>
“Greed is the product of the fruitful days”
Οι GRAVEYARD δεν χρειάζονται πλέον ιδιαίτερες συστάσεις. Λίγο μετά τη κυκλοφορία του καινούργιου τους άλμπουμ με τίτλο “Innocence & Decadence” που ενίσχυσε ακόμα περισσότερο την φήμη τους ως μια από τις πιο ποιοτικές blues rock μπάντες των τελευταίων ετών, ο κιθαρίστας/τραγουδιστής τους, Joakim Nilsson, απάντησε στις ερωτήσεις μας με τον γνωστό λιτό πλην όμως ουσιαστικό τρόπο του.
Έχουν περάσει μονάχα μερικοί μήνες από τότε που πήρατε μέρος σε μια αμερικανική περιοδεία με τους CLUTCH και τους MASTODON. Πως ήταν η εμπειρία να παίζετε μαζί με τις δυο αυτές μπάντες;
Ήταν σπουδαία. Είχαμε περιοδεύσει ξανά με τους CLUTCH στο παρελθόν αλλά όλοι μας συμπεριφέρθηκαν άψογα και φιλικά.
Μοιραστήκατε επίσης την σκηνή με τον Slash σε μια συναυλία στην Στοκχόλμη. Πως προέκυψε αλήθεια αυτό;
Εμείς και ο Slash είχαμε κλείσει για το release party του Marshall smartphone και υποθέτω πως κάποιος από την εταιρεία σκέφτηκε πως θα ήταν καλή ιδέα να κάνουμε κάτι μαζί.
Προτού μπείτε στο στούντιο για το “Lights out” είχατε όλα τα κομμάτια και τους στίχους έτοιμα. Ακολουθήσατε την ίδια πατέντα και στο “Innocence & Decadence”;
Ναι όντως το κάναμε αυτό. Κάναμε ένα διάλειμμα σχεδόν ενός χρόνου από τις περιοδείες για να συγκεντρωθούμε απλά στη σύνθεση των νέων κομματιών. Είναι πολύ ωραίο το να μπορείς να γράψεις απλά καινούργιο υλικό χωρίς να έχεις να σκεφτείς άλλα πράγματα.
Αυτή τη φορά δουλέψατε με τον Johan Lindström και ηχογραφήσατε στα φημισμένα Atlantis Studios. Ήταν αυτός ο συνδυασμός ο κύριος υπεύθυνος για τον ζωντανό και φρέσκο ήχο του άλμπουμ;
Πάντοτε προσπαθούσαμε να ηχογραφούμε ζωντανά αλλά στο μικρό στούντιο που συνηθίζαμε να το κάνουμε, αυτό ήταν απλά αδύνατο. Οπότε υποθέτω πως ένας από τους λόγους που επιλέξαμε τα Atlantis ήταν ότι μπορούσαμε να παίξουμε όλοι μαζί ταυτόχρονα. Θέλαμε όμως επίσης και ένα λίγο διαφορετικό και περισσότερο ανοικτό ήχο. Μας άρεσε πραγματικά η μπάντα του Johan, οι TONBRUKET, και σκεφτήκαμε ότι ήταν ο άνθρωπος μας εκείνη τη στιγμή.
Ο Rickard Edlund εγκατέλειψε την μπάντα πριν από μερικούς μήνες. Πως επηρέασε αυτό τη δυναμική σας και την διαδικασία της ηχογράφησης;
Ναι, έφυγε πριν από ένα χρόνο. Υποθέτω ότι επηρέασε την μπάντα έτσι ώστε να μπορούμε να συγκεντρωθούμε περισσότερο στο γράψιμο και να παίξουμε κάποια άλλα πράγματα. Αλλά ακόμα γράφουμε και δουλεύουμε τα κομμάτια μαζί οπότε αν αλλάξεις έναν από τους τέσσερις, αλλάζει λιγάκι και ο ήχος αλλά ακούγεται ακόμα σαν τους GRAVEYARD.
Γιατί καταλήξατε στην επιλογή του Truls Morck αντί για κάποιον άλλο μπασίστα;
Είναι ένας καλός φίλος, με τον οποίο έχουμε δουλέψει στο παρελθόν, οπότε όταν αρχίσαμε να γράφουμε το καινούργιο υλικό τον ρωτήσαμε αν θα μπορούσε να μας βοηθήσει παίζοντας μπάσο. Λειτούργησε τόσο καλά, οπότε τον ρωτήσαμε αν θα ήθελε να συνεχίσει μαζί μας και τελικά συνέχισε.
Παρεμπιπτόντως, ο Truls έκανε εκπληκτική δουλειά στο “From a hole in the wall”. Σκοπεύετε να του δώσετε έναν πιο ενεργό ρόλο στον τομέα των φωνητικών;
Ναι όντως έκανε και αν θέλει φυσικά και μπορεί να πάρει. Ακόμα κι αν δεν είμαι εγώ αυτός που αποφασίζει.
Μου αρέσει πραγματικά το ρομαντικό vibe του “Too much is not enough”. Τι σας έδωσε έμπνευση να χρησιμοποιήσετε γυναικεία φωνητικά στο συγκεκριμένο κομμάτι;
Νιώσαμε πως ήταν το είδος του κομματιού που το χρειαζόταν. Προσπαθήσαμε να το κάνουμε από μόνοι μας στην αρχή αλλά δεν δούλεψε σωστά.
Πιστεύετε ότι με το πρόσφατο άλμπουμ σας καθιερώνεστε πλέον ως μια αμιγώς blues μπάντα ή υπάρχει ακόμα χώρος για εξερεύνηση και περιπλάνηση σε πιο σκληρές μουσικές φόρμες;
Φαίνεται ότι πολύς κόσμος θα σταματήσει να μας βλέπει ως μια metal μπάντα, αν και κατά την άποψη μου ποτέ δεν ήμασταν. Ελπίζω ο κόσμος να μας δει απλά ως μια rock μπάντα.
Ποια είναι τα συναυλιακά σας σχέδια για τους επόμενους μήνες;
Πρόκειται να ξεκινήσουμε μια μικρή περιοδεία στη Βόρεια Ευρώπη τον Νοέμβριο και μια πιο σύντομη αμερικάνικη τον Δεκέμβριο. Δεν έχει καθοριστεί ακόμα το πότε θα έρθουμε στην Ελλάδα.
Υπάρχει όντως περίπτωση να έρθετε στην Ελλάδα; Τι θυμάστε περισσότερο από την πρώτη σας επίσκεψη πριν από δυο χρόνια;
Φυσικά και θα επιστρέψουμε. Περάσαμε πολύ όμορφα την τελευταία φορά.
Από την εμπειρία σας ποιο κοινό δείχνει πιο παθιασμένη για την vintage rock μουσική; Οι Ευρωπαίοι ή οι Αμερικάνοι;
Ειλικρινά δεν ξέρω. Και οι δυο είναι διαφορετικοί και ίδιοι ταυτόχρονα παντού. Εξαρτάται συνήθως από τη μέρα και σε ποια πόλη παίζουμε.
Η πρόσφατη επιτυχία των GRAVEYARD σας έδωσε ένα οικονομικό δίχτυ ασφαλείας ή προσπαθείτε ακόμα να συμβιβάσετε τις καθημερινές σας δουλειές με το συναυλιακό πρόγραμμα σας;
Όχι, σταματήσαμε από τις καθημερινές μας δουλειές μετά από την κυκλοφορία του “Hisingen Blues”.
Εκτός από μουσικοί φυσικά παραμένετε και οπαδοί της μουσικής. Ποια ήταν τα αγαπημένα σας άλμπουμ για τη φετινή χρονιά;
Ξέρεις παρόλο που μου αρέσει πραγματικά να ακούω μουσική, δεν έχω ακούσει κάτι καινούργιο τελευταία. Τελευταία ακούω κυρίως jazz και δίσκους των Charles Mingus και Eric Dolphy.
Ευχαριστώ πολύ για τη συνέντευξη και ελπίζω να σας δούμε ξανά στην Ελλάδα ζωντανά! Οι τελευταίες σειρές είναι δικές σου…
Να προσέχετε τους εαυτούς σας και θα τα πούμε την επόμενη φορά στον Όλυμπο.
Πάνος Δρόλιας
http://www.facebook.com/graveyardofficial
Line –up:
Joakim Nilsson – φωνητικά, κιθάρες
Jonatan Ramm – κιθάρες
Truls Mörck– μπάσο
Axel Sjöberg – drums
Δισκογραφία:
“Graveyard” (2007)
“Hisingen Blues” (2011)
“Lights Out” (2012)
“Innocence & Decadence” (2015)
