"/>
Έχει περάσει σχεδόν ένας μήνας που ακούω τη νέα προσωπική δουλειά του Jeff Scott Soto και ο λόγοι που δεν έγραψα αυτή την παρουσίαση νωρίτερα είναι τρεις. Πρώτα, ήμουν επιφυλακτικός γιατί έχουν περάσει ήδη 3 χρόνια από το “Beautiful mess” και ήθελα να διαπιστώσω ποια θα ήταν η πορεία που θα επέλεγε ο Αμερικάνος τραγουδοποιός για τη νέα του δουλειά. Κατά δεύτερο λόγο, επειδή όσο σέβομαι έναν καλλιτέχνη, τόσο πιο επικριτικός τείνω να γίνομαι, οπότε ήθελα να ανακαλύψω όλες τις αρνητικές πτυχές του “Damage control”. Τέλος, ήθελα να του δώσω το χρόνο να ωριμάσει σαν άκουσμα και να διαπιστώσω κατά πόσο ο αρχικός ενθουσιασμός διατηρείται με τα επαναλαμβανόμενα ακούσματα.
Η απάντηση στην πρώτη μου απορία ήρθε σχετικά γρήγορα. Η μουσική κατεύθυνση είναι καθαρότατη, με τον Soto να επιστρέφει σε καθαρόαιμες hard rock συνθέσεις. Είναι αλήθεια πως το ποικίλο μουσικό στυλ του “Beautiful mess” αντιπροσωπεύει καλύτερα το προσωπικό του γούστο, αλλά το πιο μελωδικό και mainstream (που λέει ο λόγος) “Damage control” προσεγγίζει περισσότερο τις απαιτήσεις του κοινού του. Φρόντισε να παράγει τραγούδια που έχουν ως συστατικά τις πιο επιτυχημένες του δουλειές των τελευταίων χρόνων. Αναφέρομαι στα προσωπικά του “Prism” (track 3), “Lost in the translation” (track 1), το πέρασμά του από τους SOUL SIRKUS (“Krazy world”), την επιτυχημένη του συνεργασία στους W.E.T. (track 9) και βέβαια τους πολυαγαπημένους μας TALISMAN (“Afterworld”). Δεν είναι απαραίτητο πως κάθε τραγούδι είναι μια ευθεία αναφορά σε κάποιο από τα παραπάνω. Αντιθέτως, διάσπαρτα υπάρχουν στοιχεία από μέρος ή όλων αυτών.
Τώρα για αρνητικά στοιχεία, δεν ξέρω τι να αντιπαραβάλλω. Ίσως το ίδιο το γεγονός ότι ηχητικά το “Damage control” είναι μια στροφή προς το παρελθόν του, να είναι αρνητικό για κάποιους κι εγώ έτσι το είχα δει αρχικά. Από την στιγμή όμως που είναι τόσο καλοφτιαγμένο σαν άλμπουμ, με τόσο προσεγμένες συνθέσεις και πετυχημένες μελωδίες, τότε σίγουρα σε κερδίζει. Δεν υπάρχει ούτε ένα τραγούδι που να είναι για πέταγμα. Αντιθέτως, υπάρχει λόγος ύπαρξης για όλα. Ίσως το μόνο μειονέκτημα για μένα, είναι τελικά πως δεν υπάρχει ένα «απίστευτο» τραγούδι. Ένα αστέρι, ένα διαμάντι. Ένα “I’ll be there”. Αυτό και μόνο αυτό.
Έχοντας λοιπόν ακούσει δεκάδες φορές τον δίσκο, πριν καν αρχίσω να γράφω, μπορώ να πω πως έχει πια ωριμάσει στα αυτιά μου. Έτσι, όσο πομπώδες κι αν ακούγεται, θα έλεγα πως έχουμε να κάνουμε με την πιο μεστή κι ολοκληρωμένη του δουλειά. Σίγουρα το καλύτερο προσωπικό του άλμπουμ. Εύκολα συγκρίνεται με την ποιότητα και την συνοχή του W.E.T., είναι ευκολοάκουστο, μελωδικό χωρίς να γίνεται γλυκανάλατο (άλλωστε υπάρχει μόνο μια μπαλάντα κι αυτή είναι στο τέλος του δίσκου), καλογραμμένο, καλοπαιγμένο και εύστοχες αναφορές στην μουσική του πορεία.
Give a little more, know what you’re fighting for, don’t let them get you down
You gotta take a little time, to open up your mind, what’s lost is always found
Δεν ξέρω αν αυτοκριτικάρεται εδώ ο Jeff, αλλά μάλλον αυτό έκανε κατά την διάρκεια συγγραφής του δίσκου. Αναζητώντας μέσα στον ίδιο του τον εαυτό, μάλλον βρήκε τον πιο ουσιαστικό τρόπο για να επανέλθει μουσικά. Όπως ο ίδιος μου έκανε έκκληση να ακούσω τα 3 τραγούδια που μπήκαν στην deluxe έκδοση, του άλμπουμ, έτσι κι εγώ με την σειρά μου απευθύνω έκκληση σε εσάς να κάνετε το ίδιο. Πραγματικά, αυτά τα 3 κομμάτια, που προσωπικά ο ίδιος ήθελε να δουν το φως και να μην μείνουν απ’ έξω, ίσως να είναι τα καλύτερα από τα 14!
Το πρώτο του βίντεο έχει ήδη κυκλοφορήσει και εύκολα όλοι σας μπορείτε να καταλάβετε που κινείται το “Damage control” αφού είναι αντιπροσωπευτικότατο. Οι πιστοί το έχουν ήδη προ-παραγγείλει πιστεύω, για τους υπόλοιπους είμαι πεπεισμένος ότι θα πειστούν για την ποιότητά του και θα το αγοράσουν. Πάντα τέτοια Jeff. Πάντα τέτοια!
8,5 / 10
Γιώργος “Kay” Κουκουλάκης
