>
Τα χρόνια πίσω δεν γυρνούν και αυτό το ανακαλύπτουμε όλο και περισσότερο στις παλιές καραβάνες της hardcore σκηνής, που δικαίως εμμένουν στον παλιό τους χαρακτήρα, αλλά αδίκως περιμένουν να έχουν τα ίδια αποτελέσματα, δέκα και πλέον χρόνια αργότερα. Και φυσικά δεν αναφέρομαι μόνο στους TERROR, αλλά και στους MADBALL και τους AGNOSTIC FRONT, των οποίων οι τελευταίοι δίσκοι περιγράφονται δυστυχώς με μια μόνο λέξη: βαρετοί.
Το 2010, βρήκε τους TERROR με το “Keepers Of The Faith”, να ευαγγελίζονται την πίστη στην ενότητα και τη δύναμη που προκύπτει μέσα από αυτήν. Ήταν ένας δίσκος αρκούντως μεταλλικός, η συνταγή του οποίου συνεχίστηκε τόσο στο “Live By The Code” (2013), όσο και στη φετινή κυκλοφορία. Ωστόσο, το μεγάλο αρνητικό στοιχείο που περιέβαλε το “Live By The Code”, δυστυχώς συνεχίστηκε και στο “The 25th Hour”. Αναφέρομαι στην β’ κατηγορίας παραγωγή, που καταποντίζει την εγγυημένη επιτυχία που μας προσέφερε το συγκρότημα στους παλαιότερους δίσκους. Δεν ξέρω αν τίθεται θέμα εταιρείας ή αν το έχουν πάρει πάνω τους ο Scott Vogel και η παρέα του, αλλά σοβαρά, το old school attitude που θέλουν να περάσουν, δε μπορεί να βρει εύφορο έδαφος εν έτη 2015. Ακόμα και το punk στοιχείο που μεγαλώνει κατά τι περισσότερο στο “The 25th Hour”, φαίνεται πως ακούγεται παράταιρο με τον παραδοσιακό ήχο του συγκροτήματος, που βασίζονταν στο hardcore/crossover thrash/groove. Οι πολλές δε, σχεδόν μονόλεπτες συνθέσεις, δεν αρκούν ώστε να ξεδιπλώσουν πλήρως τις ιδέες του συγκροτήματος. Όχι βέβαια ότι οι TERROR δεν κρύβανε τα έπη τους σε στιγμές μιας ανάσας, αλλά εδώ μιλάμε για μία επίπεδη ομοιομορφία, που απέχει πολύ από τους παλιούς τσαμπουκαλεμένους εαυτούς τους. Μόνος φάρος μίσους και οργής ο Scott Vogel, που στέκεται πάντα ένα σκαλί πάνω από τους υπόλοιπους, κάνοντας τη μεγάλη διαφορά, τόσο στο στατικό άκουσμα του CD, όσο και της αεικίνητης παρουσίας του πάνω στην σκηνή. Διότι, κακά τα ψέματα, όσο άσχημα και αν είναι τα νέα κομμάτια, ξέρεις μετά βεβαιότητας ότι αυτά θα μεταμορφωθούν σε κάτι άλλο, όταν παιχτούν ζωντανά.
To “Live By The Code” δεν υπήρξε ποτέ για εμένα και δυστυχώς σήμερα φαίνεται πως έχουμε να κάνουμε με ένα δεύτερο μέρος του. Σίγουρα δεν πρόκειται να ακούσουμε ξανά ένα “One With The Underdogs” (2004) και καλύτερα ίσως, ώστε να υπάρχει πάντα κάτι νέο για να περιμένουμε. Ένα πράγμα σαν τους COMEBACK KID, με το περσινό “Die Knowing”, που κατάφεραν να μπασταρδέψουν το ορθόδοξο hardcore με την σημερινή αιρετική θεώρησή του (περισσότερα εδώ). Εν αναμονή του διαδόχου του “The 25th Hour” λοιπόν.
6.5/10
Νίκος Ζέρης
