>
Και όμως, συμπληρώνονται 6 ολόκληρα χρόνια από την τελευταία φορά που ακούσαμε νέο υλικό από τον Blackie Lawless και την παρέα του και σίγουρα αυτό είναι το μεγαλύτερο διάστημα που μεσολαβεί ανάμεσα σε δύο studio άλμπουμ των W.A.S.P. Σημάδι των καιρών; Έλλειψη έμπνευσης; Απουσία διάθεσης απο πλευράς Blackie για σύνθεση νέου υλικού; Ίσως κάποιο από αυτά ή ακόμη και συνδυασμός όλων αυτών των αιτιών, οδήγησε στην καθυστέρηση της κυκλοφορίας του “Golgotha”.
Προσωπικά, μου έκανε εντύπωση που ο ηγέτης των Αμερικανών δεν εκμεταλλεύτηκε το momentum που είχε δημιουργηθεί ύστερα από τις δύο προηγούμενες κυκλοφορίες (“Dominator”, “Babylon”). Δύο δίσκοι που ήταν, αν μη τι άλλο, αξιοπρεπείς και μάλιστα περιείχαν εξαιρετικές συνθέσεις στο κλασικό ύφος των W.A.S.P. (ποιος θα το περίμενε ότι ο Blackie θα έγραφε ξανά έναν ύμνο εν έτει 2009 και αναφέρομαι στο “Crazy”). Όπως και να έχει, το “Golgotha” είναι εδώ και οι W.A.S.P. ξαναχτυπούν με ένα ακόμη δίσκο, που σίγουρα θα αρέσει στους μακροχρόνιους οπαδούς τους.
Για να είμαστε απολύτως ακριβείς, το “Golgotha” είναι ένα ασφαλές άλμπουμ. Ακολουθεί την πεπατημένη των δύο προηγούμενων δίσκων και η όλη ατμόσφαιρα και δομή των κομματιών θυμίζει πάρα πολύ “Babylon” και “Dominator”. Το εναρκτήριο κομμάτι (“Scream”), είναι επιτηδευμένα γραμμένο με τέτοιο τρόπο, ώστε να σε βάλει στο κλίμα του δίσκου, αλλά την ίδια στιγμή, φέρνει στο νου το feeling του “Mercy”. Η μπαλάντα “I miss you” είναι φανταστική, αλλά πάλι αισθάνεσαι ότι το feeling του “Heaven’s hung in black” είναι ξανά παρόν. Το ομώνυμο κομμάτι είναι και αυτό πολύ καλό και αξιομνημόνευτο, αλλά πάλι θυμίζει το κλασικό ύφος των δύο τελευταίων δίσκων. Προσωπικά, η κορυφαία στιγμή του “Golgotha” είναι το “Slaves of the new world order”, με το εμπνευσμένο riff του Blackie, ο οποίος αγγίζει στιχουργικά ευαίσθητα σημεία – θυμίζοντας αρκετά την κατάσταση που βιώνουμε τα πέντε τελευταία χρόνια στην Ελλάδα – και ειλικρινά καταθέτει ένα ολοκληρωμένο κομμάτι που ξεχωρίζει αμέσως στο “Golgotha”.
Η φωνή του Blackie είναι στα γνωστά επίπεδα, η απόδοση της μπάντας αναμενόμενα ικανοποιητική και η παραγωγή ΟΚ. Αν θα έπρεπε να εντοπίσω μία και μόνη διαφορά του “Golgotha” σε σχέση με τους δύο προκατόχους του, θα έλεγα ότι αυτή τη φορά ο Blackie γράφει κάπως πιο κοντά σε ένα hard rock παρά metal ύφος, χωρίς αυτό να είναι ούτε ευδιάκριτο, ούτε απόλυτο. Στο δια ταύτα. Είναι το “Golgotha” ο δίσκος που περιμέναμε από τους W.A.S.P.; Η απάντηση είναι «ναι». Θα θέλαμε κάτι παραπάνω; Προσωπικά δεν περίμενα κάτι παραπάνω από τον Blackie σε αυτή τη φάση της καριέρας του. Αποτελεί άξια προσθήκη στη δισκογραφία των W.A.S.P.; Νομίζω πως ναι. Το θέμα είναι αν θα αντέξει στο πέρασμα του χρόνου και αν θα σε «αναγκάσει» να το ακούς μετά από χρόνια. Για αυτό δεν είμαι καθόλου σίγουρος.
7.5/10
Σάκης Νίκας
