>
Προσπαθώ να σκαρφιστώ καμιά εξυπνάδα για να ξεκινήσω το review αλλά τίποτα… Και για να πούμε και του στραβού το δίκιο, μήπως σε ότι αφορά τους MUNICIPAL WASTE, δε χωράνε και πολλές εξυπνάδες; Μια ματιά στο sci–fi/b–movie εξώφυλλο για Όσκαρ φτάνει και περισσεύει. Επιστήμονες σε αποστολή στο διάστημα, μετατρέπονται σε ζόμπι μετά από λάθος πειράματος και ξεσκίζουν τις σάρκες όσων δεν μολύνθηκαν, πίνοντας παράλληλα και μπύρες. Που κολλάνε οι μπύρες σε όλο αυτό; Πρώτη φορά τους ακούτε; Μα η μπύρα είναι η λέξη κλειδί στην όλη υπόθεση και κατ’ επέκταση η αγνή διασκέδαση. Φράσεις όπως “Good friendly violent fun”, “Bang that head that doesn’t bang” και “Drink beer and raise hell”, είναι για την μπάντα ότι και για έναν μαθητή του κατηχητικού το «Πάτερ Ημών»! Αναλύσεις περί αναβίωσης του thrash κουλουπου, καλό είναι να αποφεύγονται συνήθως, πόσο μάλλον όταν μιλάμε για μπάντες δεκαετίας που βγάζουν τον πέμπτο τους δίσκο, όπως τούτα δω τα ρεμάλια. Crossover καταστάσεις με διάθεση για πάρτι μέχρι τελικής πτώσης και φύγαμε!
Συνήθως στη δεύτερη παράγραφο προσπαθώ να αναλύσω μουσικά το δίσκο… Αλλά τι ακριβώς να αναλύσω διάολε;; Όσο και να λένε πως δεν αντέχεται το 50/50, εδώ για άλλη μια φορά το ένα κομμάτι της πίτας είναι old school thrash και το άλλο hardcore. Το κοντέρ μόνιμα προκαλεί κλήσεις από μπάτσους για υπερβολική ταχύτητα και αν τυχόν μας σταματήσουν για αλκοτέστ, τότε το δύστυχο μηχανηματάκι θα εκραγεί, αυτοί θα μας κράζουν αλλά εμείς περήφανοι θα σκεφτόμαστε πως ήπιαμε για άλλη μια φορά τα άντερά μας… Who cares? Τίποτα εδώ δεν είναι politically correct. Θες νέους ύμνους για να στήσεις pit ακόμη και στο σπίτι γύρω-γύρω από την τραπεζαρία, με την μάνα σου να σε κυνηγάει από πίσω με τον πλάστη να σε κοπανήσει για τις ζημιές που κάνεις; Πάρε “New Dead Masters”, “Covered In Sick – The Barfer”, “Jesus Freaks” (αφιερωμένο στον μαθητή του κατηχητικού!) και “The Fatal Feast” να χεις, και αν η μάνα σου δεν ζαλιστεί, δεν ξανά πίνω μπύρα στη ζωή μου (καλά δεν παίρνω και όρκο!).
Όλα είναι όπως ακριβώς τα ξέρουμε και γουστάρουμε. Party feeling, ενέργεια που απλόχερα σου μεταδίδει η μπάντα, riffs πάνω σε riffs και drumming που πωρώνει (το βιογραφικό του Dave Witte τον καθιστά αυτόματα ζωντανό θρύλο του underground). Άρα κάθε φορά το θέμα μας είναι το κατά πόσο είναι δυνατές οι συνθέσεις, μιας και διάθεση για αλλαγές δεν υπάρχουν… Και εδώ οι MUNICIPAL WASTE δεν μας απογοητεύουν. Ο δίσκος είναι μια χαρά, πετυχαίνει τον σκοπό του για πλάκα, αλλά δεν είναι και σαν το “The Art Of Partying”. Σκασίλα μας βέβαια, γιατί όσο καταφέρνει να μας διασκεδάζει (έστω και αν δύσκολα θα μνημονεύεται στο μέλλον ως σημείο αναφοράς τους), και όσο μας προκαλεί χαμόγελα ενώ κοπανιόμαστε και ανοίγουμε τη μία μπύρα μετά την άλλη μέχρι να στερεύσει το σύμπαν, τόσο αυτός θα μπαίνει στο repeat… One more beer for the road, for home, for everywhere god dammit!!
7/10
Βασίλης Γκορόγιας
