>
ΜΠΑΝΤΑ: STIGMATA IV
ΑΛΜΠΟΥΜ: “The court of eternity”
ΕΤΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ: 1998
ΕΤΑΙΡΕΙΑ: Noise
ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ: Gunter Maier
ΣΥΝΘΕΣΗ ΔΙΣΚΟΥ:
Ritchie Krenmaier: Φωνητικά
Herb Greisberger: Ντραμς
Ali Hilzensauer: Μπάσο
Gunter Maier: Κιθάρες, προγραμματισμός πλήκτρων
Σούπερ αγαπημένη μπάντα τούτοι εδώ οι Αυστριακοί… Με μεγάλη μου λύπη, πιστεύω ακράδαντα ότι έφαγαν τα μούτρα τους μόνοι τους και ο λόγος; Οι αδιάκοπες αλλαγές ονομάτων!!! Πρέπει να έχουν το παγκόσμιο ρεκόρ αλλαγής ονομάτων, όπου μπροστά τους ο Prince είναι …γατάκι (μόνο που εκείνος το προχώρησε πολύ πιο μπροστά ονομαζόμενος με σύμβολο)… Ξεκίνησαν ως MUDDY CRUTCH, αλλά δεν νομίζω ότι κυκλοφόρησαν κάτι. Εγώ τους γνώρισα ως BIG HEAT, όπου μου είχαν στείλει μετά από αλληλογραφία την κασέτα (μη γελάτε μωρέ) του δεύτερου άλμπουμ τους, “Grand ominous dreams” (αν δεν κάνω λάθος είχαν σ’ αυτό το άλμπουμ και τελείες ανάμεσα στα γράμματα του B.I.G., οπότε ίσως και να μιλάμε για μία ακόμα αλλαγή!!!). Από τότε έφαγα μεγάλο κόλλημα μαζί τους και η υπογραφή τους με το καταπληκτικό “Solum mente infirmis” στη Noise, ως STIGMATA, φάνταζε ως η μεγάλη δικαίωση. Νομικά προβλήματα όμως, τους ανάγκασαν να μετονομαστούν σε STIGMATA IV, μετά σε STYGMA και τέλος σε STYGMA IV. Είπατε τίποτα;
Το 1998, μία εποχή που το metal ήταν σε πολύ καθοδική πορεία και λατρευόταν σε πολύ λίγες χώρες (η Ελλάδα ήταν μία από τις λίγες που στήριξε το metal εκείνα τα δύσκολα χρόνια), οι Αυστριακοί έβγαλαν έναν από τους αγαπημένους μου δίσκους όλων των εποχών. Το “The court of eternity”, υπήρξε ένα υπερπλήρες άλμπουμ κλασικού heavy/power, με διάσπαρτα prog στοιχεία, κυρίως στα μεγαλύτερα σε διάρκεια τραγούδια. Ο τραγουδιστής του σχήματος, Ritchie Krenmaier, έχει μία αριστουργηματική χροιά, κάτι ανάμεσα στον Jon Oliva, τον Ronnie James Dio και τον Dee Snider, πολύ δυναμικός, με τους υπόλοιπους μουσικούς να είναι χαρισματικοί. Ο Ali Hilzensauer και ο Herb Greisberger, μπασίστας και ντράμερ αντίστοιχα, όπως μου έλεγαν μετά τις δύο συναυλίες τους που είχαν δώσει στην Αθήνα, η μία ως support στους STRATOVARIUS, σ’ ένα κατάμεστο «Ρόδον», έπαιζαν από παλιά μαζί, σε jazz fusion σχήματα και είχαν τρομερή χημεία, ενώ ο κιθαρίστας Gunter Maier, ήταν ο ηγέτης του σχήματος, παραγωγός και βασικός συνθέτης.
Αντρικό metal από τα λίγα, με επιρροές από SAVATAGE, METAL CHURCH, ολίγη από DREAM THEATER, συνθέσεις πολύ δυναμικές, αλλά δυστυχώς βγήκε σε λάθος χρονικό σημείο. Όλο το άλμπουμ είναι κορυφαίο, μέχρι και το εξώφυλλο και το merchandise, με τη μορφή της κοπέλας – Σαμουράι να στοιχειώνει την εφηβεία μου (για όσους ενδιαφέρονται για λεπτομέρειες κι επειδή όποιος ρωτάει μαθαίνει, εκείνη την περίοδο ήταν νοσοκόμα στο Salzburg της Αυστρίας)… Από τα πιο straightforward και «κανονικής» διάρκειας τραγούδια, “The crusade of lies”, “Nature’s revenge”, “Room eleven”, μέχρι τα πιο δαιδαλώδη “Fool III”, “Mirror man” και “Dark desire” αλλά και το υπερκορυφαίο ομώνυμο τραγούδι, οι STIGMATA IV, παρέδιδαν μαθήματα καλοπαιγμένου heavy metal, που μερικές φορές αργότερα το ακούσαμε από σχήματα όπως οι SYMPHONY X (χωρίς τις πολύ prog στιγμές τους) αλλά και τους BRAINSTORM (στα πιο power τους), αλλά εκείνη τη συγκεκριμένη περίοδο, με τη συγκεκριμένη δισκογραφική εταιρία, ήταν καταδικασμένο να αποτύχει… Κάτι οι αλλαγές ονόματος, κάτι –πιθανώς- η χώρα καταγωγής τους, κάτι πρέπει να έκαναν λάθος και αυτοί, αφού παρά το ότι συμμετείχαν σε δυνατές περιοδείες, δεν έκαναν το «μπαμ». Και οι επόμενες δουλειές τους ήταν πολύ αξιόλογες, αλλά κανείς φαίνεται ότι δεν μπόρεσε να ταυτιστεί με ένα 
συγκρότημα που δεν ήξερε πώς θα ονομάζεται την επόμενη ημέρα!!! Χώρια που ο ντράμερ τους, είχε σοβαρά και χρόνια προβλήματα όχι μόνο με τη μέση του, αλλά και με τα γόνατά του (μετά την περιοδεία με τους STRATOVARIUS, θα έμπαινε για εγχείρηση στους χιαστούς – τι στο διάολο πάω και θυμάμαι 15+ χρόνια πριν ενώ δεν θυμάμαι τι έφαγα το μεσημέρι…), οπότε η ημερομηνία λήξης ήταν κοντινή.
Να μην ξεχάσω όμως να επισημάνω και δύο πραγματάκια που με την πάροδο των χρόνων, δεν μου άρεσαν και ιδιαίτερα, όπως η μίξη στα πλήκτρα που τα φέρνει αρκετά ψηλά σε σχέση με τα υπόλοιπα όργανα και είναι εντελώς λάθος, αλλά και κάποιοι παιδικοί στίχοι, όπως στη μπαλάντα ‘Don’t close your eyes”, που ξεκινά με το απευκταίο “Open your eyes and realize”… Πόσο πιο κλισέ…
Το CD αυτό, μπορείτε να το βρείτε σε πολύ καλή τιμή αν ψάξετε λίγο στο internet. Δεν υπάρχουν πολλά κομμάτια στο YouTube, κάντε το όμως δώρο στον εαυτό σας και σας εγγυώμαι ότι δεν θα το μετανιώσετε στο ελάχιστο.
Σάκης Φράγκος
