>
Υπάρχει μία γενική ιδέα, ότι συνήθως τα super-groups, ειδικά όταν αποτελούνται από μέλη που κατά βάση είναι καλοί μουσικοί, θα είναι πραγματικά καλά. Τo project PHANTASMA, είναι από εκείνα που μάλλον δε σου κάνουν «ούτε ζέστη ούτε κρύο», με την έννοια ότι ενώ αρκετές ιδέες τους παρουσιάζουν ενδιαφέρον, αποδίδονται κάπως χλιαρά και άτονα.
Οι κεντρικοί «ήρωες» του project, είναι οι Georg Neuhauser (SERENITY), Oliver Philipps (EVERON) και Charlotte Wessels (DELAIN). Όλοι προερχόμενοι από δυνατά συγκροτήματα της symphonic σκηνής.
Επιπλέον, έχουν ανατεθεί ρόλοι σε πολύ δυνατούς καλεσμένους στα φωνητικά, με τον Tom Englund των EVERGREY να εκπλήσσει ευχάριστα στο “The Divine Hearts”, τον Dennis Schunke (VAN CANTO), όπως και την Chloe (TRANSSIBERIAN ORCHESTRA/ CHAMELEON).
Αρχικά, ξεκινώντας, θεωρώ την Charlotte Wessels αρκετά flat τραγουδίστρια, ωστόσο, με τους PHANTASMA, αντιλαμβάνεται κανείς ότι πραγματικά μπορεί να κάνει πολλά και όμορφα πράγματα με τη φωνή της, να είναι εκφραστική και αέρινη, όπως άλλωστε αρμόζει στη μουσική του σχήματος. Στην παρουσίασή τους, αναφέρεται ότι ειδικά στο κομμάτι των συνθέσεων, υπάρχει έντονη επιρροή από τον Nick Cave, που είναι η αδυναμία της Charlotte, και πράγματι, μπορεί να δει κανείς ότι ο Nick Cave «υπάρχει», ειδικά στις μπαλάντες του δίσκου, οι οποίες δεν είναι λίγες, αλλά η πλειοψηφία. H Charlotte, είναι επίσης το άτομο-κλειδί σε αυτό το project, καθώς έγραψε την πρώτη της νουβέλα, το “The Deviant Hearts”, που κυκλοφορεί μαζί με το άλμπουμ.
Όσο για το “The Deviant Hearts” ως άλμπουμ, είναι άλμπουμ που δημιουργεί κανείς εικόνες ακούγοντάς το. Δεν είναι ένα κατεξοχήν metal άλμπουμ, δεν πλησιάζει καν. Είναι κατά βάση συμφωνικό και αρκετά ατμοσφαιρικό στο σύνολό του. Πέρα από την επιρροή του Nick Cave που αναφέρθηκε πιο πριν, δε θυμίζει τόσο έντονα κάτι άλλο, όμως έχει κάποιες γραμμές στο ύφος των SERENITY, κάτι το οποίο είναι αναπόφευκτο.
Όμως, όσο ενθουσιασμένοι και αν είναι στη Napalm με αυτή την κυκλοφορία, θεωρώ ότι δε θα καταφέρει να εντυπωσιάσει τόσο όσο θα περίμενε κανείς, καθώς του λείπει η ένταση, του λείπουν οι μελωδίες και προς το τέλος καταλήγει να είναι αρκετά ανιαρό και ανούσιο.
Ωστόσο, δεδομένου ότι, όπως προειπώθηκε, οι μουσικοί που ξεκίνησαν το εγχείρημα των PHANTASMA είναι πολύ ταλαντούχοι, αναμένουμε τη συνέχεια αυτού, ελπίζοντας για το καλύτερο.
6/10
Δέσποινα Δευτεραίου
Υ.Γ: Να σημειωθεί ότι το εξώφυλλο είναι εκπληκτικό και ταιριάζει απόλυτα με τον δίσκο και τον τίτλο του βέβαια. Έργο του Marco Mazzoni και δε θα ήταν καθόλου κακό να ρίξετε μια ματιά στην πολύ όμορφη δουλειά του, με ένα κλικ εδώ
