Αυτό που πρέπει να αναγνωρίσουμε στους LEAVES’ EYES, είναι ότι πρόκειται για μία συνεπής και παραγωγική μπάντα, με κυκλοφορίες ανά δύο χρόνια, σταθερά. Δυστυχώς, συγκριτικά με τις κυκλοφορίες που έχουν υπάρξει φέτος, δε νομίζω ότι θα πάει ψηλά, παρόλα αυτά, το “King of Kings” είναι ένα άλμπουμ άξιο προσοχής. Αποτελεί δε, την πρώτη τους κυκλοφορία με την AFM Records, μετά τη λύση της συνεργασίας τους, έπειτα από πολλά χρόνια, με τη Napalm Records.
To “King of Kings” μυρίζει Σκανδιναβία από τις πρώτες κιόλας νότες, από το εισαγωγικό “Sweven”, το οποίο μας εισάγει ομαλά στο ομότιτλο “King of Kings”, τίτλος που έχει αποδοθεί σε ουκ ολίγες προσωπικότητες της ιστορίας όλου του κόσμου. Στην παρούσα περίπτωση, ο τίτλος και το κεντρικό πρόσωπο της ιστορίας των LEAVES’ EYES, είναι για ο πρώτος βασιλιάς της Νορβηγίας, Harald Hårfagre (Harald Fairhair, γιος του Halfdan the Black, ο οποίος είναι επίσης γνωστός ως «γιος του Odin»). Πρόκειται δηλαδή, για ένα concept άλμπουμ, το οποίο ασχολείται με τη ζωή του Βασιλιά Harald Fairhair, τη γέννησή του, το βάρος του ονόματος και της φήμης του πατέρα του, το γάμο του, τη θέση του στο θρόνο της Νορβηγίας και τις νικηφόρες μάχες του.
Το συγκεκριμένο άλμπουμ βρίσκει τους LEAVES’ EYES πιο heavy από προηγούμενες δουλείες τους και σίγουρα πιο folk από ποτέ, ειδικά στο “Swords in rock”, σε σημείο που άνετα θεωρείς ότι είναι κομμάτι ELUVEITIE. Οι LEAVES’ EYES είναι χρόνια σε αυτό που ονομάζουμε symphonic metal και είναι πλέον ειδικοί στο να γράφουν γεμάτες, πιασάρικες, επικές, με φουλ χορωδία και επιβλητικότητα, συνθέσεις. Στο “King of Kings”, θα έλεγε κανείς ότι υπάρχει υπέρβαση στη χρήση χορωδιακών σημείων, τα οποία γεμίζουν την κάπως «άδεια» φωνή της Liv Kristine και δίνουν το στόμφο του soundtrack. Πάντα με τις φωνητικές παρεμβολές του συζύγου της Liv Kristine, Alexander Krull (ATROCITY). Στο “Edge of steel” μάλιστα, επιστρατεύουν τη Simone Simons (EPICA), σε ένα από τα πιο δυνατά, ευτυχώς, κομμάτια του δίσκου.
Εννοείται ότι κάποια κομμάτια ξεχωρίζουν, όπως το “The waking eye” (το πρώτο βίντεο), το οποίο έχει κάτι από symphonic gothic των 90s και είναι καλή επιλογή για πρώτο single – παράλληλα όχι και τόσο αντιπροσωπευτικό δείγμα του 80% του δίσκου όμως – το “ Halfdan the Black”, ένα πιο EPICΑ κομμάτι, και το “Edge of Steel”. Ωστόσο, όλα τα κομμάτια του δίσκου είναι απόλυτα δεμένα και ξετυλίγουν την ιστορία του concept και δε βρίσκεις εύκολα κάποιο κομμάτι που να είναι filler.
Είναι, αδιαμφισβήτητα, η «συνταγή της επιτυχίας» που εφαρμόζουν όλοι οι συνάδελφοί τους (NIGHTWISH και θα επιμείνω σε αυτούς, KAMELOT, EPICA κλπ.), με μελωδίες που ενδεχομένως και να έχουμε ξανακούσει σε παλαιότερες δουλειές τους και πλέον έχει αρχίσει να κουράζει. Δεν είναι ότι είναι ένας κακός δίσκος, το αντίθετο μάλλον, απλά δεν έχει αυτό το κάτι ξεχωριστό από τη μέχρι τώρα δισκογραφική πορεία τους.
7/10
Δέσποινα Δευτεραίου
