑΤΟΥ: Αεροπορικό δυστύχημα
ΗΜ/ΝΙΑ ΓΕΝΝΗΣΗΣ: 6 Δεκεμβρίου 1956 [25]
ΠΟΛΗ / ΧΩΡΑ ΓΕΝΝΗΣΗΣ: California, Η.Π.Α.
ΣΥΓΚΡΟΤΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΕΙΧΕ ΠΑΙΞΕΙ: QUIET RIOT, OZZY OSBOURNE
HIGHLIGHTS: Με μια καριέρα που μετά βίας μέτρησε δέκα χρόνια, ο Randy Rhoads, κατάφερε να αναδειχθεί σε έναν απ’ τους πιο ταλαντούχους κιθαρίστες που γνώρισε ποτέ το είδος, έναν εξαιρετικό μουσικό στο μεγαλείο του οποίου υποκλίνονται πολλά και σπουδαία ονόματα του χώρου. Η επιρροή δε, σε μελλοντικούς κιθαρίστες είναι αδιαμφισβήτητη.
ΕΙΧΕ ΠΕΙ: «Μέχρι και σήμερα δεν είχα ποτέ κάποιο είδωλο στην κιθάρα. Μόνο ανθρώπους που είναι οι αγαπημένοι μου», δήλωνε τον Αύγουστο του 1981.
ΕΧΟΥΝ ΠΕΙ ΓΙΑ ΕΚΕΙΝΟΝ:
– Ozzy Osbourne: «Όταν άκουσα τον Randy, αισθάνθηκα σα να έμπαινε ο Θεός στη ζωή μου».
– Zakk Wylde: «Ο Ozzy χρωστάει πολλά στον Randy… Δεν υπήρχε περίπτωση το “Blizzard of Ozz” να έμενε κλασικό χωρίς την κιθάρα του Randy»
– Paul Gilbert (MR. BIG): «Ο Randy Rhoads αποτέλεσε το πρότυπο για το πώς θα πρέπει να παίζει ένας metal κιθαρίστας το εξάχορδο όργανο. Δεν ήταν ο πρώτος αλλά σίγουρα ήταν από τους κορυφαίους εκφραστές του νεοκλασικού ήχου».
ΟΙ ΣΧΕΣΕΙΣ ΤΟΥ ΜΕ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ: Φυσικά και δεν πρόλαβαν να υπάρξουν τόσο νωρίς που μας άφησε…
Ο Randy Rhoads ήταν ένας από τους πιο επιδραστικούς κιθαρίστες με έναν πολύ ιδιαίτερο και ξεχωριστό ήχο στην κιθάρα του, που γίνεται εύκολα αντιληπτός κάθε φορά που ακούς κάποιο από τα δυο πρώτα σόλο άλμπουμ του Ozzy. Το νεοκλασικό στυλ και η αγάπη του για την κλασική μουσική οδήγησαν τον Randy να υιοθετήσει ένα κιθαριστικό ύφος που εδώ και πολλά χρόνια θεωρείται το trademark παίξιμό του. Όλα ξεκίνησαν στο βόρειο τμήμα του Hollywood, όπου η μητέρα του, που μεγάλωνε μόνη της εκείνον και τα δυο αδέρφια του, άνοιξε ένα ωδείο, με την ίδια να είναι επαγγελματική πιανίστρια. Εκείνη ήταν που του μετέδωσε το πάθος για το συγκεκριμένο είδος μουσικής, εκείνη ήταν που του μεταλαμπάδευσε τις θεωρητικές της γνώσεις, όταν ο γιος της ήταν ήδη σε τρομερά προχωρημένο επίπεδο όσον αφορά την κιθάρα. Όντας ήδη αξιοζήλευτα καταρτισμένος τεχνικά, ίδρυσε στα 16 του χρόνια τους QUIET RIOT και από τα πρώτα τους δυο άλμπουμ, άρχισε να κάνει εμφανές το υπέρμετρο ταλέντο του αλλά και τις πλούσιες κιθαριστικές ιδέες που διέθετε, έστω κι αν το παίξιμό του εκεί, ήταν αρκετά τιθασευμένο. Η συνέχεια, στο πλευρό του Ozzy Osbourne, το 1979, θητεία που διήρκησε μόλις 2,5 χρόνια, ήταν αυτή που τον καθιέρωσε και που απέδειξε πως η κιθάρα ήταν το αδιαμφισβήτητο ατού του μουσικού. Από τα “Blizzard of Ozz” και “Diary of a madman”, απέδειξε επιπλέον την κλίση του στον τομέα της σύνθεσης, ένα πλεονέκτημά του που συχνά περνά απαρατήρητο. Κι ενώ το μέλλον έδειχνε να του 
ανήκει, κι ενώ η αναγνώρισή του είχε αρχίσει να παίρνει τεράστιες διαστάσεις με την Jackson Guitars να έρχεται σε συμφωνία μαζί του, κυκλοφορώντας δύο πρωτότυπα μοντέλα που έφεραν το όνομα του, η μοίρα είχε άλλα σχέδια. 19 Μαρτίου του 1982, η μπάντα πρόκειται να παίξει σε φεστιβάλ του Orlando της Florida. Μετά από πολλές ώρες πτήσης, το λεωφορείο σταματά σε μια έκταση όπου υπήρχε ένα μικρός αεροδιάδρομος με μικρά ελικόπτερα και αεροσκάφη, δίπλα στο σπίτι του οδηγού του tour bus του συγκροτήματος, Andrew Aycock. Εκείνος προτείνει αρχικά μια βόλτα με το μικρό αεροπλάνο του, στον Don Airey που στέφεται με επιτυχία και εν συνεχεία, μια άλλη στον Rhoads. Παρά το φόβο του, ο κιθαρίστας δέχεται μια και έτσι μπορεί να τραβήξει εναέριες φωτογραφίες, αφού η φωτογραφία ήταν το χόμπι του. Η πτήση θα αποδειχθεί μοιραία όμως, καθώς το ένα φτερό του αεροσκάφους θα σπάσει και θα συντριβεί τελικά σε μια έπαυλη όπου και θα τυλιχτεί στις φλόγες. Τα τρία άτομα που επέβαιναν σ’ αυτό θα βρουν ακαριαίο θάνατο και αργότερα ο Airey θα έχει να το λέει πόσο τυχερός ήταν τελικά, αφού θα μπορούσε να είναι αυτός στη θέση του Rhoads. Η είδηση του θανάτου του προκάλεσε αμηχανία, σοκ και θλίψη σε όλη τη μουσική κοινότητα. Ένα ταλέντο είχε χαθεί και ο κόσμος της κιθάρας είχε χάσει έναν από τους απόλυτους εκφραστές της. Σε όλα αυτά αξίζει να προστεθεί, πως όλοι μιλούσαν με τα καλύτερα λόγια και το χαρακτήρα του αδικοχαμένου κιθαρίστα. Πραγματικά, δεν πρέπει να έχει υπάρξει άλλη περίπτωση μουσικού, πριν ή μετά τον Randy όπου κατάφερε να εξασφαλίσει τόσο μεγάλη υστεροφημία όντας ελάχιστο χρονικό διάστημα επαγγελματίας μουσικός. Το γεγονός δε, ότι έφυγε τόσο πρόωρα και άδικα απ’ τη ζωή, συνέτεινε σίγουρα στη διόγκωση του μύθου του.
Sex, Drugs & Rock ‘n’ Roll: Μόνο το τρίτο μέρος του συγκεκριμένο motto κάλυπτε το χαρακτήρα του Randy Rhoads. Ακόμη και όταν έγινε τοξικολογική ανάλυση στο σώμα του μετά τη μοιραία πτώση του αεροπλάνου, δε βρέθηκε τίποτα στο αίμα του παρά μόνο νικοτίνη.
Did you know that:
– Ξεκίνησε μαθήματα κιθάρας στο ωδείο της μητέρας του, σε ηλικία επτά ετών, γρήγορα μεταπήδησε στην ηλεκτρική και όταν τον ανέλαβε ο δάσκαλός του, ενημέρωσε την μητέρα ότι δε θα μπορούσε να συνεχίσει να του κάνει μαθήματα γιατί οι γνώσεις του Randy πάνω στο όργανο ξεπέρναγαν τις δικές του.
– Συνήθιζε να παραδίδει ο ίδιος μαθήματα κιθάρας σε διαφόρων ηλικιών μαθητές, κάτι που όπως ισχυριζόταν τον βοηθούσε να διευρύνει και ο ίδιος τις γνώσεις του.
ΟΝΟΜΑ ΑΛΜΠΟΥΜ: “Ascendancy” – TRIVIUM
ETOΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ: 2005
ΕΤΑΙΡΙΑ: Roadrunner
ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ: Jason Suecof, Matt Heafy
ΣΥΝΘΕΣΗ ΜΠΑΝΤΑΣ:
Φωνητικά, κιθάρα – Matt Heafy
Κιθάρα – Corey Beaulieu
Ντραμς – Travis Smith
Μπάσο – Paolo Gregoletto
Οι Αμερικάνοι TRIVIUM, μόλις είχαν κυκλοφορήσει από τη Γερμανική Lifeforce το αρκετά ελπιδοφόρο “Ember to inferno” και είχαν βγει περιοδεία με τους MACHINE HEAD. Κάπου εκεί, τους εντόπισε ένα από τα μεγαλύτερα λαγωνικά στο χώρο της metal μουσικής, ο Monte Conner της Roadrunner κι έσπευσε να τους υπογράψει και να τους βάλει να κυκλοφορήσουν το άλμπουμ που έμελλε να τους βάλει για τα καλά στο χάρτη, το “Ascendancy”, ένα άλμπουμ το οποίο θεωρήθηκε αριστούργημα για τον metalcore ήχο κι όχι άδικα. Ίσως να ήταν υπερβολικός ο χαρακτηρισμός «δίσκος της χρονιάς» από γνωστά περιοδικά του χώρου, δεν πρέπει να ξεχνάμε όμως ότι ο 
Matt Heafy, ηγέτης, κιθαρίστας και τραγουδιστής του σχήματος, ήταν μόλις 19 χρονών τότε και κατάφερε να γράψει μερικά από τα πιο «κολλητικά» τραγούδια του χώρου, όπως το “Pull harder on the strings of your martyr” (κομμάτι με το οποίο κλείνουν τις συναυλίες τους πλέον), το “A gunshot to the head of trepidation” ή το “Like light to the flies”. Δεν μπορεί να παραμείνει ασχολίαστο το κιθαριστικό δίδυμο που έκανε επίσης με τον Corey Beaulieu, το οποίο παραμένει από τα κορυφαία στο χώρο. Και μόνο το γεγονός ότι μετά από αυτό το άλμπουμ, επιλέχθηκε ο Heafy από την εταιρία του, ως ένας από τους «αρχηγούς» για το επετειακό Roadrunner United, μαζί με τον Joey Jordison (SLIPKNOT), Rob Flynn (MACHINE HEAD), Dino Cazares (FEAR FACTORY), δείχνει πόσο σημαντικός μουσικός υπήρξε από το ξεκίνημα της καριέρας του. Το άλμπουμ συνολικά, ακροβατεί ανάμεσα στο metalcore και το thrash, κατά τη γνώμη μου όμως όχι σε τόσο καλό βαθμό όσο στο “The crusade” και το “Shogun” που ακολούθησαν, αυτή η «ποικιλία» του ήχου, έχει πάντως να κάνει με τις διαφορετικές επιρροές του Heafy που άκουγε με την ίδια ευκολία IRON MAIDEN και DARKTHRONE και όλα αυτά έχουν περάσει έστω και στον ελάχιστο βαθμό στη μουσική του.
Θα πρέπει πάντως να ομολογήσω ότι ενώ παικτικά είναι ένας καταπληκτικός δίσκος, με εξαιρετική παραγωγή, θα ήθελα τα φωνητικά καλύτερα και τις συνθέσεις να μην ακολουθούν πανομοιότυπες πατέντες, κάτι που σαφώς διορθώθηκε αργότερα. Για να καταλάβετε όμως ότι μιλάμε για εντελώς πιτσιρικάδες, ακόμα θυμάμαι όταν καλέσαμε στο σπίτι του Heafy για να κάνουμε συνέντευξη γι’ αυτόν το δίσκο και το σήκωσε η μητέρα του για να μας πει ότι το προηγούμενο βράδυ είχε πάει σ’ ένα party, είχε πιεί πολύ και δεν μπορούσε να σηκωθεί!!! Όχι τίποτε άλλο, να μη λέτε ότι μόνο στην Ελλάδα συμβαίνουν αυτά!!!
Χαρά Νέτη & Παναγιώτης “The Unknown Force” Γιώτας
Κείμενο Randy Rhoads με τη συμβολή του Σάκη Νίκα
Κείμενο TRIVIUM: Σάκης Φράγκος
