>
Μα τους Metal Θεούς δείξτε λίγο έλεος!! H ανελέητη επίθεση που εξαπολύουν οι ACCEPT στο ηχητικό μας σύστημα δεν γνωρίζει όρια! Η μόνη επανασύνδεση που πέτυχε απόλυτα ή μήπως θυμάστε άλλα συγκροτήματα που να έχουν κυκλοφορήσει μετά από διάλειμμα χρόνων δύο απανωτά αριστουργήματα; Το “Blood of the nations” πριν δύο χρόνια έσκασε σαν ατομική βόμβα παρασέρνοντας τα πάντα στο διάβα με hits που έγιναν τεράστια επιτυχία όπως το “Teutonic terror” και το ομώνυμο. Αποτέλεσε μία από τις μεγαλύτερες εμπορικές επιτυχίες του συγκροτήματος, ενώ ίσως αποτελεί το μόνο συγκρότημα, από τα σπουδαία της χρυσής εποχής, που ο κόσμος ζητά να ακούσει τα νέα τους τραγούδια στα metal clubs. Τυχαίο; Δεν νομίζω! Οι Γερμανοί είχαν δύσκολο έργο, να ηχογραφούσαν ένα άξιο διάδοχο του “Blood of the nations”.
To “Stalingrad” αποτελεί μια ακόμη τρανή απόδειξη ότι οι Wolf Hoffmann (κιθάρες), Herman Frank (κιθάρες), Peter Baltes (μπάσο), Stefan Schwarzamann (ντραμς) και Mark Tornillo (φωνητικά) βρίσκονται σε τρελά κέφια και ότι περνούν μια δεύτερη περίοδο συνθετικής άνθησης. Ο δίσκος ξεκινά με την «καταιγίδα» “Hung, drawn and quartered” όπου η μελωδία στην εισαγωγή σου καρφώνεται στο μυαλό, για να πάρει τη σκυτάλη το πρώτο τραγούδι που είχαμε την ευκαιρία να ακούσουμε, μερικές εβδομάδες πριν. Το “Stalingrad” είναι ένα κλασικό heavy metal τραγούδι που τα διαθέτει όλα, κιθαριστικές ελεγείες, τσαμπουκά, ποικιλία και ευκολομνημόνευτες μελωδίες. Η συνέχεια όμως, είναι ακόμα καλύτερη με κάθε τραγούδι να σε ξεσηκώνει και οι κιθάρες, οι οποίες ανέκαθεν ήταν το κυρίως συστατικό της μουσικής τους, να σε παρασέρνουν σε μια ανεπανάληπτη metal πανδαισία. Όταν κατά την ακρόαση φτάσεις στο τραγούδι υπ’ αριθμόν πέντε, με τίτλο “Shadow soldiers”, απλά κλείσε τα μάτια και συγκεντρώσου στη μαγευτική μελωδία, στο επιβλητικό mid tempo ρυθμό του και στο εκπληκτικό ρεφρέν του, μία σύνθεση οδοστρωτήρας. Οι βασικές διαφορές του δίσκου με το “Blood of the nations” είναι ότι παρόλο που δεν διαθέτει ένα hit (όπως το “Teutonic terror”) διαθέτει αξιοθαύμαστη ισορροπία με κάθε τραγούδι να σε εντυπωσιάζει. Οι δισολίες για μια ακόμη φορά δίνουν ένα ιδιαίτερο «χρώμα» και η παραγωγή δεν θα μπορούσε να ήταν καλύτερη. Κάθε φορά που ακούω το δίσκο, βρίσκω ένα νέο τραγούδι που να μου αρέσει. Για παράδειγμα τώρα που γράφω την κριτική έχω κολλήσει με το “Against the world” με το υπέροχο συναυλιακό ρεφρέν του. Με το τέλος της ίσως κολλήσω στο heavy metal ύμνο “Twist of fate” και ούτε κάθε εξής.
Δεν πρόκειται να σταθώ στην πραγματικά γελοία σύγκριση του Mark Tornillo με τον Udo γιατί πολύ απλά δεν είχαμε αλλαγή τραγουδιστή, για παράδειγμα, ανάλογη με Bruce Dickinson – Blaze Bayley, αφού οι ACCEPT διάλεξαν μια νεότερη εκδοχή του Udo, με ασήμαντες διαφορές, δηλαδή μιλάμε για το ίδιο είδος φωνητικών! Όσοι, ευτυχώς ελάχιστοι, επιμένουν στη σύγκριση μην το φωνάζετε δυνατά, καθώς υπάρχει σοβαρός κίνδυνος να σας περάσουν τουλάχιστον για γραφικούς. Ο Udo, όσο οι ACCEPT δεν υπήρχαν, μας πρόσφερε πολύ καλές δουλειές και μοναδικές συναυλιακές εμπειρίες αλλά έχει να κυκλοφορήσει κάτι αξιόλογο εδώ και αρκετά χρόνια, συγκεκριμένα από το “Thunderball” (2004). Οπότε εσείς, οι ελάχιστοι, μην γινόσαστε Μανιάτισσες μοιρολογίστρες και απολαύστε το “Stalingrad”!
Οι ACCEPT δείχνουν να μην στερεύουν από ποιότητα και όσο τα, επίσης, μεγάλα συγκροτήματα της εποχής τους δείχνουν να χωλαίνουν ή να μην έχουν ανάλογη ποιότητα στις studio δουλειές τους (IRON MAIDEN, JUDAS PRIEST, ο Blackmore είναι αλλού, κτλ.) θα αποτελούν το μεγάλο όνομα στο heavy metal. Πλέον τον πήχη τον έχουν ανεβάσει ψηλά, όχι μόνο για τους συναδέλφους τους αλλά και για τους ίδιους τους εαυτούς τους. Το δύσκολο δεν είναι να ανέβεις στην κορυφή αλλά να παραμείνεις. Περιμένουμε πως και πως την επίσκεψή τους στη χώρα μας και αυτή τη φορά ελπίζω όχι για μια ημέρα γιατί δεν θα χωράμε πάλι στο club. Ο μόνος δίσκος που μέχρι στιγμής αξίζει το παραπάνω βαθμό, για το 2012!
9 / 10
Παναγιώτης Δημητρόπουλος
