>
Extreme conditions demand extreme responses έλεγαν κάποτε οι BRUTAL TRUTH και κάπως έτσι θα γραφτεί και η παρακάτω κριτική. Οι τιτάνες SLAYER επέστρεψαν με νέα δισκογραφική δουλειά. Μην αρχίσουμε τα γνωστά τώρα. O τεράστιος Jeff Hanneman είναι νεκρός, το δράμα με τον Dave Lombardo το ξεπεράσαμε, οι εναπομείναντες συνεχίζουν, οι υπόλοιποι το βουλώνουμε κι ας αρκεστούμε απλά στο αν μας αρέσει ή όχι το “Repentless”.
Οι περισσότεροι από σας το έχετε ακούσει ή «κατεβάσει», οι πιο ρομαντικοί το έχετε ήδη αγοράσει με το bonus dvd/blu-ray που περιλαμβάνει την περσινή τους εμφάνιση στο Wacken κι ένα making-of του άλμπουμ. Όντως τα μεμονωμένα πρώτα δείγματα που μας είχαν παρουσιάσει δεν μας είχαν ξετρελάνει, αλλά προσωπικά όταν μου δόθηκε η ευκαιρία να το ακούσω ολόκληρο το άλμπουμ κατάφερε να με κερδίσει με την πρώτη ακρόαση. Είμαι κι εγώ από αυτούς που θεωρούν το “Seasons in the abyss” το τελευταίο αριστούργημα των SLAYER αλλά από την άλλη δεν αμφισβητώ καθόλου την αξία των άλμπουμ που ακολούθησαν. Το συνθετικό κενό που άφησε ο Jeff Hanneman είναι τεράστιο και ο Kerry King, όσο κι αν θέλουν να τον αμφισβητούν κάποιοι, δεν θα επέτρεπε να χαθεί η κληρονομιά τους με άδοξο τρόπο γιατί πολύ απλά πονάει τους SLAYER πολύ περισσότερο απ’ ότι εσύ, εγώ κι όλοι μας.
Με τον Gary Holt (EXODUS) ως μόνιμο μέλος πλέον να μοιράζεται τις lead κιθάρες και τον Paul Bostaph ξανά πίσω από τα τύμπανα, το “Repentless” είναι ένα άλμπουμ που δεν απογοητεύει. Από το “World painted blood” μάλιστα που τα ονόματα των Araya-Hanneman-King-Lombardo τα συναντούσες στο ίδιο line-up θεωρώ ότι υπερτερεί. Με το “Repentless” οι SLAYER συνεχίζουν από εκεί που μας είχαν αφήσει με το φοβερό εκείνο “God hates us all” ακριβώς πριν 14 χρόνια, με τις χαμηλοκουρδισμένες κιθάρες και το groove που σε παρασύρει ενώ εύκολα διακρίνεται μια essence από τις πιο εφιαλτικές στιγμές του “Divine intervention” όπου o Kerry King φαίνεται να συνθέτει με έναν πιο “Hanneman” τρόπο. Ο Tom Araya μπορεί να μην σε κατατροπώνει όπως παλιά, ακούγεται όμως μονίμως τσαντισμένος, φωνάζοντας και ουρλιάζοντας παρά τα 54 χρόνια που κουβαλά στην πλάτη του με τον Paul Bostaph να σιγοντάρει στον όλο πανικό παραμένοντας το θηρίο που όλοι μας θυμόμαστε. Το “Piano wire” πρόκειται για μία σύνθεση του Jeff Hanneman η οποία προέρχεται από τα sessions του προηγούμενου άλμπουμ, η οποία ίσως να μην ικανοποιεί τις υψηλές προσδοκίες που μπορεί να έχει κάποιος από μια τέτοια πληροφορία αλλά ως κίνηση αποτελεί δείγμα σεβασμού και βρωμάει από μακριά τον τρόπο που συνήθιζε να συνθέτει ο μακαρίτης. Η παραγωγή του Terry Date (PANTERA, SOUNDGARDEN, DEFTONES, OVERKILL) είναι απολαυστική, δίνοντας βάρος στις κιθάρες, προσδίδοντας στο γενικότερο σύνολο έναν ωραίο μοντέρνο ήχο που εκτινάσσει τις συνθέσεις.
Ο Kerry King όσο και να μην το παραδέχεται και καλά κάνει, είχε να εκτελέσει ένα πολύ δύσκολο έργο και θεωρώ ότι τα κατάφερε. Η ακρόαση του “Repentless” κυλάει χωρίς να το καταλαβαίνεις αφήνοντας για το τέλος ένα εκρηκτικό σερί τραγουδιών που σε αφήνει με τις καλύτερες εντυπώσεις. Δεν ξέρω για σας αλλά εγώ τρέμω έναν κόσμο χωρίς τους SLAYER και όσο κυκλοφορούν άλμπουμ όπως το “Repentless” και συνεχίζουν να περιοδεύουν εγώ θα βρίσκομαι στην πρώτη γραμμή.
8 / 10
Κώστας Αλατάς
