Είναι κάποιες φορές που η είδηση της κυκλοφορίας της νέας δουλειάς ενός σχήματος που δισκογραφεί 34 χρόνια, και είναι στα αγαπημένα σου, σε ενθουσιάζει αλλά παράλληλα σου κεντρίζει την περιέργεια για το τελικό αποτέλεσμα. Βλέπετε το γεγονός ότι πια έχουν παιχτεί τα πάντα, καθιστά κάθε νέα προσπάθεια ένα μεγάλο στοίχημα. Οι παλαιότεροι να αποδείξουν ότι «το ‘χουν» ακόμα και οι νεότεροι να κάνουν το πρώτο, καλό βήμα για την όποια καταξίωση.
Στην πρώτη κατηγορία ανήκουν σίγουρα οι Άγγλοι PRAYING MANTIS, ένα από τα κορυφαία σχήματα που έχει αναδείξει το κίνημα του New Wave Of British Heavy Metal. Ένα συγκρότημα που όλα τα προηγούμενα χρόνια, χωρίς καμία δόση υπερβολής, δεν έχουν κυκλοφορήσει μέτρια δουλειά. Σαφώς όλες δεν έχουν το ίδιο μουσικό επίπεδο αρεσκείας στον οπαδό, αλλά έχουν τέτοια ποιότητα που δεν χωρά καμία αμφιβολία. Ήδη ακούγοντας δυο τραγούδια που είχαν διαρρεύσει πριν την επίσημη κυκλοφορία, πήρα μια πρώτη όμορφη γεύση του τι θα ακολουθούσε. Έξι χρόνια μετά το “Sanctuary” του 2009 η νέα δέκατη τους προσπάθεια με τίτλο “Legacy” παίρνει μουσικά τη σκυτάλη από εκεί που είχαν σταματήσει. Σίγουρα με τη νέα τους δουλειά θα ξαναφέρουν το όνομα τους στα χείλη των οπαδών. Και όχι άδικα. Αυτή την φορά όμως για δυο λόγους.
Ο πρώτος είναι σαφώς οι συνθέσεις. Στο “Legacy” οι οπαδοί θα ακούσουν όλα εκείνα τα στοιχεία που έχουν κάνει την μπάντα τόσο αναγνωρίσιμη. Αν πάλι δεν ανήκεις σε αυτούς που παρακολουθούν την πορεία του σχήματος, αλλά ενδιαφέρεσαι να τους ακούσεις, σημείωσε ότι οι PRAYING MANTIS είναι από αυτούς που έχουν χαρακτηρίσει και ορίσει την μελωδική πλευρά του N.W.O.B.H.M. Όταν οι άλλοι «γρατζούναγαν» με μανία τα όργανα τους έχοντας τραχύ, γρήγορο και πιο «αλήτικο» ήχο, εκείνοι χάριζαν αρμονικές μελωδίες βασισμένες σε πανέμορφα κιθαριστικά ριφ και refrain που σε «ταξίδευαν» ή αυθόρμητα σε έκαναν να σηκώσεις ψηλά την μπύρα ή την γροθιά σου. Ειλικρινά οι PRAYING MANTIS είναι από τους λίγους που σε συνεπαίρνουν θέλοντας και μη με τις συνθέσεις τους και σου προκαλούν αίσθημα ανατριχίλας.
Αν κλείσεις τα μάτια σου πολλά τραγούδια θα σε βοηθήσουν να δημιουργήσεις ουτοπικά ταξίδια, να «πετάξεις» σε τόπους που θα σε «ξεκουράσουν» και θα «ξεφύγεις» ότι και αν κάνεις. Οι PRAYING MANTIS είναι από αυτούς που μπορούν να το κάνουν αφού οι νότες τους φτιάχνουν εικόνες. Αν λοιπόν σου αρέσει η μελωδία τα τραγούδια “Fight For Your Honor”, “Believable”, “Tokyo”, “The Runner”, “Against The World” και “Fallen Angel”, θα σε βοηθήσουν να βιώσεις όλα τα παραπάνω. Για ακόμα μια φορά οι συνθέσεις είναι κυρίως mid tempo, κάτι αρκετά αναμενόμενο αφού έτσι μας έχουν μάθει. Παρόλα αυτά όλες έχουν μια πολύ καλή ατμόσφαιρα και ένα ανεπανάληπτο feeling που προκύπτει ενορχηστρωτικά. Ότι δηλαδή έχει κάθε album των PRAYING MANTIS.
Το νόμισμα όμως έχει και άλλη όψη, ευτυχώς όχι άσχημη. Οι PRAYING MANTIS στη νέα τους δουλειά έχουν αλλάξει κατά τα 2/5 την σύνθεση τους σχετικά με την προηγούμενη δουλειά τους. Αυτή που είναι άξια λόγου και σχολιασμού είναι αυτή του τραγουδιστή. Τον John Cuijpers που κρατάει το μικρόφωνο οι πιο μυημένοι θα θυμούνται την συμμετοχή του σε δυο τραγούδια στο album των AYREON “The Final Experiment” το 2005. Με το πρώτο άκουσμα η φωνή του θυμίζει το δίδυμο Russell Allen/ Jorn Lande με λίγο περισσότερη έμφαση στον πρώτο. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα στο “Legacy” να υπάρχουν πιο πολλά AOR και melodic rock στοιχεία αλλά και πιο «βαριά» ηχητικά μέρη σε σχέση με αυτά που μας είχαν συνηθίσει οι PRAYING MANTIS. Τραγούδια όπως τα “The One”, “Better Man”, “All I See”, “Eyes Of A Child”, “Second Time Around”, ίσως ενοχλήσουν λίγο τους παρωπιδιασμένους οπαδούς του σχήματος. Οι πιο ανοιχτόμυαλοι δεν θα έχουν πρόβλημα αν και ηχητικά έχουν κάπως παρεκκλίνει από το παρελθόν τους.
Την όποια όμως διαφοροποίηση την έχουν «περάσει» άριστα στις συνθέσεις και έτσι όλα τα τραγούδια «δένουν» πολύ όμορφα σε σύνολο. Το πιο σημαντικό είναι ότι βάση αποτελέσματος ακούς ένα στιβαρό rhythm section που έχει δημιουργήσει ξανά τραγούδια που έχουν μουσικά μέρη και refrain που θα σε συγκλονίσουν και σε αυτή την δουλειά. Ναι είναι λιγότερα από άλλη φορά αλλά αυτό δεν ενοχλεί. Τα τραγούδια είναι σίγουρο ότι θα «αγκαλιαστούν» και πάλι από τους οπαδούς, κάτι λογικό αφού το επίπεδο παραμένει υψηλό. Αυτό μετράει και εκτιμάται από το κοινό. Να ακούει ωραία τραγούδια και να περνά καλά από επαγγελματίες μουσικούς που ξέρουν πώς να το προσφέρουν. Ότι υπάρχει σε albums όπως το “Legacy”.
7 / 10
Θοδωρής Μηνιάτης
