Στην προ τετραετίας εμφάνισής των SANCTUARY στον ίδιο χώρο είχα παρευρεθεί χωρίς καμία προσδοκία με μοναδικό οδηγό τη νοσταλγία και την αγάπη μου για τα δύο άλμπουμ τους επιστρέφοντας σπίτι μου από το Gagarin κατενθουσιασμένος και συγκινημένος. Το νέο της επιστροφής των metallers από το Seattle, έχοντας αυτή τη φορά ένα ολοκαίνουριο άλμπουμ να αιτιολογεί τη συναυλιακή τους δραστηριότητα, δεν θα μπορούσε να με αφήσει αδιάφορο κάτι που όμως, όπως έδειξε η χαμηλή προσέλευση του κόσμου, δεν συγκίνησε το μεγαλύτερος μέρος της αθηναϊκής metal κοινότητας.
Η επιλογή των SACRAL RAGE ως support αποτέλεσε πετυχημένη επιλογή και σίγουρα με αυτή τους την εμφάνιση κέρδισαν καινούριους οπαδούς παύοντας να αποτελούν μυστικό για λίγους. Έχοντας μόλις κυκλοφορήσει το πολύ καλό “Illusions in infinite void” από την ιταλική Cruz del Sur Music στο οποίο βασίστηκε και το set τους, οι SACRAL RAGE παρουσίασαν δείγματα καυτού heavy metal που σπανίως συναντούμε τα τελευταία χρόνια, με άρτιο παίξιμο και riffing Jeff Waters (ANNIHILATOR) σχολής και της ευρύτερης speed metal/techno thrash σκηνής των 80’s στην όλη τους αισθητική, με την επιλογή τους να διασκευάσουν το “Asylum” από το ντεμπούτο των WATCHTOWER να φανερώνει πολλά περισσότερα απ’ότι οι περισσότεροι θα μπορούσαν να εκλάβουν.
Οι SANCTUARY θα μπορούσαν να προκαλέσουν ανατριχίλες από την πρώτη στιγμή όπως τις προηγούμενες φορές όταν άνοιγαν τις συναυλίες τους με το “Eden lies obscured”, το οποίο δυστυχώς δεν ακούστηκε αλλά ως συγκρότημα που θέλει να δώσει έμφαση στο παρόν επιλέγουν το “Arise and purify” από το “The year the sun died” για να ακολουθήσει το “Let the serpent follow me”. Ο ήχος αρχικά δεν είναι καλός αλλά βελτιώνεται στη συνέχεια και το “Seasons of destruction” σηματοδοτεί ένα σερί ύμνων από το παρελθόν όπως τα “Die for my sins”, “White rabbit”, “The mirror black” και “Battle angels”. Προσωπικά διέκρινα ένα μούδιασμα κάτω στο κοινό, με την ανταπόκριση να μην είναι αυτή που έχει συνηθίσει από προηγούμενες εμφανίσεις τους στην Ελλάδα ο Warrel Dane, αλλά κάτι αντίστοιχο θα έλεγα και για τον ίδιο. Δεν μιλάω για τις φωνητικές του ικανότητες μιας και όλοι γνωρίζουμε ότι είναι αρκετά πεσμένος συγκριτικά ακόμη και με το πιο πρόσφατο παρελθόν του, παρά τις φιλότιμες προσπάθειές του να αναπαράγει κάποιες από τις τσιρίδες και ιδιαίτερα στο “Soldiers of steel” που φαινόταν σαν να δυσφορεί. Αναφέρομαι κυρίως στα επιβλητικά χαρακτηριστικά που είχε ως frontman τα οποία δεν συναντούμε πλέον εκτός της οικειότητας που έχει πλέον με τη χώρα μας και την επικοινωνία που καταφέρνει και αποκτά με τον κόσμο και τον στόμφο που δίνει στις πιο απλές λέξεις όταν 
προλογίζει τα τραγούδια.
Κατά τα άλλα ο Jim Sheppard φαινόταν στην κοσμάρα του, δείχνοντας το NEVERMORE αυτοκόλλητό στο μπάσο του σε έναν οπαδό από κάτω με το αντίστοιχο t-shirt, o Lenny Rutledge πιστός στα riff του όπως και ο Dave Budbill πίσω από τα drums του και ο νέος Nick Cordle (ex-ARCH ENEMY, ARSIS) να αποδίδει πιστά τα κιθαριστικά θέματα των προκατόχων του. Τα νέα τραγούδια ταίριαξαν όμορφα στο set επιλέγοντας τα “Exitium (Anthem of the living)”, “Question existence fading”, “The year the sun died” και “Frozen” με τα κλασικά “Sanctuary”, “Future tense” και το κλείσιμο με τo “Taste revenge” να ρίχνουν την αυλαία της τρίτης κατά σειρά εμφάνισης των SANCTUARY στη χώρα μας, η οποία μπορεί να μην ήταν καταιγιστική όσο τη προηγούμενη φορά και να περίμενα περισσότερο νεύρο πάνω και κάτω από τη σκηνή, αλλά και πάλι σε τέτοιες περιπτώσεις είναι τα ίδια τα τραγούδια που ξεπερνούν τις όποιες αντιξοότητες. Ενώ το συγκρότημα αποχαιρετούσε τον κόσμο, η αλλαγή στον τόνο της φωνής του Warrel Dane καθώς αποχωρούσε από τη σκηνή ευχαριστώντας από τα βάθη της νεκρής του καρδιάς -όπως συνήθιζε να λέει- το ελληνικό κοινό για την υποστήριξή του όλα αυτά τα χρόνια, πέρασαν μπροστά από τα μάτια μου σαν ταινία όλες οι στιγμές και συγκινήσεις που έχουμε ζήσει συναυλιακά με αυτόν ξανθό τύπο τα τελευταία σχεδόν είκοσι χρόνια, πιάνοντας τον εαυτό μου να μουρμουρίζει «μόνη σου έμενε να λες, περασμένα μεγαλεία και διηγώντας τα να κλαις».
Κώστας Αλατάς
