"/>
8 / 10
Λίγους μήνες πριν, είχαμε παρουσιάσει το αυτοχρηματοδοτούμενο E.P. των ADRENALINE MOB, το οποίο ουσιαστικά ήταν προπομπός του full length άλμπουμ τους, το οποίο έχουμε στα χέρια μας τώρα. Οι ADRENALINE MOB, για όσους δεν το έχουν πάρει χαμπάρι, είναι το γκρουπ που παίζει o Mike Portnoy (ex–DREAM THEATER), o κιθαρίστας Mike Orlando (SONIC STOMP) και ο ΘΕΟΣ των φωνητικών Russell Allen (SYMPHONY X). Εννοείται ότι σούταραν με στυλ τον δεύτερο κιθαρίστα Rich Ward (FOZZY, STUCK MOJO) και τον μπασίστα Paul DiLeo τον οποίο είχα περιγράψει ως «απλά τυχερό που παίζει μαζί τους» και τον δεύτερο τον αντικατέστησαν με τον μπασίστα των DISTURBED, John Moyer.
Στα βασικά, να επαναλάβουμε ότι το μουσικό ύφος των ADRENALINE MOB, είναι groovy metal, με πολλές επιρροές από PANTERA, DISTURBED, ROB ZOMBIE, BLACK LABEL SOCIETY. Όλα τα κομμάτια του E.P. (“Hit the wall”, “Psychosane”, “Believe me”, “Down to the floor”), βρίσκονται και στο δίσκο, μόνο που η διασκευή στο “The mob rules”, των BLACK SABBATH, έχει αντικατασταθεί από το “Come undone” των DURAN DURAN στο οποίο έχει και γυναικεία φωνητικά από τη Lzzy Hale των HALESTORM!!! Αυτή λοιπόν, είναι μία συγκλονιστική διασκευή, που δείχνει πόσο ΘΕΟΣ (δεύτερη φορά το λέω) είναι ο Russell Allen. Ο τύπος, μπορεί να τραγουδάει πλέον ΤΑ ΠΑΝΤΑ!!! Με σιγουριά μπορώ να πω ότι είναι ο κορυφαίος σύγχρονος τραγουδιστής, μακράν του δευτέρου. Ακούστε το “Undaunted”, που είναι και το πρώτο video clip και θα δείτε ότι στο τραγούδι που μοιάζει με DISTURBED, τα φωνητικά του είναι τόσο καλά όσο του Drainman!!! Το ίδιο και στο ρεφρέν του “Freight train”! Στη heavy μπαλάντα “All on the line”, είναι στο στοιχείο του και ανεβάζει ένα απλά καλό τραγούδι, σε έπος (τώρα αν σας πω ότι στο ρεφρέν μου θύμισε το “Lay it on the line” των TRIUMPH τι θα μου πείτε;) ! Το “Indifferent” που είναι πιο «εμπορικό», θεωρώ ότι λογικά θα είναι το δεύτερο single τους, κλασική «αμερικανιά» για ραδιόφωνο, αλλά πολύ μελωδικό, με ρεφρέν που σκοτώνει. Το “Believe me”, θα μπορούσαν να το έγραφαν οι PANTERA αν ήταν στη ζωή ο Dimebag και υπήρχαν ακόμη. Φαντάζομαι από τώρα, τι θα γίνεται στο pit, όταν ο Allen φωνάζει “come on” στο ξεκίνημα και μπαίνει ένα απίστευτα groovάτο riff. Όπως και να έχει, ο δίσκος ανεβαίνει δύο κλικ με τα ΑΝΤΡΙΚΑ φωνητικά του Russell Allen, ο οποίος άνετα κλέβει την παράσταση, ακόμα και από τον Mike Portnoy, ο οποίος περιορίζεται σε ρόλο κομπάρσου, αφού σκοπός του δεν ήταν να εντυπωσιάσει με την τεχνική του, αλλά να παίξει όπως με τους AVENGED SEVENFOLD, σε πιο straight rock ρυθμούς, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν έχει τα ξεσπάσματά του. Τα τραγούδια που έχουν προστεθεί, πάντως, πέραν των τεσσάρων που ήδη γνωρίζαμε από το E.P., έχουν βελτιώσει αρκετά το επίπεδο του σχήματος.
Παρόλα αυτά, θα πρέπει να πω ότι σε συνδυασμό και με τους FLYING COLORS, το άλλο project του Portnoy που βγαίνει τον ίδιο μήνα (Μάρτιο), αυτό που δεν μου αρέσει, είναι αυτό που με «ενοχλούσε» και στους τελευταίους δίσκους των DREAM THEATER. Ο Portnoy, είναι σαφές ότι έχει εμμονές με τα συγκροτήματα που γουστάρει. Είναι ένας άνθρωπος που δεν έχει μείνει στη μουσική του παρελθόντος, αλλά παρακολουθεί από κοντά τις εξελίξεις στη μουσική, supportάρει καινούργια σχήματα κτλ. Αλλά, υπάρχει ένα μεγάλο αλλά. Οτιδήποτε του αρέσει, προσπαθεί να κάνει ένα τραγούδι που να μοιάζει σ’ αυτούς. Το έκανε σε αρκετούς δίσκους των THEATER επειδή γούσταρε τους MUSE, PANTERA, METALLICA κτλ, με πάρα πολύ ωραία αποτελέσματα μεν, χάνοντας την ταυτότητά του το σχήμα δε. Στους FLYING COLORS, έκανε μαζί με τον Neal Morse, τραγούδια που μοιάζουν με BEATLES, QUEEN, MUSE (πάλι), SOUNDGARDEN, RADIOHEAD (και μάλιστα, ο ίδιος επιβεβαίωσε τα γραφόμενά μου σε πρόσφατες συνεντεύξεις του). Στους ADRENALINE MOB, μπορεί να βρήκε έτοιμα τραγούδια από τον Mike Orlando, αλλά δεν μου βγάζει κανείς από το μυαλό, ότι μπαίνοντας στο σχήμα, έκανε μερικές αλλαγές στις συνθέσεις. Αν δεν το έκανε, δεν θα λεγόταν Portnoy… Οπότε έχουμε τα DISTURBED τραγούδια, τα PANTERA τραγούδια κ.ο.κ. Δεν είναι άσχημα τα τραγούδια, αλλά στερούν από το σχήμα, το οποίο δεν είναι project όπως οι FLYING COLORS, τη δυνατότητα να χτίσει προσωπικότητα, χαρακτήρα και προσωπικό στυλ. Επίσης, εντελώς τυχαία, παρατήρησα ότι σε ΟΛΑ τα heavy τραγούδια, ο Orlando ξεκινά κάνοντας ένα slide στην κιθάρα του. Μα σε όλα όμως; Λες και δεν μπορεί να βρει άλλον τρόπο να ξεκινήσει ένα heavy τραγούδι… Τελευταία παρατήρηση. Το video clip του “Undaunted”. Στο μεσοδιάστημα από το E.P. μέχρι την κυκλοφορία του δίσκου, αποχώρησαν ο δεύτερος κιθαρίστας και ο μπασίστας. Επέλεξαν να κυκλοφορήσουν ένα video clip, δύο μήνες πριν την κυκλοφορία του δίσκου, το οποίο έχει footage από ζωντανή εμφάνισή τους, δείχνοντας μόνο τα τρία εναπομείναντα μέλη. Και λέω εγώ: Δεν μπορούσαν να περιμένουν λίγο ακόμα και να γυρίσουν ένα video με τα μέλη που θα αντικαταστήσουν αυτούς που έφυγαν; Ή αν ήθελαν σώνει και καλά να βγάλουν ένα clip τόσο νωρίς, γιατί δεν επέλεγαν να γίνει μία σκηνοθεσία τέτοια που να μην έδειχνε μόνο τα μέλη του σχήματος σε live; Όχι τίποτα άλλο, μου θυμίζει το σκηνικό με τον Jeff Waters, που τσακώθηκε με τον Randy Black, τον ντράμερ του σε δίσκους όπως το “King of the kill” και στα video clip που είχαν λήψεις του, έβαλε pixels στη μούρη του για να μη φαίνεται…
Αυτά τα ολίγα. Από καθαρής μουσικής πλευράς αν το κοιτάξει κανείς, γιατί έτσι πρέπει να γίνεται, διασκέδασα περισσότερο απ’ όσο περίμενα την ακρόαση του “Omerta”, σε σχέση με το δείγμα γραφής που είχαμε από το E.P. Νομίζω ότι θα είναι πολύ ενδιαφέρουσα περίπτωση ένα live τους. Θα έχει πολλή ενέργεια…
Σάκης Φράγκος
