"/>
“Doom idols”
Μπορεί να μην συμμερίζομαι την άποψη ότι το “Tragic idol” των PARADISE LOST, είναι μία από τις κορυφαίες στιγμές του συγκροτήματος, αλλά σίγουρα είναι ένα –τουλάχιστον- αξιοπρεπές άλμπουμ, με πολλές επιρροές από το “Draconian times” και θεωρώ ότι οι Βρετανοί έδωσαν στους οπαδούς τους αυτό που ζητούσαν. Κάτι δηλαδή κοντινό στον αγαπημένο τους δίσκο. Ο Nick Holmes, τραγουδιστής του σχήματος, με τον πολύ βαριά προφορά του που κάνει την απομαγνητοφώνηση μαρτύριο, μας μιλά για το “Tragic idol”, αλλά και για την αγάπη του για το “Host” και πολλά άλλα ενδιαφέροντα…
Με το πρώτο άκουσμα το “Tragic idol” αν και πιο κοντά στον παραδοσιακό ήχο των PARADISE LOST ακούγεται λιγότερο gloomy από το “Faith divides us – Death unites us” και πιο μελωδικό. Συμφωνείς;
Ήθελα ο δίσκος να είναι πιο μελωδικός, είναι η αλήθεια. Αλλά μπήκαν στοιχεία από τη μουσική με την οποία μεγαλώσαμε, δηλαδή πιο doom πράγματα όπως οι BLACK SABBATH, αλλά και οι CANDLEMASS με τους TROUBLE. Νομίζω ότι έχουμε πιο πολλά παραδοσιακά metal στοιχεία από τις προηγούμενες δουλειές μας.
Με κάθε κυκλοφορία σας από το “Believe in nothing” μέχρι και το “Tragic idol”, σας ακούμε να πλησιάζετε όλο και πιο κοντά στον ήχο που καθιερωθήκατε πίσω στις αρχές με μέσα των 90’s. Πιο δειλά στην αρχή και πιο έντονα από το “In requiem” κι έπειτα. Αυτό είναι κάτι που έγινε συνειδητά;
Όχι, όχι. Όταν βρισκόμασταν στην ηλεκτρονική μας περίοδο, μουσικά ήμασταν πολύ μακριά από το παρελθόν μας και ο τρόπος γραφής ήταν διαφορετικός. Η metal μουσική κάνει τα τραγούδια να ακούγονται πιο «χαρούμενα» κι εμείς θέλαμε να ακουστούμε πιο πολύ σαν τους DEAD CAN DANCE, γι’ αυτό είχαμε τέτοιον ήχο εκείνη την εποχή. Μαθαίνεις όμως απ’ ότι κάνεις, το άλμπουμ πούλησε καλά, αλλά ότι έγινε, έγινε. Ξέρεις, πολλές φορές όταν γράφεις κομμάτια, επηρεάζεσαι κι από αυτά που ακούς εκείνη την περίοδο. Κάθε φορά, όταν θέλουμε να γράψουμε δίσκο, κοιτάμε τον προηγούμενο δίσκο κι όχι το μακρινό παρελθόν. Με αυτόν τον τρόπο νομίζω ότι προχωράμε μπροστά και προοδεύουμε.
Παρόλα αυτά, μετά το “Host” και με κάθε δίσκο σας, μου δίνατε ξεκάθαρα την εντύπωση ότι θέλετε να κάνετε μία επιστροφή στο ύφος των πρώτων σας άλμπουμ, μόνο που το κάνατε σταδιακά…
Είμαστε μια metal μπάντα και ακούμε metal απ’ όταν ήμασταν 13 ετών. Κάποια περίοδο θέλαμε να πειραματιστούμε με διαφορετικούς ήχους, αλλά ποτέ δεν νιώσαμε τόσο άνετα παίζοντας αυτή τη μουσική. Πολλοί οπαδοί μας το απέρριψαν και μας έκαναν να νιώσουμε άβολα. Ότι και να κάνουμε σαν PARADISE LOST, πάλι στο metal θα γυρίσουμε, αφού αυτό μας βγαίνει φυσικά από μέσα μας.
Έχετε αποδείξει με τις κυκλοφορίες σας ότι είστε μία μπάντα που βάζει τις καλλιτεχνικές της ανησυχίες πάνω από τις επιθυμίες των οπαδών σας. Το γεγονός ότι οι τελευταίες σας δουλειές είναι πάνω-κάτω στο ύφος που επιθυμεί η μεγαλύτερη μερίδα των οπαδών να σας ακούει, νιώθεις ότι υποσκελίζονται κατά κάποιο τρόπο αυτές οι ανησυχίες που αναφέρω στην αρχή της ερώτησης;
Όχι. Αποφεύγουμε να ακούμε τι λέει ο κόσμος, να σου πω την αλήθεια. Δεν υπάρχει περίπτωση να ερμηνεύσω ένα τραγούδι που δεν με κάνει να διασκεδάσω, που δεν μου αρέσει. Αν συνέβαινε κάτι τέτοιο, θα ήταν εφιάλτης για μένα. Στο internet στις ημέρες μας, ο καθένας μπορεί να βγαίνει και να λέει τη γνώμη του, αλλά εγώ ξέρω τι μου αρέσει και τι όχι και αυτό έχει σημασία. Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και με τα υπόλοιπα μέλη του σχήματος. Είναι σαν να ξεκινάμε τώρα τη μπάντα χωρίς να έχουμε καθόλου οπαδούς!!!
Πιστεύεις ότι λειτουργείτε τα τελευταία χρόνια με μεγαλύτερη ασφάλεια, σε σύγκριση με άλμπουμ όπως το “Symbol of life” ή το “One second”, για να μην αναφέρω το “Host” που είναι πολύ ακραίο παράδειγμα ή μήπως είστε πιο αυστηροί με τους εαυτούς σας κι έχετε φτάσει σε έναν ήχο που θεωρείται κλασικός από τους οπαδούς σας;
Δεν έχω κανένα πρόβλημα να πειραματιστώ με τη μουσική. Υπάρχουν κάποια όρια που μπορείς να φτάσεις και φαίνεται ότι το “Host” τα ξεπέρασε σε σημείο που κάποιοι δεν μπορούσαν να το χωνέψουν καθόλου, άσχετα αν εγώ τον θεωρώ σπουδαίο δίσκο, παρότι δεν είναι metal. Ιδιαίτερα ο Greg, γράφει εντελώς μέσα από την καρδιά του και οτιδήποτε διαφορετικό δεν θα μας αντιπροσώπευε. Ο βασικός μας σκοπός είναι να είμαστε αληθινοί απέναντι στους εαυτούς μας.
Σε συνέντευξη που είχαμε κάνει με τον Greg για το “In requiem”, μας είχε πει ότι ο λόγος που αλλάζουν οι PARADISE LOST είναι επειδή ήταν κουρασμένοι και είχαν βαρεθεί. Στο τέλος όμως, η μουσική με την οποία ξεκίνησες, σε στοιχειώνει και σε φέρνει πίσω στις ρίζες σου. Ακούγοντας το “Tragic idol”, νομίζω ότι επιβεβαιώνονται οι σκέψεις του Greg. Συμφωνείς με τη γνώμη του εσύ;
Η μουσική με την οποία μεγάλωσες, θα σε ακολουθεί πάντα. Νομίζω ότι τα συγκροτήματα που ακούς όταν είσαι από 15 μέχρι 25 ετών, θα είναι και τα αγαπημένα σου και τα άλμπουμ τους θα τα ακούς στην υπόλοιπη ζωή σου. Αν ήταν όμως να ακολουθούσαμε τις ρίζες μας, θα βγάζαμε ένα death metal άλμπουμ (γέλια), κάτι που δεν συμβαίνει όμως. Εγώ δεν κοιτάω πίσω, αλλά μόνο μπροστά, από τη στιγμή που δεν έχουμε σταματήσει ποτέ να υπάρχουμε σαν συγκρότημα. Έτσι λοιπόν, όταν ακούω και λένε ότι επιστρέφουμε στις ρίζες μας, εγώ απαντάω ότι αυτό συμβαίνει εδώ και πέντε άλμπουμ, άντε τρία στην καλύτερη…
Επιστροφή στις ρίζες, επιστροφή στις ρίζες. Κάθε φορά λέμε το ίδιο για δίσκο των PARADISE LOST. Που είναι πια αυτές οι ρίζες; (γέλια)
Οι ρίζες μας είναι στο death metal και δεν πάμε προς τα εκεί. Γι’ αυτό σου λέω, ότι εγώ δεν κοιτάω πίσω, αλλά μόνο μπροστά. Κακά τα ψέματα, είμαστε μία παρέα ανθρώπων που έχουμε γράψει 13 δίσκους και δεν είναι παράλογο κάποιοι να θυμίζουν κάποιους άλλους. Οι ίδιοι δύο άνθρωποι γράφουν τα τραγούδια… Έχουμε έναν συγκεκριμένο τρόπο που γράφουμε τραγούδια και αυτό συνέβη και στην περίοδο του “Host”.
Μιας και μιλάμε για τις ρίζες, πως βρήκες το άλμπουμ των VALLENFYRE του Greg; Είναι αλήθεια ότι σου είχε προτείνει να τραγουδήσεις;
Ναι, ο δίσκος είναι εντελώς μέσα στη φάση του death metal που ακούγαμε όταν ήμασταν νέοι, αλλά παρόλο που νιώθω απεριόριστο σεβασμό γι’ αυτά τα σχήματα, δεν θα μπορούσα να τραγουδήσω αυτά τέτοιου είδους τραγούδια σε κάποια καινούργια μπάντα. Όπως είπα και στον Greg, θα έπρεπε να το κάνει με κάποιον άλλον γιατί θα το σύγκριναν με τους PARADISE LOST και οι VALLENFYRE είναι κάτι εντελώς διαφορετικό. Πάντως το αποτέλεσμα μου αρέσει πραγματικά, από την άποψη ότι πετυχαίνει τον ήχο που ήθελε.
Αν έκανες εσύ ένα σχήμα που να τιμούσε τις ρίζες σου, σε ποιο μουσικό ύφος θα ήταν και ποιους μουσικούς θα καλούσες;
Θα ήταν κάτι σκοτεινό… Ίσως μία πιο metal εκδοχή του “Host”. Αυτό θα ήταν εκείνο που θα γούσταρα πολύ. Απίστευτα σκοτεινό όμως. Από μουσικούς όμως δεν ξέρω τι να πω. Σίγουρα όποιους θα γούσταραν εξίσου κάτι παρόμοιο. Κάτι σαν μία metal εκδοχή των DEAD CAN DANCE. Σίγουρα όμως θα ήταν metal.
Γνωρίζω ότι δεν σου αρέσει να αναλύεις τους στίχους σου, αλλά θα μπορούσες να μας δώσεις μία γενική ιδέα που κινείται στιχουργικά το “Tragic idol”;
Έγραψα τους στίχους αφού τελειώσαμε τη σύνθεση των κομματιών και όλες τις μελωδικές γραμμές, με τη μία. Έτσι το ένα τραγούδι ακολουθούσε το άλλο στιχουργικά. Βρήκα αυτή τη διαδικασία πολύ δύσκολη, αλλά το αποτέλεσμα νομίζω ότι είναι πολύ καλύτερο. Γενικά, γράφω για καταστάσεις που όλοι μας, κι εγώ μαζί, είμαστε μέσα, αλλά από μία άλλη οπτική γωνία, διαφορετική από αυτή που είχα όταν ήμουν 20 χρονών. Επίσης, αυτό που συνειδητοποιώ, είναι ότι τα μικρά πράγματα/γεγονότα είναι αυτά που δίνουν μεγαλύτερη έμπνευση κι όχι τα μεγαλύτερα… Τον τίτλο τον είχα έτοιμο εδώ κι ένα χρόνο. Μου αρέσει πάρα πολύ και μου θυμίζει σπουδαίους τίτλους που βλέπαμε τη δεκαετία του ’80 κι έχει να κάνει με τη νοοτροπία του κόσμου εδώ στην Αγγλία που λατρεύει να βλέπει τους άλλους να αποτυγχάνουν.
Είχες κάποιο συγκεκριμένο παράδειγμα στο μυαλό σου για κάποιο “Tragic idol”;
Όχι, θα μπορούσα να πω τον Michael Jackson, αλλά δεν είχα κάποιον συγκεκριμένο άνθρωπο στο μυαλό μου. Όλοι γεννιόμαστε και πεθαίνουμε ίδιοι. Βρίσκω όμως συναρπαστικό αυτό που κάνει κάποιον να προσκυνά κάποιον άλλον σαν είδωλο.
Δεν μπορώ πάντως να μην παρατηρήσω την επαναφορά του παλιού σας λογοτύπου στο εξώφυλλο.
Δεν ήταν δική μας απόφαση όμως… Μας το ζήτησε ο γραφίστας που έκανε το εξώφυλλό μας και του είπαμε ότι μπορεί φυσικά να το χρησιμοποιήσει. Σε τελική ανάλυση είναι κι αυτό ένα έγκυρο λογότυπο των PARADISE LOST αφού το χρησιμοποιούσαμε. Εδώ οι QUEENSRYCHE αλλάζουν λογότυπα και μουσική σε κάθε δίσκο, να μην το κάνουμε κι εμείς; (γέλια) Ακόμα και το πρώτο-πρώτο λογότυπο που είχαμε είναι έγκυρο, παρότι το είχα σχεδιάσει εγώ και δεν είναι και πάρα πολύ καλό…
Σιγά μην φανταζόσουν όμως ότι σε ηλικία 18 ετών θα είχες σχεδιάσει ένα cult λογότυπο!!!
Χαχαχα! Έχεις δίκιο, δεν το είχα σκεφτεί έτσι!
Παρότι μου αρέσουν τα πρώτα σας CD, θα πρέπει να πω ότι προτιμώ μία μπάντα να βρίσκεται σε δημιουργική ανησυχία ακόμα κι αν δημιουργεί ένα “Cold lake” στην χειρότερη εκδοχή αυτού που θέλω να πω, παρά να γράφει δίσκους που επαναλαμβάνουν το παρελθόν και δεν έχουν να προσφέρουν κάτι καινούργιο. Οι PARADISE LOST τι κάνουν για να μην πέσουν σ’ αυτήν την παγίδα;
Το σημαντικό είναι ότι δεν είμαστε ένα γκρουπ που παίζει τα Σαββατοκύριακα, ούτε μία garage μπάντα. Δεν παίζουμε για την πλάκα μας, αλλά δίνουμε πάντα το 100% για να γράψουμε την καλύτερη δυνατή μουσική, αφού αυτή είναι η δουλειά μας και απ’ αυτό ζούμε. Επιπλέον, είναι βέβαιο ότι για τα επόμενα 2-3 χρόνια, θα τραγουδάω πολλά κομμάτια από τον τελευταίο μας δίσκο, οπότε πρέπει οπωσδήποτε να μου αρέσουν κιόλας!!! Έχω ακούσει μουσικούς που λένε ότι «τελείωσα τον δίσκο και δεν θέλω να τον ξανακούσω». Αν είναι καλός όμως δεν πρέπει να ισχύει αυτό, οπότε προφανώς πρόκειται για σκατά.
Οι METALLICA είχαν δηλώσει ότι η περιοδεία που έκαναν παίζοντας το “Master of puppets”, τους επηρέασε πάρα πολύ στη σύνθεση του “Death magnetic”. Μπορείς να πεις αν συνέβη το ίδιο και σε σας που παίξατε ολόκληρο το “Draconian times” στην επετειακή σας περιοδεία;
Κοίτα, θα επανέλθω σ’ αυτό που σου είχα πει ότι ποτέ δεν σταματήσαμε να παίζουμε. Η αλήθεια είναι όμως, ότι στις συναυλίες που δώσαμε, είδαμε κόσμο που είχε να μας δει από το 1995 και δεν ήξερε αν υπήρχαμε ή αν είχαμε διαλυθεί. Είναι πολύ δυνατή εμπειρία να βλέπεις κόσμο να γουστάρει τόσο πολύ ένα δίσκο σου, να νιώθει τόσο έντονα συναισθήματα. Υποσυνείδητα μπορεί όμως να έκανε μία τέτοια δουλειά. Αν με ρωτήσεις πάντως, το “Draconian times” δεν είναι μέσα στα top-3 άλμπουμ μας. Ίσως λοιπόν, βλέποντας την επίδραση που είχε στον κόσμο, να πέρασαν κάποια σημεία στη μουσική μας σήμερα, αλλά δεν κάτσαμε να γράφουμε ένα δίσκο έχοντας στο μυαλό μας ότι πρέπει να παίξουμε σ’ αυτό το ύφος.
Στην περιοδεία που κάνατε για το “Draconian times”, παίξατε 7 shows, εκ των οποίων τα τρία ήταν στην Ελλάδα. Παρόλα αυτά κινηματογραφήσατε τη συναυλία σας στο Λονδίνο για το DVD σας…
Ναι. Είναι βαρετό να το λέω, αλλά είναι η πραγματικότητα. Δεν έχει να κάνει με το που θέλουμε να βιντεοσκοπήσουμε τη συναυλία, αλλά με το που βγαίναμε οικονομικά και πολύ απλά, το να ενοικιάσουμε εξοπλισμό, να χρησιμοποιήσουμε film crew κτλ, ήταν πολύ φθηνότερο για εμάς στην Αγγλία απ’ ότι στην Ελλάδα…
Κοιτώντας στο μακρινό παρελθόν, ποια άλμπουμ σας ξεχωρίζεις;
Χωρίς δεύτερη κουβέντα, το “Shades of God”. Είναι πολύ πρωτόγονο και αν το άκουγα σαν απλός οπαδός, θα το λάτρευα από την πρώτη στιγμή. Ακόμα θυμάμαι την ταλαιπωρία να γράψω τα φωνητικά σ’ αυτό το άλμπουμ!!! (γέλια) Είναι αρκετά ειρωνικό, αλλά δεύτερο αγαπημένο μου άλμπουμ είναι το “Host”, το ακριβώς αντίθετο από το “Shades of God”…
Ποιο τραγούδι θα ήθελες να παίξεις live και οι άλλοι είναι αντίθετοι μ’ αυτό;
Είναι κάποια τραγούδια μέσα από το “Symbol of life”, τα οποία πιστεύω ότι δεν τους έχουμε δώσει τις ευκαιρίες που πρέπει… Ίσως κάποια τραγούδια από εκεί λοιπόν.
Τι να περιμένουμε από την εμφάνισή σας στο Rockwave Festival;
Αυτόν τον καιρό προσπαθούμε να φτιάξουμε το setlist της περιοδείας. Λογικά θα παίξουμε κάτι πολύ κοντινό στα τραγούδια που θα παίζουμε γενικώς στην περιοδεία και θα έχει σίγουρα πέντε τραγούδια από τον καινούργιο δίσκο. Από την άλλη, θα περιέχει σίγουρα τα κλασικά μας τραγούδια, αφού δεν μπορούμε να τα αφήνουμε απ’ έξω, αλλά μ’ αυτόν τον τρόπο κοντεύουμε να «κλείσουμε» το μισό setlist μας, αφού θα απογοητευθούν οι οπαδοί μας αν δεν τα ακούσουν…
Ευχαριστώ πολύ κι ελπίζω να τα πούμε από κοντά.
Εγώ ευχαριστώ και τα λέμε στο Rockwave Festival.
Σάκης Φράγκος
www.paradiselost.co.uk
Line-up
Nick Holmes – φωνητικά
Greg Mackintosh – lead κιθάρα
Aaron Aedy – ρυθμική κιθάρα
Steve Edmondson – μπάσο
Adrian Erlandsson – ντραμς
Δισκογραφία:
“Lost paradise” (1990)
“Gothic” (1991)
“Shades of God” (1992)
“Icon” (1993)
“Draconian times” (1995)
“One second” (1997)
“Host” (1999)
“Believe in nothing” (2001)
“Symbol of life” (2002)
“Paradise lost” (2005)
“In requiem” (2007)
“Faith divides us – Death unites us” (2009)
“Tragic idol” (2012)
