Οι Σουηδοί αυτοί, φθάνουν αισίως στο πέμπτο τους δίσκο και για να μιλάμε ξεκάθαρα αυτό που παίζουν είναι κυρίως doom metal με κύριες επιρροές το hard rock των LED ZEPPELIN και φυσικά τους SABBATH, με φωνητικά προς την Dio όμως περίοδο λόγω της χροιάς του τραγουδιστή τους. Η μπάντα παίζει αρκετά καλά και διαθέτει και μια πολύ καλή παραγωγή, μέχρι εδώ όλα τέλεια. Όμως εντοπίζονται κάποια χαρακτηριστικά που δημιουργούν την ακρόαση λίγο κουραστική μετά από το 2 -3 πρώτα κομμάτια. Ποια είναι αυτά:
Πρώτον, οι συνθέσεις είναι αρκετά μακροσκελείς (όλες εκτός του “Sea of sins” ξεπερνούν τα έξι λεπτά) και όταν έχεις ένα σχήμα που προτιμά την ξεκάθαρη hard rock προσέγγιση στο παίξιμο του, η μεγάλη διάρκεια φέρνει μια μονοτονία με αποτέλεσμα να νομίζεις ότι μετά από 2 κομμάτια αρχίζεις και ακούς τα ίδια μέρη, ξανά και ξανά. Με άλλα λόγια εδώ θα είχαμε σαφώς καλύτερο αποτέλεσμα αν οι συνθέσεις είχαν «μαζευτεί» αρκετά. Δεύτερον και κυριότερο, οι συνθέσεις δεν διαθέτουν τα χαρακτηριστικά εκείνα που θα σε γαντζώσουν και θα σε γραπώσουν βρε αδελφέ ώστε να συνεχίσεις την ακρόαση με μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Μπορεί τα παιδιά να γουστάρουν ZEPPELIΝ και SABBATH και να νόμιζαν ότι με μερικές ψυχεδελικές εισαγωγές και με μερικά doom riffs θα καθαρίσουν έτσι άνετα, αλλά δεν δουλεύει έτσι το πράγμα.
Πλέον ο τόπος “βρωμάει” από ανάλογες μπάντες από όλον τον κόσμο και ο ανταγωνισμός όπως και να το κάνουμε είναι αμείλικτος. Προσωπικά το γεγονός ότι είχα τον δίσκο δυο μήνες στο τραπέζι, κοιταζόμασταν κάθε μέρα και δεν μου έκανε καρδιά να τον βάλω στο CD player, λέει πολλά για την ποιότητα του. Και κάτι τελευταίο, θέλω να συναντήσω κάποτε κάποιον από αυτούς στου webzine-άδες. ξέρεται αυτούς που ξεκινούν οι βαθμολογίες από 8 και πάνω και να τον ρωτήσω: “Ρε μεγάλε, αλήθεια τώρα θα έδινες 18-20 ευρώ από τα χρήματα σου να αγοράσεις το “Εvil or divine” ή μας δουλεύεις ψιλό γαζί”. Προσπεράστε γοργά γοργά.
5 / 10
Γιάννης Παπαευθυμίου
