"/>
8 / 10
Ναι, είμαι ο ίδιος άνθρωπος που πέταξε την πέτρα του «αναθέματος» στην κυκλοφορία τους, “Falling deeper”, λίγους μήνες πριν. Ναι, είμαι ο ίδιος που βροντοφωνάζω ότι το συγκρότημα αποτελείται από τεμπέληδες, μόνο που φαίνεται ότι αποφάσισαν να βάλουν τους κώλους τους κάτω και να γράψουν μουσική. Όση μουσική δεν είχαν γράψει από το 2003 και το “Natural disaster”, την έχουν γράψει τε τελευταία δύο χρόνια! Το γεγονός ότι ο Steven Wilson (PORCUPINE TREE), τους έχει πάρει κατά κάποιο τρόπο υπό την προστασία του, προφανώς τους έχει βοηθήσει κιόλας να υπογράψουν στη βρετανική KScope και κάνει και την παραγωγή στο “Weather systems”, έχει βάλει τους ΑΝΑΤΗΕΜΑ στο μονοπάτι προς την καταξίωση και την επιτυχία. Η μόνιμη ένστασή μου με το σχήμα, από την περίοδο που ακολούθησε το “A fine way to exit”, είναι ότι έγραφε μουσική για background. Αυτό δεν έχει να κάνει με το πόσο rock ή metal είναι ο ήχος τους, αλλά με την ουσία του πράγματος. Έβαζες το δίσκο για να δουλέψεις, να μαγειρέψεις, να οδηγήσεις κτλ. Ποτέ όμως για να τον ακούσεις και να τον ευχαριστηθείς. Να κάνεις μόνο αυτό. Χρειαζόταν και κάποια άλλη παράλληλη δραστηριότητα. Πλέον, το ύφος τους έχει παγιωθεί. Μετά τους post–rock πειραματισμούς, τα αδέρφια Cavanagh είδαν ότι το στυλ που τους ταιριάζει περισσότερο, είναι το progressive rock και μάλιστα του ύφους των PORCUPINE TREE, του ανθρώπου που τους βοήθησε όσο λίγοι. Δεν είναι τυχαίο, ότι το εναρκτήριο “Untouchable part 1”, θα μπορούσε άνετα να είναι στο “Fear of a blank planet” και μάλιστα πιθανώς αντικαθιστώντας τον ομώνυμο ύμνο των P.C. Όλος ο δίσκος, κινείται σε prog rock μονοπάτια, με αρκετά rock ξεσπάσματα πλέον (κάτι που με εκνεύριζε στο “We ‘re here because we ‘re here”, το οποίο μου έμοιαζε εντελώς άνευρο και «κούφιο») και τη Lee Douglas να αναλαμβάνει αρκετά πιο σημαντικό ρόλο όπως στο “Untouchable part 2”, το εξαιρετικό “The gathering of the clouds”, το “Lightning song” και άλλα. Αγαπημένη στιγμή, το εννιάλεπτο “Storm before the calm” με το κορυφαίο κιθαριστικό θέμα του άλμπουμ και φοβερό groove (για μία ακόμη φορά θυμίζοντας PORCUPINE TREE). Συνολικά, θεωρώ ότι το γκρουπ πέτυχε να συνδυάσει τις διάφορες αλλαγές του καιρού… Τι εννοώ; Να μας παρουσιάσει μέσα στο δίσκο και χιόνι και καύσωνα, και μέρα και νύχτα, και βροχή και λιακάδα. Πολλές φορές και μέσα στο ίδιο το τραγούδι. Νομίζω ότι ο τίτλος είναι αρκετά πετυχημένος σε σχέση με τη μουσική και ακούγοντας το άλμπουμ, οι ANATHEMA πέτυχαν κάτι πολύ σημαντικό. Έκαναν έναν άνθρωπο ο οποίος όχι μόνο τους είχε παρατήσει τα τελευταία πολλά χρόνια, αλλά ήταν και αρνητικά προδιατεθειμένος απέναντί τους, να τον κερδίσουν με το εξαιρετικό άλμπουμ τους. Από τις πολύ μεγάλες και ευχάριστες εκπλήξεις των τελευταίων μηνών.
Σάκης Φράγκος
