>
Τέλη Σεπτεμβρίου κυκλοφορεί το ντεμπούτο των Αθηναίων LUCIFER’S CHILD, με τίτλο “The wiccan”. Προσωπικά, περίμενα με ανυπομονησία αυτή τη δουλειά, από το 2013, όταν και δημιουργήθηκε η μπάντα, από μέλη πολυαγαπημένων ελληνικών σχημάτων. Πρόκειται για τον Γιώργο Εμμανουήλ (ROTTING CHRIST, ex- CHAOSTAR, ex- VALET PARN) και τον Στάθη (NIGHTFALL, ex- VALET PARN). Αργότερα, στο ρόστερ προστέθηκε ο frontman των KARMA VIOLENS (άλλη αδυναμία και αυτή) Μάριος Dupont και ο drummer Nick Vell (DESCENDING).
Οι πρώτες φήμες που ακούστηκαν, μιλούσαν για black metal και ομολογουμένως περίμενα κάτι προς το στυλ των RAVENCULT, γιατί στη προακρόαση του νέου άλμπουμ των KARMA VIOLENS, ο Μάριος μου είχε πει πως άκουγε πολύ τους Έλληνες blacksters τελευταία, οπότε είχα αυτή την εντύπωση, η οποία ήταν λανθασμένη τελικά.
Οι LUCIFER’S CHILD, ναι μεν παίζουν black, αλλά παντρεύουν διάφορους ήχους, μάλλον λόγω των διαφορετικών ακουσμάτων των μελών της μπάντας, ή ακόμα και του στυλ παιξίματος, όπως για παράδειγμα του Γιώργου. Σίγουρα το “The wiccan” έχει αρκετά στοιχεία Hellenic black metal (π.χ. “Hors de combat”), αλλά αυτό που κάνει τον ήχο τους ιδιαίτερο, είναι κάποια, ας μου επιτραπεί ο χαρακτηρισμός, rock ‘n’ roll-άδικα riffs, τα οποία διαχέονται στα τραγούδια (τρανό παράδειγμα το ομότιτλο), που φέρνουν στο μυαλό ακόμα και τον αμερικανικό Νότο. Ταυτόχρονα, καταφέρνουν να είναι ιδιαίτερα σκοτεινοί, με τις mid-tempo (στα όρια του doom) στιγμές τους που είναι αρκετές, όπως τα χαρακτηριστικότατο “Doom”, που κλείνει το δίσκο.
Γενικά, το άλμπουμ σφύζει από ευφάνταστα riffs. Τα, όπως πάντα, υψηλού επιπέδου φωνητικά του Μάριου, που αφήνει τα πνευμόνια του πάλι στο μικρόφωνο, δίνουν μία πολύ επιθετική, σκοτεινή αίσθηση στο άλμπουμ. Για να γίνω όμως πιο κατανοητός, ας παραθέσω μερικές μπάντες τις οποίες μου έφεραν στο μυαλό οι LUCIFER’S CHILD. Σίγουρα THOU ART LORD και NECROMANTIA, αλλά και DEVIL’S BLOOD (ναι, ναι, occult rock). Οπότε θα μου επιτρέψετε να «βαφτίσω» το είδος που παίζει η μπάντα (και ας με συγχωρήσουν και οι ίδιοι αν διαφωνούν), ως occult black ‘n’ roll (!), γιατί απλά ο στενός όρος black metal, δε με καλύπτει καθόλου.
Όλα τα τραγούδια είναι ιδιαίτερα, χωρίς να υπάρχει ούτε μισό filler, κάτι που δικαιολογεί και η μικρή διάρκεια του δίσκου (38 λεπτά). Παρόλα αυτά, τα “A true mayhem”, “Spirits of amenta” και το ομότιτλο, μου έχουν καρφωθεί στον εγκέφαλο και τα μουρμουρίζω συνέχεια.
Εκπληκτικό ντεμπούτο λοιπόν από τους LUCIFER’S CHILD, που έρχεται να δώσει νέα πνοή στην Ελληνική underground σκηνή, με έναν ήχο που δεν ακούμε συχνά. Φρέσκιες ιδέες, παντρεμένες με old school χροιά, σε ένα «γάμο» που έχει ήδη πετύχει. Από τις καλύτερες κυκλοφορίες της χρονιάς και ειλικρινά, δεν το θεωρώ έκπληξη. Η γέννηση του παιδιού του Lucifer, στις 25 Σεπτεμβρίου!
8.5/10
Γιώργος Δρογγίτης
