Άλλα τέσσερα χρόνια πέρασαν από την τελευταία φορά που κυκλοφόρησαν κάτι επίσημο η επταμελής (πλέον) συμμορία από το Little Rock (το βραχάκι δηλαδή) του Arkansas. Αυτή την φορά μπορεί να μην έχουμε μια νέα κυκλοφορία, μιας και το “Xenoglossalgia: The last stage of awareness” αποτελεί remaster του πρώτου τους demo, ωστόσο το ηχητικό αποτέλεσμα αφήνει τα ίδιες μυοσκελετικές κακώσεις με αυτές που μας χαρίζουν απλόχερα όλα αυτά τα χρόνια!
Ο προκάτοχός του, “Rest” (2011), ήρθε στο φως της δημοσιότητας και αυτός με μία τετραετή καθυστέρηση, ωστόσο κατάφερε, παρά την αργοπορία, να τινάξει στον αέρα τα μυαλά των πιστών οπαδών της μπάντας. Επιβεβαιώνοντας λοιπόν τη ρήση «το καλό πράγμα αργεί να γίνει», το “Xenoglossalgia…” αποδεικνύεται έστω κι δια της επανάληψης, άξιος διάδοχος, φθάνοντας μάλιστα τον πήχη που είχε θέσει το “Rest”.
Ο δίσκος, αποδεικνύει στο έπακρο ότι η μουσική των RWAKE, δεν γράφεται αποσπασματικά, ή με διαφορετική θεώρηση από τον ένα album στο άλλο. Η φυσική συνέχεια που παρατηρείται στις προηγούμενες κυκλοφορίες εμφανίζεται κι εδώ, φανερώνοντας την μεθοδική δόμηση του ήχου και της ταυτότητας της μπάντας από τη γέννησή της. Κάτι σαν το απόσταγμα χρόνων, με όλες τις προηγούμενες κυκλοφορίες να αποτελούν τα πρωτόλεια.
Χωρίς να έχω ακούσει την πρώτη πηγή του “Xenoglossalgia…”, θα κρίνω το αποτέλεσμα που έχει γίνει στο remaster. Οι Αμερικάνοι, λοιπόν, αν και ακολουθούν συνθέσεις της νιότης τους, όπου ο ήχος ήταν πιο τραχύς και ωμός, αυτό δεν αποτυπώνεται τελικά στην νέα οπτική γωνία που επιδιώκουν να δώσουν. Ακολουθώντας το ίδιο δύστροπο και ερεβώδες μονοπάτι που είχαν ήδη αδράξει πριν από τέσσερα χρόνια, αναβαθμίζουν τις πρώιμες αργές (κι εν μέρει φτωχές) συνθέσεις. Οι sludge/doom καταβολές είναι διαρκώς παρούσες, ενώ οι επιρροές από την ανοσιότητα των EYEHATEGOD, το (μεταγενέστερο) χάσιμο των DARK CASTLE και ο πειραματικός αχταρμάς αλά INTER ARMA, δίνουν αυτή τη γνώριμη ποικιλομορφία στον ήχο που τους ανέδειξε. Ωστόσο, αξίζει να αναφέρουμε ότι το χρώμα της ομίχλης που πλανάται πάνω από τις συνθέσεις των RWAKE, έχει απομακρυνθεί λίγο από εκείνο το άρρωστο φαιοπράσινο των NEUROSIS και έχει μεταβεί σε ένα πιο ασπρόμαυρο φόντο. Φανταστείτε ένα ερημικό parking με τα μόνα φώτα μιας μαύρης “γκανγκστερικής” Μπουίκ αντανακλάνε πάνω στην βαριά αντάρα.
Η μπάντα, πέρα από τη μουσική βάση, στηρίζεται κυρίως στα αποτρόπαια φωνητικά του C.T. Εντάξει, τα riffs είναι κολοσσιαία, όπως άλλωστε αρμόζει στη doom διάθεσή τους και επιπλέον έχουν αυτή την δόση σατανίλας και σκότους που σε αφήνουν άφωνο, αλλά με τα απόκοσμα και οργιώδη φωνητικά του C.T. (?!?) μπορείς να πεις ότι το σκατό βρίσκει τον δρόμο προς την κάλτσα. Μένοντας σε αυτό και ακούγοντας το τεράστιο σε διάρκεια “Calibos/So fucking tired”, συνειδητοποιείς ότι αυτή η ανίερη κολεκτίβα πατά επί πτωμάτων για να κάτσει στο θρόνο που της αξίζει. Ειδικά στο δεύτερο μέρος, “So fucking tired”, που εύκολα ξεχωρίζει λόγω της μη ύπαρξης μουσικής συνοδείας, η μπάντα επιδίδεται σε ένα άνευ προηγουμένου πειραματικό παιχνίδι που θα ποδοπατήσει και το τελευταίο αντικομφορμιστικό αυτί.
Τίμια κυκλοφορία το “Xenoglossalgia…”. Λογικό άλλωστε, μιας και προέρχεται από μία κάφρικη μεν, αλλά έντιμη μπάντα, που έχει αποδείξει ήδη από τους προηγούμενους δίσκους, ότι η επιθυμία της στο να δημιουργεί μουσική διατηρείται ασίγαστη. Όσοι γνωρίζετε τη μπάντα δε θα απογοητευτείτε. Οι υπόλοιποι που επιθυμείτε να ακούσετε κάτι διαφορετικό, ξετρυπώστε το και δώστε την δέουσα προσοχή.
7,5/10
Νίκος Ζέρης
