"/>
“The untouchables!!!”
Εκεί που έκαναν εφτά ολόκληρα χρόνια να βγάλουν δίσκο οι ANATHEMA, έφτασαν σε σημείο να μας βομβαρδίζουν στην κυριολεξία με κυκλοφορίες, με αποκορύφωμα το πολύ πρόσφατο “Weather systems”. Ο Vincent Cavanagh, έκανε ένα διάλειμμα από το πλύσιμο των πιάτων, για να μας καλέσει στο τηλέφωνο να κάνουμε μία πολύ ενδιαφέρουσα συζήτηση για το συγκρότημα-φαινόμενο στην Ελλάδα, που έρχεται χωρίς δίσκους και γεμίζει συναυλιακούς χώρους που ούτε κατά διάνοια μπορούν να γεμίσουν γκρουπ με πολύ περισσότερο hype από αυτούς!!!
Καλημέρα Vincent. Σε βλέπω σε αρκετά δημιουργική διάθεση…
Ναι, βέβαια, αυτή τη στιγμή πλένω τα πιάτα (γέλια)… Πολύ γλυκό… (γέλια)
Πριν λίγο και εγώ έκανα babysitting οπότε όλα καλά…. Vincent δεν είχαμε δει κάποιο άλμπουμ από τους ANATHEMA για αρκετά χρόνια, τώρα όμως έχουμε μερικά μέσα σε διάστημα 3 χρόνων. Τελικά βρήκατε την έμπνευσή σας; Ήταν αυτός ο παράγοντας που σας έλειπε;
Βρήκαμε την Kscope που βοήθησε σίγουρα… Νομίζω ότι η έμπνευση ήταν πάντα εκεί, αλλά επειδή δεν είχαμε κάνει κάτι πριν από το “We ‘re here…”, θέλαμε να κάνουμε κάτι γρήγορα. Μετά το “Falling deeper” επίσης, που ήταν κάτι καλό να το ηχογραφήσουμε στο μεσοδιάστημα, το καινούργιο μας άλμπουμ ήταν το απόλυτα λογικό επόμενό μας βήμα. Το ίδιο συμβαίνει τώρα, θυμάμαι, την ημέρα που άκουσα το τελικό master αυτού του άλμπουμ είπα στον Chris… «Τι θα γίνει τώρα με το επόμενο;», «…τι ιδέες έχουμε για το επόμενο άλμπουμ;», και έτσι αποφάσισα τον τίτλο του επόμενου, το concept, το artwork, και ήξερα και κάποια κομμάτια από το tracklist… Πήρα τηλέφωνο τον Danny και του είπα «Άκουσες το άλμπουμ;» , «Ναι, πολύ καλό» απάντησε και συνέχισα… «Ωραία αυτό είναι το επόμενο» (γέλια)…
Αυτό έγινε μετά το “ We ‘re here” ;
Όχι, αυτό έγινε πριν κάποιες εβδομάδες.
Οκ, έχεις το καινούργιο άλμπουμ στο μυαλό σου δηλαδή…
Nαι, τουλάχιστον το μισό. Πήρες την ιδέα δηλαδή ότι θέλαμε να δουλέψουμε γρήγορα…
Για να αντισταθμίσετε τον χαμένο χρόνο των 00’s;
Ναι… Ίσως για να μπορέσουμε σταδιακά να αναπτυχθούμε από τότε… Ή μερικές φορές είναι μια κατάσταση που θα πρέπει να διατηρήσεις τις ιδέες σου. Έχουμε αρκετές ιδέες που δεν έχουμε χρησιμοποιήσει ποτέ και πιθανόν να μην τις χρησιμοποιήσουμε ακόμα και τώρα επειδή είναι παλιές. Αλλά με τον τρόπο που κινούμαστε τώρα νομίζω ότι γνωρίζω πώς θα είναι τουλάχιστον το μισό από το επόμενό μας άλμπουμ και πιστεύω κάποιες παλιές ιδέες που σκεφτόμουν ανά περιόδους θα είναι στην πραγματικότητα καινούργιες… Πρέπει να βρίσκεσαι «σε ρυθμό» με τον εαυτό σου αλλιώς οι ιδέες γίνονται παλιές και δεν θες να τις κυκλοφορήσεις.
Αν κυκλοφορείς ένα άλμπουμ ανά 2-3 χρόνια τότε οι ιδέες που έχεις τώρα ή και πιο παλιές θα θες να τις αλλάξεις;
Aκριβώς.
Άρα πρέπει να μειώσεις ταχύτητα… (γέλια)
Nαι… Και δεν έχει νόημα να μειώνεις ταχύτητα αφού πρέπει συνέχεια να εξελίσσεσαι. Μετά έχεις το αίσθημα για το πώς η μουσική σου αντικειμενικά εξελίσσεται. Αν γυρνούσα ορισμένα βήματα πίσω θα έβλεπα ότι το “We ‘re here…” και το “Weather Systems” κάπου συνδέονται… Το “Weather systems” είναι η φυσική εξέλιξη του πρώτου, είναι μια κίνηση προς τα μπρος αλλά την ίδια στιγμή είναι μια επέκταση, μια αλλαγή κατεύθυνσης και πιστεύω ότι το επόμενό μας βήμα θα διαφοροποιείται από αυτά τα δύο και αυτό είναι cool, έτσι δεν είναι; Κάθε φορά που κυκλοφορούμε ένα άλμπουμ δεν είναι ενδεικτικό μιας κατεύθυνσης, με την έννοια, αυτή είναι η στιγμή για ένα καινούργιο ήχο, γιατί όπως ξέρεις εξελισσόμαστε, προχωράμε μπροστά.
Πιστεύω η μεγαλύτερη διαφοροποίηση που είχατε από ένα άλμπουμ σε κάποιο άλλο ήταν το “A natural disaster”…
Nαι…
Το οποίο ήταν κάτι τελείως διαφορετικό…
Το “A natural disaster” μετά το “A fine day to exit” εννοείς;
Ναι, ήταν καθαρά διαφοροποιημένο από το προηγούμενο άλμπουμ.
Nαι, το “A fine day to exit” είχε κάποιες τυπικές ιδέες όπως τα leslie speakers, ορισμένες ακουστικές κιθάρες, στην παραγωγή, καταλαβαίνεις τι εννοώ… Ενώ το “A natural disaster” χαρακτηρίζεται από τραγούδια όπως το “Closer” ή το “Violence” το οποίο δεν το έχουμε παίξει ποτέ live… Μάλιστα, αυτό είναι κάτι ενδιαφέρον…. Κοιτώντας τα τραγούδια μας θα ήθελα να παίξω συγκεκριμένα κομμάτια τα οποία δεν τα έχουμε παίξει ποτέ πριν. Υπάρχουν ορισμένα τραγούδια το “Disaster”, στο “Judgment” και στο “A fine day to exit” τα οποία δεν έχουμε αποδώσει ποτέ ζωντανά και νομίζω θα έπρεπε. Το σκέφτομαι αυτό τώρα γιατί μέσω αυτής της κουβέντας διερωτώμαι πότε θα τα παίξουμε… Οπότε θα ήθελα να διαλέξουμε ορισμένα σπάνια τραγούδια από το παρελθόν που δεν παίζουμε συχνά και να δούμε πως θα πάει… Είμαι περήφανος για όλα τα άλμπουμ με διαφορετικούς τρόπους, για διαφορετικούς λόγους και όλα είναι ένα μέρος του εαυτού μου, οπότε…
Οκ, τώρα που λες ότι είσαι περήφανος για τα άλμπουμ, να σε ρωτήσω, νιώθεις άνετα ακούγοντας τα πρώτα σας άλμπουμ τώρα; Εννοώ το “Serenades”, το “Crestfallen”, το “Pentecost”, EP’s τα τελευταία..
Nαι ακόμα τα ακούω ανά περιόδους… Όμως κάποια στιγμή σταμάτησα και τα έπαιζα μόνο live. Από το “Crestfallen” ή ακόμα και από το δεύτερο demo, το οποίο μ’ αρέσει πολύ, θυμάμαι ακριβώς πως ήταν αυτό και πως το φτιάξαμε… Νιώθω μουσικά συνδεδεμένος με ότι κάναμε τότε, το μόνο που με κάνει να νιώθω «αποσυνδεδεμένος» είναι ο εαυτός μου. Όταν ήμουν 17 χρονών ήμουν τελείως διαφορετικός άνθρωπος αλλά από μουσικής απόψεως είναι μέσα στο DNA μου. Η μουσική είναι μέσα μου ακόμα και αν εγώ έχω αλλάξει.
Θα τα τραγουδούσες ποτέ live με τον ίδιο τρόπο όπως αυτά παρουσιάζονται στην original μορφή τους;
Θα το έκανα; Δεν ξέρω… Νομίζω θα το έκανα, δεν βλέπω το λόγο γιατί όχι…
Πιστεύεις ότι το ακροατήριο που θα σας παρακολουθούσε, πχ. στην επερχόμενη περιοδεία σας, θα αισθανθεί καλά αν σε ακούσει «αρχέγονα» στα πρώιμα κομμάτια που γράψατε ως ΑΝΑΤΗΕΜΑ… Και λέγοντας τραγουδήσει «αρχέγονα» δεν εννοώ άσχημα…
Εξαρτάται νομίζω… Παίζουμε μερικά κομμάτια με μια πιο heavy κλίση… Δεν ξέρω για το κοινό. Έχουμε 9 άλμπουμ, παίζουμε 2 με 2 ½ ώρες περίπου, δεν έχουμε χρόνο για τα πάντα… Αν ήταν να το κάνουμε θα ‘θελα να το κάνουμε για έναν ειδικό λόγο σε ένα ειδικό μέρος. Δεν έχω πλάνο να το κάνω, απλά το λέω, δεν είμαι κατά της ιδέας αλλά δεν ξέρω πώς να τα τραγουδήσω… Θα πρέπει να φωνάξουμε τον Darren να τα τραγουδήσει!!!(γέλια)
Αυτή είναι η μεγάλη διαφορά…. Αν θέλω να είμαι ειλικρινής πρέπει να παραδεχτώ πως δεν ξέρω πώς να κάνω κάτι τέτοιο, δεν είμαι τέτοιου τύπου τραγουδιστής. Αλλά αν φωνάζαμε τον Darren να τραγουδήσει αυτά τα τραγούδια, δεν θα ‘χαμε κάποιο πρόβλημα.
Πάμε στο καινούργιο άλμπουμ, “Weather systems”. Θέλετε να δείξετε ότι μπορεί να εμπεριέχονται σε ένα τραγούδι σας όλες οι καιρικές συνθήκες;
Σε ένα τραγούδι;
Νομίζω ότι έχετε μερικά τραγούδια που το έχετε καταφέρει αυτό πχ. το τραγούδι “The storm before the calm”.
Noμίζω ότι έχεις δίκιο… Στην αρχή η καταιγίδα που δίνει τη θέση της… Αλλά υπάρχει και μια άλλη ανάλυση που μ’ αρέσει το ίδιο γι’ αυτό το κομμάτι. Είναι η συντριβή του κύματος, το ότι το κύμα ολοένα μεγαλώνει και φτάνοντας σε ένα συγκεκριμένο ύψος «σκάει» στην ακτή… Κι αυτό που σου μένει είναι η πρώτη ανάσα, η οποία μετατρέπεται σε κρύο και εν τέλει αυτό είναι που μένει από σένα… Από εκεί υπάρχει αποσύνδεση ουσιαστικά… Είσαι ζωντανός , αλλά δεν είσαι ζωντανός, δεν αισθάνεσαι τίποτα αλλά είσαι ακόμα ζωντανός και βρίσκεσαι σχεδόν ευτυχισμένος. Αυτό συμβαίνει με τους στίχους, το πρώτο μέρος έχει να κάνει με την ψύχωση. Είναι αληθινό…. Είναι λόγια του John για πράγματα που έχουν συμβεί σ’ αυτόν, που τον έκαναν να αισθανθεί έτσι.
Πώς η Κscope σας επηρέασε στο τρόπο για να γράψετε μουσική;
Aπολύτως καθόλου.
Απολύτως καθόλου;
Kανένας εξωτερικός παράγοντας δεν μας επηρεάζει άμεσα στο να γράφουμε μουσική. Είμαστε μια πολύ δεμένη, εσωτερική μονάδα και ξέρουμε ακριβώς το τι θέλουμε να κάνουμε και δεν αφήνουμε τίποτα άλλο να διεισδύσει. Η μόνη φορά που αφήσαμε κάτι ή κάποιον να μπει, μετά από πάρα πολύ καιρό, είναι ο Christer–Andre–Ceterberg, ο παραγωγός σ’ αυτό το άλμπουμ. Tον αφήσαμε να «μπει» στον κύκλο μας για να δουλέψουμε μαζί του και ήταν μια πάρα πολύ καλή συνεργασία, οπότε τώρα πια είναι ένας από μας. Βρήκαμε τον άνθρωπό μας στο studio… Βρήκαμε τον δικό μας George Martin. Aυτός είναι ο άνθρωπός μας.
Πόσο σημαντικός υπήρξε ο Steven Wilson για την μπάντα;
Δεν ξέρω… Στο “We’re here” έκανε πραγματικά πολύ καλή και απαιτητική δουλειά, αλλά μόνο μίξαρε το άλμπουμ σαν καλός παραγωγός. Αλλά φυσικά η διαφορά είναι ότι μόνο μίξαρε το άλμπουμ.
Σας βοήθησε με οποιονδήποτε τρόπο να υπογράψετε στην Kscope;
Όχι, καθόλου. Η επιρροή του Steven Wilson στην μπάντα ήταν ότι μίξαρε το άλμπουμ “We ‘re here because we ‘re here” και αυτό ήταν! Κι έχουμε παίξει μαζί μερικές φορές. Αυτό ήταν και ως εκεί πάει.
Θα μπορούσα να σας πω ότι το καινούργιο σας άλμπουμ ακούγεται σαν PORCUPINE TREE περισσότερο από κάθε άλλη φορά.
Δεν έχω ακούσει ποτέ PORCUPINE TREE (γέλια). Νομίζω ότι έχω ακούσει το “Deadwing”… Σαν άνθρωποι είναι φανταστικοί, μία από τις αγαπημένες μου μπάντες για να παίζω μαζί τους… Είναι φίλοι μου επίσης, είναι πολύ ταλαντούχα και εμπνευσμένη μπάντα… Είναι πολύ καλοί.
Οπότε το μόνο πράγμα που έχεις ακούσει από τους PORCURINE TREE είναι το “Deadwing” και τις φορές που έχετε παίξει μαζί.
Nαι, έχω ακούσει το “Deadwing”
Μπορώ να πω λοιπόν, ότι θα έπρεπε να ακούσεις κάποια στιγμή PORCUPINE TREE…
Κάποια στιγμή άκουσα στ’ αμάξι, αυτό το μεγάλο κομμάτι από το “The incident”, αλλά σίγουρα δεν έχω πολύ extra χρόνο να ακούσω..
Μήπως στοχεύετε στο κοινό που ακούει progressive rock αυτή τη στιγμή; Πιστεύεις ότι αυτό είναι το κοινό σας;
Δεν στοχεύουμε σε κανέναν, όχι. Οι μουσικοί δεν είναι επιχειρηματίες, δεν γράφουμε μουσική για να στοχεύσουμε σε κάποιο κοινό, δεν προσπαθούμε να βρούμε μια στοχευμένη αγορά. Ειλικρινά είμαστε άνθρωποι που γράφουμε μουσική πολύ εσωτερικά, τα ίδια τα τραγούδια «αποφασίζουν» το τι θα είναι τελικά. Θα πρέπει να αποφασίσουμε να τα αφήσουμε να υπάρχουν, πρέπει να φεύγουμε από τη μέση.
Ας επανατοποθετήσω λοιπόν την ερώτηση. Πιστεύεις ότι το κοινό του progressive rock είναι το κοινό των ANATHEMA τώρα πια, γι’ αυτό το άλμπουμ;
Πιθανόν, αλλά όχι αποκλειστικά. Πιστεύω ότι η σύγχρονη ιδέα για το τι είναι το progressive rock είναι πολύ πιο υγιής από αυτό που ήταν κάποτε. Με την έννοια ότι είναι λιγότερο συγγενικό με το στερεότυπο του τι ακριβώς ήταν την δεκαετία του ‘70.
Δεν ήταν προοδευτικό ήταν οπισθοδρομικό.
Όταν αναφέρεσαι στο prog–rock τα τελευταία 20 χρόνια, εννοείς 17- λεπτά κομμάτια «για την οδύσσεια ενός παιδιού», με πολλά ανούσια αυτοσχεδιαστικά κιθαριστικά θέματα, όλα αυτά… Αλλά επίσης έβγαινε ένας αρνητισμός για το prog–rock, δεν ξέρω γιατί, παρόλο που αυτές οι μπάντες ήταν επιτυχημένες την εποχή αυτή. Αυτό που πιστεύω είναι ότι το σύγχρονο prog–rock είναι όλες αυτές οι μπάντες που υπάρχουν σήμερα και κάνουν τα δικά τους, σπρώχνουν τους εαυτούς τους, συναγωνίζονται τους εαυτούς τους έχοντας την δική τους ταυτότητα. Αν κοιτάξεις τα συγκροτήματα της Kscope για παράδειγμα τότε βλέπεις πολλές μπάντες του ιδιώματος, με μας συμπεριλαμβανομένους, αλλά καμία απ’ αυτές δεν μοιάζει με τις άλλες. Δεν υπάρχει ούτε ένα κοινό χαρακτηριστικό στην μουσική τους που να τις ομαδοποιεί μουσικά. Υπάρχει μόνο το γεγονός της φαντασίας, της έκφρασης, και η προσπάθεια να βρουν δική τους φωνή στη μουσική. Το ίδιο θα μπορούσαμε να πούμε για τους RADIOHEAD, μια πραγματικά προοδευτική μπάντα επειδή παίζουν αυτό που θέλουν να παίξουν και σπρώχνουν τους εαυτούς τους να κάνουν αυτό που θέλουν να κάνουν αδιαφορώντας για το τι θέλουν οι άλλοι να ακούσουν ή ό,τι άλλο μπορεί να σκέφτονται. Και αυτοί είναι μια από τις μεγαλύτερες μπάντες στον κόσμο, φαντάσου δηλαδή τις δυσκολίες αυτού του γεγονότος γι’ αυτούς. Καταλαβαίνεις τι εννοώ; Eίμαστε το ίδιο πράγμα, δεν γράφουμε μουσική για κάποια αγορά, για να ταιριάξουμε σε κάποια μόδα ή σε κάποια σκηνή. Απλά κάνουμε την δική μας μουσική και σπρώχνουμε τους εαυτούς μας σε πράγματα που συνεχώς έχουμε ανάγκη να κάνουμε.
Η Lee Douglas παίζει ένα σημαντικό ρόλο στο άλμπουμ αφού τραγουδά πολλά τραγούδια. Πώς αποφασίσατε να την χρησιμοποιήσετε περισσότερο αυτή τη φορά;
Ήταν στην μπάντα επιτέλους!!! Μετά το “We ‘re here…” ήταν σε κάθε συναυλία, τραγουδούσε στα live και σε κάποια ακουστικά live επίσης. Αναρωτιόμασταν τι της ταιριάζει περισσότερο, αν αυτό ήταν δικό μου τραγούδι ή δικό της… Κάτι τέτοιο έγινε με το “Lightning song”… Για παράδειγμα ήμασταν στο studio μαζί για δύο εβδομάδες μόνο και δοκιμάσαμε να τραγουδήσει το “Untouchable part 2” να δούμε πως ακούγεται. Ήταν μια έκπληξη για μας… Ξέρεις μόνο εγώ το τραγουδούσα αλλά το δοκιμάσαμε και με τη Lee γιατί ήταν εκεί, και δούλεψε. Είμαι ευτυχισμένος με τον τρόπο που λειτούργησε, αυτός ήταν ο τρόπος που έπρεπε να είναι… Και θεωρώ ότι είναι το ίδιο τραγουδίστρια της μπάντας όπως είμαι κι εγώ. Είναι φυσικό ταλέντο και ταυτόχρονα είναι υπέροχος άνθρωπος, έχει αυτήν την ισορροπία που θέλουμε δηλαδή καλή χημεία με τους ανθρώπους, είναι αστεία, έχει τα μυαλά στο κεφάλι της, είναι προικισμένη τραγουδίστρια και είναι και αδερφή μας επίσης! Οπότε είναι τέλειο!!!
Οκ… Υπήρχε κάποιος συγκεκριμένος λόγος που το άλμπουμ ηχογραφήθηκε σε 3 διαφορετικές χώρες;
Ξεκίνησε στο Liverpool γιατί ο John έχει ένα μικρό παιδί και μένει εκεί. Βόλευε με μία έννοια… Επίσης περιμέναμε φοβερά αποτελέσματα από τα Parr Street Studios, μυθικό μέρος! Από εκεί, επειδή δουλέψαμε τόσο καλά με τον Chris, αποφασίσαμε να πάμε στο δικό του μέρος στο Oslo να ηχογραφήσουμε το δεύτερο μέρος του άλμπουμ. Φυσικά μετά χρειαζόμασταν μια τελευταία συνάντηση ώστε να έχουμε το τελικό αποτέλεσμα. Η τελευταία συγκέντρωσή μας έγινε στην Βόρεια Ουαλία, σε ένα μέρος λίγο έξω από το Rexam, μια στρατιωτική βάση από το ψυχρό πόλεμο που οι τοίχοι του ήταν έτσι χτισμένοι και διαφοροποιημένοι έτσι ώστε να αντέχουν σε μεγάλες εκρήξεις… Ψηλοί, παχύς τοίχοι… Χωρίς παράθυρα…(γέλια)
Καταφύγιο πυρηνικού πολέμου δηλαδή…
Ξέρεις ήταν πάνω από το έδαφος οπότε δεν ξέρω κατά πόσο θα ήταν καλό αυτό τελικά! Με ψηλούς τοίχους, χωρίς το ηλιακό φως, χωρίς παράθυρα, ήσουν αποκομμένος από την μέρα, αλλά ήταν καλό μέρος για να συγκεντρωθείς και να δουλέψεις πολλές ώρες για να τελειώσεις την δουλειά.
Τι σας έκανε να κυκλοφορήσετε ένα άλμπουμ όπως το “Falling deeper” μερικούς μήνες πριν το “Weather systems”;
Πέρυσι ηχογραφήσαμε 2 άλμπουμ ταυτόχρονα και μπορώ να πω ότι αυτό ήταν πραγματικά κουραστικό. Πάντοτε πιστεύαμε ότι η ιδέα του “Hindsight” δεν είχε τελειώσει και θέλαμε να κάνουμε μια εναλλακτική version του “Crestfallen”, πάντοτε θέλαμε να το κάνουμε αυτό, το ίδιο το κομμάτι άλλωστε είναι επηρεασμένο από την κλασική μουσική… και απλά επεκτάθηκε όλη αυτή η σκέψη μέχρι που έγινε άλμπουμ. Μετά, επειδή ηχογραφούσαμε ταυτόχρονα δύο πράγματα έπρεπε να σταματήσουμε για λίγο… Ξεκινήσαμε με το “Falling deeper”, μετά γυρίσαμε στο “Weather systems” και μετά πάλι στο” Falling deeper”… Αυτό το κάναμε μερικές φορές κι έτσι πέρυσι το Σεπτέμβριο κυκλοφόρησε το “Falling deeper”, ενώ πέρυσι τον Δεκέμβριο μπήκαμε πίσω στο studio για να τελειώσουμε το “Weather systems”, το οποίο βγήκε τώρα…
Κυκλοφορώντας το “Falling deeper” θέλατε να δείξετε στο κοινό που σας γνώρισε τώρα…
Όχι!!! Πριν τελειώσεις την ερώτησή σου… Όχι, δεν το κάναμε αυτό για κανένα κοινό, το κάναμε για τους εαυτούς μας. Κάναμε το “Falling deeper” όπως και όλα τα άλλα από καθαρά μουσική άποψη. Δεν το κάναμε για να αποδείξουμε κάτι σε κανέναν… Όλα είναι η μουσική φίλε μου, είναι εύκολο για μας… Η μουσική είναι κάτι πολύ βαθύ, πολύ προσωπικό για μας… Κάνουμε κάτι επειδή πρέπει να το κάνουμε, θέλουμε να δείξουμε κάτι από τον εαυτό μας σ’ αυτή τη μουσική. Είτε το κυκλοφορούσαμε είτε όχι, θα σήμαινε το ίδιο για μας… Δεν ξέρω, μόνο η μουσική υπάρχει…
Είχατε μια μεγάλη παύση ως μπάντα μεταξύ 2003-2008. Πιο συγκεκριμένα κάνατε μόνο κάποια live, εκ των οποίων στην πλειοψηφία τους ήταν στην Ελλάδα…
Ναι, κάναμε αρκετά…
Τι ακριβώς γινόταν εκείνη την περίοδο στους ANATHEMA, δεν είχαν όρεξη να γράψουν μουσική, δεν ήταν ευχαριστημένοι από την μουσική τους;
Γράφαμε μουσική, αυτή είναι η διαφορά… Υπήρξε πολύ μουσική που γράψαμε μεταξύ αυτής της περιόδου απλά δεν πιστεύτηκε και τελικά έγινε παλιά…. Μερικά πράγματα μας πήγαν πίσω εκείνη την περίοδο, ο John τραυματίστηκε για πάνω από έναν χρόνο, δεν μπορούσε παίξει ντραμς, εγχειρίστηκε στο πόδι, στο γόνατο κι αυτό τον έβγαλε από την δράση για κάποιο καιρό. Υπήρχαν και άλλα πράγματα που μας έβγαλαν από την δράση αλλά εξακολουθούσαμε να ξεσπάμε… Ξέρεις το βρίσκω αξιοσημείωτο το γεγονός ότι η μπάντα έγινε μεγαλύτερη μεταξύ αυτής της περιόδου, γιατί δεν είχαμε καν website, είχαμε μια μόνο σελίδα, δεν είχαμε social networks ή κάποιον να μας διαφημίζει… Αλλά η μπάντα έγινε μεγαλύτερη. Πιστεύω ότι το internet μας βοήθησε σ’ αυτό αφού ο κόσμος επικοινωνούσε μεταξύ του και διέδιδε την μουσική μας. Και έτσι ενώ δεν είχαμε άλμπουμ περισσότεροι άνθρωποι ερχόντουσαν στις συναυλίες… Αυτό που πρέπει να πεις για μια rock μπάντα είναι ότι πρέπει μπορεί να παίζει τη μουσική της live, και εμείς, ακόμα όταν ο John ήταν τραυματισμένος αποδείξαμε ότι ήμασταν μια πραγματική live μπάντα. Πιστεύω ότι και αυτό έχει να κάνει… Μπορώ να πω ότι υπάρχουν και άλλοι λόγοι άμα το ψάξω αλλά είμαι ευτυχισμένος που τα έχω ξεπεράσει πια όλα αυτά και δεν θα χρειαστεί να τα αντιμετωπίσω ξανά… Ήταν αγχωτική περίοδος….
Προσωπικά ζητήματα;
Tη μισούσα, τη μισούσα απόλυτα αυτήν την περίοδο! Αισθανόμουν ότι με εμπόδιζαν όλοι, αλλά στο τέλος τελείωσε οπότε…
Δεν μπορούσες να βρεις εταιρία να στεγάσεις τους ΑΝΑΤΗΕΜΑ;
Πολλά θα μπορούσαν να είχαν πάει διαφορετικά… Θα μπορούσαμε να είχαμε βρει εταιρία πιο νωρίς και να είχαμε ηχογραφήσει κάτι, αλλά δεν ήμασταν διατεθειμένοι να ακολουθήσουμε τα ίδια πράγματα…
Αλλά τελικά το κάνατε αυτό…
Ηχογραφήσαμε το “We ‘re here”… Βασικά τα δύο αυτά άλμπουμ τα ηχογραφήσαμε μόνοι μας, στο δικό μας studio …
Ναι, αλλά κυκλοφορήσατε αυτά τα άλμπουμ από την Κscope με τον συνηθισμένο τρόπο…
Nαι, αλλά η διαφορά ήταν ότι δεν ρωτήσαμε από πριν για να τα ηχογραφήσουμε, γιατί δεν θέλαμε να υπογράψουμε συμβόλαιο… Ενώ τις προηγούμενες φορές υπογράφαμε ένα συμβόλαιο για τέσσερα άλμπουμ και κάπου κολλούσες σ’ αυτό. Εμείς δεν θέλαμε να βάλουμε τους εαυτούς μας ξανά σε μια τέτοια κατάσταση. Η Κscope ήταν μια καινούργια εταιρεία την εποχή εκείνη, 2008-09, τότε ξεκινούσε τα πρώτα της βήματα και πήραν τον manager μας για να μας πείσει, επειδή είχαμε αμφιβολίες ότι αυτό ήταν το καλύτερο για μας… Αλλά στο τέλος είχε δίκιο, η Κscope είχε δίκιο και είμαστε πολύ ευχαριστημένοι που το κάναμε.
Το πρώτο σας άλμπουμ μετά από αυτή την περίοδο ήταν το “Ηindsight”, το οποίο εμπεριείχε ακουστικές εκτελέσεις των τραγουδιών σας. Θέλατε να δείξετε ότι ήσασταν ζωντανοί;
Ίσως, μερικοί μάλλον θυμούνται ότι παίζαμε κάποια live με έναν τσελίστα εκείνη την εποχή, τον David Westling και θέλαμε να παίξουμε το live acoustic set μας σε κάποιο άλμπουμ αφού ακουγόταν πολύ διαφορετικό… Ήταν «μουσική παραβίαση» και γι’ αυτό σκεφτήκαμε: «Αυτό είναι coo, γιατί όχι;»
Μετά το “We ‘re here…” κερδίσατε μεγάλη αναγνώριση σε μέρη που δεν ήσασταν τόσο δημοφιλείς , νομίζω δηλαδή…
Ναι, πιθανότατα στο Ιράν!!!(γέλια) Nαι, ποιος θα το πίστευε! Ιράν… Αυτό είναι το μέρος που κερδίσαμε την μεγαλύτερη προσοχή online… Έχουμε τρελούς, παθιασμένους οπαδούς εκεί… Μάλλον πρέπει να παίξουμε εκεί!!
(γέλια) Αυτό μπορεί να είναι λίγο δύσκολο…
Έχω πάει σ’ αρκετά μέρη, θα ήθελα να πάω και σε μερικά άλλα όπως η Αυστραλία, η Νέα Ζηλανδία. Ακόμα δεν έχουμε πάει στην Αμερική, είμαστε πιο πολύ Ευρωπαϊκή μπάντα… Αλλά έχουμε παίξει και σε Αραβικές χώρες όπως στο Λίβανο, στο Ντουμπάϊ, την Τυνησία…. Οπότε μια χαρά…
Τα πλάνα σας για το μέλλον; Μου είπες ότι έχεις ήδη τις ιδέες στο κεφάλι σου…
Ένα ταξίδι 2 εβδομάδων για να πούμε hello σ’ όλους, να παίξουμε, να μιξάρουμε κομμάτια. Μερικές συναυλίες στα καλοκαιρινά festivals και κατά το φθινόπωρο κάτι σαν full–European tour. Αργότερα, σε κάποια στιγμή, θα δούμε σε πιο σημείο βρίσκονται οι καινούργιες μας ιδέες, έτσι ώστε να αποφασίσουμε για το πότε θα πάμε στο studio για το επόμενο άλμπουμ.
Αν παίζατε ένα άλμπουμ από την αρχή έως το τέλος, ποιο άλμπουμ θα διαλέγατε;
Προφανώς τώρα θα σου πω το “Weather systems” γιατί δεν το χουμε κάνει αυτό ακόμα και θα ήθελα να το κάνουμε. Αν με ρωτάς για το παρελθόν υπάρχουν μερικά όπως το “Judgment”, το “Αlternative 4”… Δεν ξέρω… Πιθανόν αυτά… Το “A natural disaster” θα ήταν αρκετά cool, το “A fine day to exit” επίσης… Δεν ξέρω φίλε… Έχουμε 9 άλμπουμ τώρα, έτσι δεν είναι;
Ναι…
Αν είναι να κάνουμε κάτι τέτοιο πρέπει να το γίνει σε μια σειρά συναυλιών αλλά δεν έχουμε πλάνα για κάτι τέτοιο ακόμα…
Οκ, Vincent ευχαριστώ πολύ γι’ αυτή τη συζήτηση!
Oκ, παρακαλώ φίλε μου.
Σου εύχομαι τα καλύτερα για το καινούργιο άλμπουμ, μου άρεσε πολύ, το απόλαυσα ακούγοντάς το και είμαι σίγουρος ότι θα σε δω στη Ελλάδα πολύ σύντομα, ελπίζω το φθινόπωρο…
Ερωτήσεις, συνέντευξη: Σάκης Φράγκος
Απομαγνωτοφώνηση: Ιάσονας Φϊλης
www.anathema.ws
Line-up:
Vincent Cavanagh – φωνητικά, ρυθμική/ακουστική κιθάρα
Daniel Cavanagh – lead κιθάρα, φωνητικά
Jamie Cavanagh – μπάσο
John Douglas – ντραμς
Lee Douglas – φωνητικά
Δισκογραφία
“Serenades” (1993)
“The silent enigma” (1995)
“Eternity” (1996)
“Alternative 4” (1998)
“Judgement” (1999)
“A fine day to exit” (2001)
“A natural disaster” (2003)
“We’re here because we’re here” (2010)
“Weather systems” (2012)
