>
Η εμφάνιση των LYNYRD SKYNYRD στην Ελλάδα, την επομένη των πιο σημαντικών εκλογών στην μεταπολεμική Ελλάδα, μόνο συμπτωματική δεν θα μπορούσε να χαρακτηριστεί. Σε μια εποχή βαθιάς οικονομικής κρίσης, οι Νότιοι rockers κράτησαν το εισιτήριο χαμηλά και την απόδοση ψηλά.
Σεβόμενοι το κοινό τους, κάθε ηλικίας, φύλου και φυλής, που γέμισε, το τελικά μικρό στάδιο του baseball στο Ελληνικό, παρέδωσαν μαθήματα εμφάνισης στη σκηνή. Τι και αν από την αυθεντική σύνθεση του πρώτου άλμπουμ, συνεχίζει-επιζεί μόνο ο κιθαρίστας Gary Rossington και οι πιο κοντινοί συνεχιστές του έργου, ο αδελφός του αρχικού τραγουδιστή ο Johnny Van Zant και ο κιθαρίστας Ricky Medlocke. Το σχήμα ήταν αυτό που είναι και θα είναι, μια καλοδουλεμένη μηχανή που παράγει υψηλής πιστότητας Southern hard rock, με σκοπό να σε διασκεδάσει και ταξιδέψει για 90 λεπτά. Τα support δεν τα παρακολούθησα, αλλά τα σχόλια για τους POTERGEΙST–SOUNDTRUCK από τους παρευρισκόμενους, ήταν θετικά.
Τα φώτα σβήνουν και η σκηνή , λιτή και απέριττη δονείται από τους ήχους του “Workin‘ For MCA” και είμαστε όλοι πίσω στην εποχή της δραχμής, της Αμερικάνικης βάσης και του Bobby;s, πριν την Ε.Ε. Μια συναυλία – πάρτι, με το σχήμα, να παίζει ένα ουσιαστικό best of και τον κόσμο να ανταποκρίνεται, στο μεγαλύτερο Νότιο συγκρότημα, που πάτησε ποτέ το πόδι του στην γη. Bikers, alternative, metalκαι παλιοροκάδες τύποι, ενωμένοι στην δύναμη της τριπλής κιθάρας και του πνεύματος των Νότιων πολιτειών, τραγουδούν και δονούνται, από την γνησιότερη μουσική που έχει ακουστεί στα μέρη μας, μαζί με τους NMA.
Οι LYNYRD SKYNYRD γνωρίζουν ότι στην Ευρώπη τα νεότερα άλμπουμ τους αν και πολύ καλά δεν χαίρουν μεγάλης αναγνώρισης και περιορίζονται σε ένα μόνο νέο τραγούδι το “Skynyrd Nation” από το τελευταίο άλμπουμ τους “God & Guns“ του 2009. Η συνέχεια όμως αποτελεί την ονείρωξη κάθε οπαδού τους.
Στο κλασικό “That Smell” η μυρωδιά του bourbon, ξεσηκώνει το κοινό και ο χορός συνεχίζεται με τα “I Know A Little” και “Saturday Night Special” και μικρές ιστορίες από έναν μεγάλο και αδικοχαμένο παραμυθά τον Ronnie Van Zant. Ο αδελφός του Johnny συνεχίζει επάξια το έργο του και το αυτοβιογραφικό, για κάθε έναν που ανήκει στην ροκ κοινότητα “Simple Man“, δημιουργεί κατάσταση έκστασης στο κοινό. Μετά πιστοί στην συνηθισμένη πρακτική τους μας δίνουν ένα χορταστικό Medley των “Gimme Back My Bullets / Whiskey Rock–A–Roller / The Needle And The Spoon” που ειδικά στο τελευταίο κομμάτι πραγματικά έλιωσε και τον πιο σκληρό ανάμεσα μας, αν είχε κάποιον φίλο/φίλη, που είχε σχέση με όσα αναφέρει το τραγούδι, για εξαρτήσεις και άδικες αναχωρήσεις από τον επίγειο «παράδεισο» που ζούμε.
Συνέχεια με μια μπαλάντα, τρόπος του λέγειν, σύμφωνα με τα δεδομένα των SKYNYRD το “Tuesday‘s Gone” και αν τα πνεύματα ηρεμούν, η ικανοποίηση έχει ήδη χτυπήσει κόκκινο.
Η κλασική εισαγωγή για την ιστορία πίσω από το “Gimme there steps” δίνει το ρυθμό και ακολουθεί η διασκευή στο “Call Me The Breeze” του J.J. Cale Το κλείσιμο με το “Sweet home Alabama” από τα πιο δημοφιλή τους τραγούδια στην χώρα μας, θα μας αφήσει με την περιέργεια; Θα το ακούσουμε;
Ναι ένα και μοναδικό, αλλά και τι μεγέθους encore. “Free Bird” και σε μια εκτέλεση σχεδόν 13 λεπτών. Τα είδαμε, ακούσαμε και νιώσαμε όλα. Κιθάρες, πάθος, μελαγχολία, απώλεια, χαρά, το απόλυτο τραγούδι από ένα σχήμα που κακώς αποκάλεσαν tribute οι διάφοροι παρελθοντολάγνοι. Αυθεντικοί και με πραγματική διάθεση, έδωσαν τον καλύτερο εαυτό τους, σε ένα κοινό που ανταποκρίθηκε το μέγιστο. Δίχως φανφάρες και stage show, με μόνο όχημα τη μουσική. Έδειξαν ότι οι μόδες δεν αγγίζουν την καλή μουσική και τους πραγματικούς φιλόμουσους.
Μόνη παραφωνία, για εμένα ότι δεν έπαιξαν έστω το “Travelin man” και κάποιο ακόμα από τις τελευταίες δουλειές τους, που αξίζουν την προσοχή σας. Μπορούμε πια να λέμε, ότι τα έχουμε δει όλα. Ένα σχήμα, όχι νέο σε ηλικία, αλλά στην συναυλιακή ακμή του, έδειξε σεβασμό, έδειξε πάθος και δικαίωσε τους φίλους του. όσοι ήσασταν εκεί ξέρετε, οι υπόλοιποι σκεφτείτε γιατί δεν μπορέσατε να είστε και απλά μετανιώστε, γιατί τέτοιες στιγμές είναι μοναδικές…
Στέλιος Μπασμπαγιάννης
Φωτογραφίες: Πέτρος Καραλής
