>
Πρώτη φορά συνειδητοποίησα την ύπαρξη των AMNIAC ως support στο (σε ανάθεμα και αν θυμάμαι ποιο live) 6.D.O.G.S., και το σίγουρο είναι ότι μου τράβηξαν την προσοχή κατευθείαν – κι από τότε η αλήθεια είναι ότι επιδιώκω να τους βλέπω αρκετά συχνά. Το κουαρτέτο από τον Πειραιά, όντας σχεδόν 5 χρόνια μπάντα πλέον, είναι αποφασισμένο να κινήσει στο δρόμο του στα λασπωμένα μονοπάτια της sludge / doom/ experimental / post σκηνής και όλα αυτά τα καλά που όταν βρίσκονται κάτω από την ίδια στέγη εγώ νιώθω ιδιαίτερα χαρούμενη. Μετά την κυκλοφορία ενός EP, φτάνουν και στην κυκλοφορία του πρώτου τους ολοκληρωμένου δίσκου, “Infinite”.
Και για να περάσουμε στο δια ταύτα, νομίζω ότι το είδος που κινείται το συγκρότημα έγινε ήδη σαφές, όπως σαφής γίνονται και οι επιρροές τους απευθείας με την εισαγωγή του κομματιού “And the others just survive”. Οι στοιχειωμένες post μελωδίες σε φέρνουν μια βόλτα στο ένδοξο παρελθόν των ISIS, και όταν τα sludge riffs παίρνουν τη θέση τους στο τοπίο το μυαλό σου περνάει από CULT OF LUNA, και όταν αρχίσουν να σε μαστιγώνουν και τα φωνητικά (που όσο καλά κι αν ακούγονται στα πλαίσια του δίσκου, live είναι πραγματικά άλλη υπόθεση – μιλάμε για απίστευτη φωνή εδώ πέρα) είσαι σίγουρος ότι αντιμετωπίζεις μια γονιδιακή πρόσμιξη του Scott Kelly και του Steve Vοn Till – αξιοζήλευτο δώρο της φύσης κατά τη γνώμη μου. Ο δίσκος συνεχίζει με κομμάτια βασισμένα πάνω στη μεγάλη αρχή του sludge – δομημένο χάος, με τα “Ingorants” και “Rise like the suns” να συνεχίζουν την ήδη όμορφη μέσα στη μαυρίλα της αρχή που κάνει το “And the others just survive”. Ένα διάλειμμα δε θα λείψει με το instrumetal post (rock;) κομμάτι “Discerning”, ενώ το “The infinite” συνεχίζει την αξιόπιστη και ταυτόχρονα καλοδουλεμένη συνταγή των προηγούμενων. Η πραγματική κλωτσιά στη μούρη όμως έρχεται στη ρεβάνς, όπου τα “A system waiting to fall” και “Our kind, the plague” έρχονται γεμάτα οργή να σου πουν εύστοχα ότι ο δίσκος δεν τελείωσε ακόμη, και να μας χαρίσουν μερικά ιδιαίτερα πρωτότυπα και αξιόλογα riffs.
Συνοπτικά πιστεύω ότι οι AMNIAC έχουν πολλά να προσφέρουν στο χώρο τους, είναι μια μπάντα ιδιαίτερα δεμένη και η δουλειά τους είναι επαγγελματική και καλογυαλισμένη, ενώ έχουν και τις συγκυρίες με το μέρος τους, εφόσον η συγκεκριμένη σκηνή παρουσιάζει ιδιαίτερα ανοδική πορεία τα τελευταία χρόνια στο Ελλαδιστάν. Εάν καταφέρουν να κάνουν τις επιρροές τους λιγότερο εμφανείς και χτίσουν σιγά-σιγά την απόλυτα δική τους ταυτότητα – κάτι που φυσικά γίνεται σταδιακά – για μένα έχουν κερδίσει το παιχνίδι. Κι αν δε σας πείσουν με ένα άκουσμα, κάντε τον κόπο να τους τσεκάρετε και ζωντανά – μιας και όλο και κάπου θα τους πετύχετε σε κάποιο τοπικό live. Η απόδοση τους είναι τρομακτικά καλή για την εμπειρία τους και τα visuals από cult ταινίες τρόμου (The cabinet of doctor Calligari, αλήθεια ρε παιδιά;) τους κάνει να ξεχωρίζουν. Από μένα έχουν την αγάπη μου και τις ευχές μου για περισσότερη ποιοτική μουσική στο μέλλον.
Ειρήνη Τάτση
