>
Τα προβλήματα με τους RHAPSODY απ’ ότι φαίνεται δεν έχουν τελειωμό. Μετά το πρόβλημα που είχαν με το όνομα του συγκροτήματος, όποτε και αναγκάστηκαν να αλλάξουν το όνομά τους σε RHAPSODY OF FIRE εξαιτίας ασφαλιστικών μέτρων από άλλη μπάντα με το ίδιο όνομα, ήρθε και το “φιλικό” slit–up μεταξύ του Luca Turilli και του Alex Staropoli για μουσικές κυρίως διαφορές. Αυτό που όμως το κάνει να διαφέρει από αντίστοιχες περιπτώσεις, είναι ότι και οι δύο πλευρές συμφώνησαν να χρησιμοποιήσουν το όνομα RHAPSODY, αλλά και το ίδιο λογότυπο! Η πλευρά του Staropoli κρατάει το RHAPSODY OF FIRE, ενώ αυτή του Turilli θα συνεχίσει σαν RHAPSODY, προσθέτοντας το όνομά του στην αρχή για να αποφύγει προβλήματα με τα πνευματικά δικαιώματα. Κάτι σαν τους SAXON και τους Oliver/Dawson SAXON δηλαδή. Με την πλευρά του Staropoli έμεινε ο τραγουδιστής Fabio Lione, τον Turilli ακολούθησαν ο μπασίστας Patrice Guers και ο κιθαρίστας Dominique Leurquin, ενώ ο ντράμερ Alex Holtzwarth αποφάσισε να παίξει και στις δύο μπάντες. Είμαι σίγουρος ότι οι οπαδοί των RHAPSODY θα χαρούν με αυτά τα νέα, κάτι που δεν νομίζω να συμβεί και με τους φανατικούς πολέμιους της μπάντας.
Το “Ascending to infinity” αποτελεί την πρόταση του Luca Turilli για το πως πρέπει να ακούγονται οι RHAPSODY. Στον δίσκο αυτό παρατηρούμε μια πιο “σινεματική” έκδοση των RHAPSODY, δηλαδή περισσότερα οπερετικά και χορωδιακά σημεία, πιο ευρεία χρήση κλασικής ορχήστρας και γενικά μεγαλύτερη επιρροή από soundtrack ταινιών. Τα πλήκτρα έχουν σαφώς πιο μικρό ρόλο και δίνεται μεγαλύτερη έμφαση στις κιθάρες και στα χορωδιακά και ορχηστρικά σημεία. Τα φωνητικά είναι αρκετά απαιτητικά, αλλά ο Alessandro Conti, ο οποίος έχει κλασική παιδεία με σπουδές στην ίδια σχολή που φοίτησε και ο μεγάλος Luciano Pavaroti, καταφέρνει να ανταποκριθεί στο έπακρο με το μεγάλο εύρος της φωνής του. Δυστυχώς όμως ο Turilli δεν δείχνει να εμπιστεύεται αρκετά τον τραγουδιστή του (ο οποίος είναι για μένα καλύτερος του Fabio Lione) και δεν του δίνει πολύ χώρο, χρησιμοποιώντας εκτεταμένα χορωδιακά σημεία στα περισσότερα τραγούδια. Απ’ ότι φαίνεται ο Turilli προσπαθεί να προβάλει το συνθετικό του ταλέντο σε αυτόν τον δίσκο. Τα τραγούδια είναι ως επί το πλείστον mid–tempo, χωρίς τις up–tempo γεμάτες δίκαση εξάρσεις που είχαμε συνηθίσει στους RHAPSODY OF FIRE. Σε αυτά η μπάντα δείχνει να πετυχαίνει μια καλή ισορροπία μεταξύ των metal και των συμφωνικών σημείων, ενώ δεν λείπουν τα αναγεννησιακά και τα οπερετικά στοιχεία (το “Luna” αποτελεί ένα εξαιρετικό παράδειγμα και είμαι σίγουρος ότι οι λάτρεις της όπερας θα το αγαπήσουν). Τα περισσότερα τραγούδια έχουν λογική διάρκεια, αλλά υπάρχουν και μακροσκελείς συνθέσεις με αποκορύφωμα το 16-λεπτο “Of Michael the Archangel and Lucifer‘s fall”, το οποίο όμως επαναλαμβάνει κυρίως το ίδιο θέμα. Δείγμα της υπερβολής αλλά και της υπερβολικής λεπτομέρειας που έχει δοθεί κατά την σύνθεση του δίσκου είναι ότι για το εν λόγω τραγούδι χρησιμοποιήθηκαν 180 κανάλια για τα πλήκτρα και 90 κανάλια για τις χορωδίες μόνο!
Αν είστε οπαδοί των ROF τότε σίγουρα θα σας αρέσει το “Ascending to infinity”. Κατ’ εμέ είναι αρκετά καλύτερο από τις τελευταίες κυκλοφορίες των ROF, σίγουρα πιο ενδιαφέρον και με πιο συμπαγείς συνθέσεις (εκτός ίσως από το “Of Michael…”). Αν και πολυσύνθετο και πολυδιάστατο καταφέρνει να κρατάει αμείωτο το ενδιαφέρον του ακροατή από την αρχή ως το τέλος. Όσοι δεν συμπάθησαν ποτέ τους RHAPSODY, θα βρουν σε αυτό τον δίσκο όλα τα στοιχεία που γουστάρουν να βρίζουν. Ο Luca Turilli έριξε το γάντι. Μείνει να δούμε πως θα το “σηκώσει” η άλλη πλευρά.
8 / 10
Γιώργος Βογιατζής
