>
Δυστυχώς η μοίρα της πρώτης μπάντας σε σχεδόν κάθε Rockwave Festival που έχω παρακολουθήσει είναι να παίζει μέσα στο λιοπύρι και μπροστά από σχετικά λίγο κόσμο (σε σχέση με τον συνολικό κόσμο που τελικώς πάει στο φεστιβάλ). Αυτό φυσικά είναι κάτι που γνώριζαν οι LUCKY FUNERAL και δεν φαίνεται να τους πτόησε ούτε καν στο ελάχιστο. Μια από τις πιο κορυφαίες Ελληνικές stoner /sludge μπάντες κατά την άποψη μου, o Μιχάλης (φωνητικά) και η τρελοπαρέα του φρόντισαν να ροκάρουν την σκηνή του Terra Vibe με περίσσιο πάθος και όρεξη, παρότι ο ήχος τους δεν ήταν ο πιο ιδανικός. Μέσα στο μικρό – αναγκαστικά – setlist τους, διάρκειας 30 λεπτών, πρόλαβαν να κάνουν τον κόσμο να χορέψει, να κοπανηθεί και να διασκεδάσει κάτω από τον καυτό ήλιο (αν και φύσαγε λίγο και η θερμοκρασία ήταν καλύτερη από άλλες χρονιές). Με τραγούδια από τα δυο στούντιο άλμπουμ τους, “Lucky funeral” (2008) και “The dirty history of mankind” (2010), αλλά και ένα καινούργιο από το επερχόμενο τρίτο CD τους, νομίζω ότι όλοι όσοι τους παρακολούθησαν έμειναν πολύ ικανοποιημένοι. Respect και μπράβο στα παιδιά!
Ορφέας Σπηλιωτόπουλος
Οφείλω να ομολογήσω πως περίμενα πως και πώς να δω τους PLANET OF ZEUS ζωντανά σε ανοιχτό χώρο. Μέχρι την ημέρα του Rockwave τους είχα δει μονάχα μία φορά, ως support στους φοβερούς KARMA TO BURN στο An τον περασμένο χειμώνα και είχα μείνει άναυδος. Ήθελα να τους δω και σε φεστιβάλ. Ήθελα την επιβεβαίωση από τους ίδιους, επάνω στο σανίδι. Την επιβεβαίωση ότι οι τύποι όπου και αν τους βάλεις να παίξουν, είτε σε κλειστό χώρο, είτε σε ανοιχτό, τα σπάνε άγρια. Μιλάμε για μια από τις πιο δεμένες Ελληνικές μπάντες που έχω δει τα τελευταία δέκα χρόνια. Μπάντα που με ένα live της με έκανε κατευθείαν fan. Έτσι λοιπόν και στην Μαλακάσα οι Έλληνες stoner rockers τα έδωσαν όλα επάνω στη σκηνή. Με έναν απίστευτα καλό ήχο τον οποίο θα ζήλευαν άνετα και γνωστές μπάντες του εξωτερικού, οι PLANET OF ZEUS δίκαια θα μου μείνουν στη μνήμη ως ένα από τα highlights του φετινού Rockwave Festival. Και αυτοί όπως και οι LUCKY FUNERAL είχαν 30 λεπτά στην διάθεση τους για να παίξουν άσματα από τα δύο στούντιο άλμπουμ τους, “Macho libre” (2011) και “Eleven the hard way” (2008). “Leftovers” (με αυτό βγήκαν), “Woke up dead” (με αυτό αποχαιρέτησαν), “Vanity suit” (κομματάρα), “Dawn of the dead” (άλλη κομματάρα), “Doteru” και τα μυαλά στα κάγκελα! Να μου το θυμηθείτε, αυτή η μπάντα θα κάνει τρελή καριέρα. Της αξίζει!
Ορφέας Σπηλιωτόπουλος
Αυτήν τη στιγμή την περίμενα πολλά χρόνια, σαν οπαδός των HELLOWEEN και μεγαλώνοντας με τη μουσική τους! Να δω τον Michael Kiske επί σκηνής να τραγουδάει έστω και δύο κομμάτια της πιο λαμπρής εποχής των Γερμανών και μάλιστα συνοδευόμενος από τον Hansen έμοιαζε με όνειρο. Δυστυχώς εξελίχθηκε σε εφιάλτης όμως. Ναι, πήγα στο Rockwave έχοντας ακούσει το άλμπουμ των UNISONIC και βρίσκοντάς το αδιάφορο, μιας και περίμενα πολλά περισσότερα από ονόματα όπως ο Kiske και ο Hansen. Δεν πήγα όμως αρνητικά προκατειλημμένος για το live τους, αντιθέτως όμως με μεγάλη προσμονή και όρεξη. Αυτό που είδα όμως ήταν αποκαρδιωτικό. Μία μπάντα με κακό ήχο, με αρκετά λάθη επί σκηνής, με 
άνευρο παίξιμο και το χειρότερο από όλα, έναν Kiske σκιά του εαυτού του. Είμαι φανατικός οπαδός των HELLOWEEN, τα “Keepers” είναι ευαγγέλιο, ο Kiske με έχει κάνει να ανατριχιάσω, να δακρύσω, να χαρώ με τις ερμηνείες του, αλλά πραγματικά καλύτερα να το αφήσει το άθλημα. Δε γούσταρε και δε γουστάρει metal, ας μην το κάνει. Εκτός αν είναι τόσο αρπαχτή. Τόσο απλά και όμορφα. Σαν frontman έδειχνε να βαριέται ή τουλάχιστον να μην το έχει πλέον καθόλου (εκτός κι αν πρέπει να μας πει ακόμα 5-6 φορές για το κλειστό μικρόφωνό του στην αρχή). Σαν φωνή ήταν επιεικώς μέτριος και ειδικά στο πρώτο ρεφρέν του “March of time” (ομολογώ ήταν ο κύριος λόγος που πέθαινα να τους δω μιας και αποτελεί το αγαπημένο μου κομμάτι HELLOWEEN) απλά είπα «γειά σας». Εκτός και αν θεωρούμε τραγούδι το να λες μια λέξη στο ρεφρέν και αυτή να βγαίνει με το ζόρι. Πολλοί μπορεί να διαφωνήσετε, να κράξετε, να πείτε διάφορα, αλλά κι εγώ ανυπομονούσα να δω τον Κiske και όχι τη σκιά του εαυτού του. Κουραστικό και ταυτόχρονα απογοητευτικό live. Η χειρότερη εμφάνιση της βραδιάς προσωπικά. Κρίμα. Θέλετε setlist; Ίδιο με τις περισσότερες εμφανίσεις τους φέτος και από HELLOWEEN “March of time” και κλείσιμο live με “I want out”. Πραγματικά ελπίζω να μην υπάρχει ακόμα κάποιος που να θέλει Kiske πίσω στους HELLOWEEN!
Φραγκίσκος Σαμοΐλης
Μετά τους UNISONIC ήταν η σειρά των PARADISE LOST, οι οποίοι μετά τη κυκλοφορία του πολύ καλού “Tragic idol”, επισκέφτηκαν για άλλη μια φορά τη χώρα μας, μετά τη περιοδεία για το “Draconian times”. Ήταν η τέταρτη φορά που θα τους έβλεπα live και ξέροντας τον ιδιόρρυθμο χαρακτήρα τους ήμουν επιφυλακτικός. Ιδίως για την ώρα που θα έβγαιναν αλλά και για τον, όπως έδειχνε μετά τους UNISONIC, κάκιστο ήχο! Τα πράγματα ήταν χειρότερα απ’ ότι περίμενα δυστυχώς! Καταρχήν, ο ήχος συνέχισε να είναι απαράδεκτος. Η μπότα ακουγόταν σαν μπάσο, το μπάσο και οι κιθάρες μικροφώνιζαν, τα προηχογραφημένα ήταν πολύ πιο πάνω απ’ ότι έπρεπε! Ε, και κλασικά ο Nick Holmes απέδειξε για άλλη μια φορά πόσο 
κακός χαρακτήρας, επαγγελματίας και frontman είναι! Βαριόταν να τραγουδήσει, του την χαλούσε ο καιρός, ο ήχος (εκεί τον δικαιολογώ 100%), έφευγε από τη σκηνή βρίζοντας! Δε μπορώ να είμαι επιεικής ακόμη κι εκεί που είχε δίκιο. Τόσος κόσμος έδωσε τα λεφτά του, σε πολύ δύσκολες μέρες, για να υποστηρίξει τη μπάντα. Έπρεπε να σταθεί στο ύψος του σαν επαγγελματίας! Στη τελική δεν έφταιγε το κοινό για τη κακή διοργάνωση! Τέλος πάντων! Ο ήχος δεν έφτιαξε σε καμία περίπτωση με το πέρας του χρόνου, το αντίθετο θα έλεγα. Συγκεκριμένα το “One second” ακουγόταν σα κακοφτιαγμένο beat-άκι! Όσο αφορά το setlist, έπαιξαν δύο τραγούδια από τον τελευταίο δίσκο, το “Honesty in death” και το ομώνυμο. Από κει και πέρα ένα μικρό best off με κομμάτια όπως τα “Widow”, “Erased”, “As I die”, “Forever failure”, “One second”, “Embers fire”, “The enemy” και “Say just words”, το οποίο ήταν ειλικρινά το μόνο κομμάτι που ο ήχος δε το κατέστρεψε! Ο μόνος που διασώθηκε από τους Βρετανούς, ήταν ο Greg Mackintosh. Αειθαλής και ορεξάτος ήταν η μόνη καλή εικόνα των PARADISE LOST στο Rockwave. Έχω δώσει πάμπολλες ευκαιρίες στη μπάντα και πάντα δε με δικαιώνει. Κάποιοι θα έλεγαν ότι η εμφάνιση τους ήταν σα να μην υπήρχε. Διαφωνώ! Αν δεν υπήρχε δε θα ήμουν τόσο χολοσκασμένος, όπως και πολλοί οπαδοί τους φαντάζομαι. Απογοήτευση!
Γιώργος Δρογγίτης
Οχτώ χρόνια πέρασαν σχεδόν από το ολοκαύτωμα του Gagarin και τι έχει αλλάξει από τότε; Οι MACHINE HEAD από την μπάντα που προσπαθούσε να βρει πάλι τα πατήματά της με το πολύ καλό “Through The Ashes Of The Empires”, μετατράπηκαν σε ένα ΜΕΓΑΘΗΡΙΟ του metal που δεν λογαριάζει κανέναν! Επαναπροσδιόρισαν τους εαυτούς τους (prog thrash είπατε;) με αψεγάδιαστα αποτελέσματα (“The Blackening”), συνέχισαν με μία ακόμη δισκάρα – do not copy paste του προκατόχου της (“Unto The Locust”) και πλέον έχουν φτάσει στο ζενίθ τους (ή μήπως όχι;) κοιτώντας από ψηλά το 90% όλων των υπόλοιπων metal μπαντών. Αυτό φάνηκε να το έχει καταλάβει και ο πολύς κόσμος πλέον, καθώς το έβλεπες στα ανυπόμονα πρόσωπά τους λίγο πριν βγουν, στα vibes που έβγαζε η ατμόσφαιρα πως κάτι «μεγάλο» θα συνέβενε… Κι έτσι έγινε! Με το που ακούστηκε το “Sangre Sani” και μπήκαν οι πρώτες νότες του “I Am Hell”, το Terra Vibe σηκώθηκε στο πόδι! Για τη συνέχεια “Old”, “Imperium”, “Beautiful Mourning” και όλοι 
χαζεύαμε μία μπάντα που έπαιζε με τη στόφα του μεγάλου και ξέρει πως στο «σανίδι» χτίζονται οι μύθοι. Στο “Locust” καταφέραμε να ανασάνουμε λίγο από την ανελέητη κλωτσοπατινάδα και να ανατριχιάσουμε από το συναίσθημα που έβγαλε, αλλά το επερχόμενο “Aesthetics Of Hate” θα έβαζε σε circle pit ακόμη και εκδρομή κατηχητικού αποτελούμενη από δεκαπεντάχρονα κοριτσάκια! Το “Darkness Within” ακούγεται ακόμη καλύτερο live και αποτέλεσε την τελευταία μας ανάσα, καθώς μετά είχε «μακροβούτι» στον όλεθρο που προκάλεσαν οι τρισμέγιστοι ύμνοι “Halo” και “Davidian”. Ύστερα από 75 λεπτά και υποσχέσεις για σύντομο comeback, έμειναν μόνο συντρίμμια! Απόδοση μπάντας; Εξωγήινη! Ανταπόκριση κόσμου; Νομίζω πως σε φάσεις και οι ίδιοι οι MH ψάρωναν με αυτή (αν και οι αντιδράσεις του Flynn είναι copy paste)! Μόνο ο ήχος θα μπορούσε να ήταν λίγο καλύτερος αλλά το συμπέρασμα είναι ένα και θα τολμήσω να το πω… Αν δεν υπήρχε η όλη κρίση στη μουσική βιομηχανία, οι MACHINE HEAD θα γέμιζαν παντού αρένες και στάδια μιας και θα πουλούσαν πολύ παραπάνω, φτάνοντας τους METALLICA στο μόνο που τους χωρίζει πλέον, την δημοτικότητα! Οι «μαθητές» έχουν μετατραπεί σε «δασκάλους» και όλοι το καταλάβαμε χθες, ακόμη και οι μη προσφιλείς στον ήχο τους! Με μία λέξη; ΜΕΓΑΛΕΙΟ!
Βασίλης Γκορόγιας
Τους λόγους που θα έπρεπε να βρεθείτε σε αυτή την εμφάνιση του ΟΖΖΥ τους αναφέραμε πριν το φεστιβάλ. Τώρα οι φίλοι του, η μπάντα του και ο ίδιος έπρεπε να μας επιβεβαιώσουν.Η μέρα είχε κυλήσει σε πολύ μέτρια επίπεδα, από όλες τις πλευρές (διοργάνωση, ήχος, τουαλέτες, περίπτερα, απόδοση συγκροτημάτων) και όλοι μας, αναμέναμε τον Βρετανό να μας αποζημιώσει για την υπομονή μας. Συμβαίνει συχνά αυτό, αλλά ακόμα και πριν παίξουν το εναρκτήριο τραγούδι τους, ήταν εμφανές ποιος και γιατί ήταν το πρώτο όνομα και headliner της ημέρας. Η διαφορά με τους υπόλοιπους ήταν τουλάχιστον χάσμα σε μέγεθος Grand Canyon. Από στήσιμο, φώτα και ήχο, μέχρι ένταση (αναμενόμενο) και απόδοση (καθοριστικό). Η επιλογή και εκτέλεση των τραγουδιών ήταν αυτή που τόσο πιστά ακολούθησε στην Ευρωπαϊκή του φεστιβαλική περιοδεία το καλοκαίρι, με το πιο μακροσκελές setlist αφού στους “φίλους” του υπήρχε και ο Slash.
Μετά από ένα εισαγωγικό βιντεάκι, που εξιστορούσε την πορεία του από τους SABBATH μέχρι το “Scream”, o Ozzy Osbourne ανέβηκε στο σανίδι και ευδιάθετος έδειξε πως είχε σκοπό να διασκεδάσει και να μας διασκεδάσει. Ιδανικό ξεκίνημα με το “Bark at the moon” ακριβώς στην μέση της πολύχρονης καριέρας του, ισορροπεί ανάμεσα στις κυκλοφορίες και τις επιτυχίες του. Το “Mr. Crowley” ήταν αναμενόμενο, αλλά αυτό που δεν αναμέναμε ήταν τον Ozzy να χάσει τη φωνή του. Ο ίδιος δεν έδειξε να πτοείται αλλά εμφανέστατες ήταν οι παραφωνίες. Εγώ πάγωσα στην ιδέα του να σταματήσει την εμφάνισή του. Ευτυχώς τα “Suicide solution” και “Shot in the dark” που προηγήθηκαν του πρώτου διαλείμματος του τραγουδιστή, είχαν λίγες (αποδεκτές πλέον) χαμένες νότες και το ενδιαφέρον μου επέστρεψε.
Χρόνο του έδωσε το σόλο από τον Gus και τον Clufetos που τα ανακάτεψαν με το “Rat salad” (BLACK SABBATH), ως εισαγωγή του σετ που ακολούθησε με τραγούδια των SABBATH και τον Geezer Butler να συμμετέχει εκ των δεξιών και τον Slash εκ των αριστερών του Πατρός! Τα “Iron man” και “War pigs” ήταν καλοπαιγμένα, αλλά για μένα ήταν το “N.I.B.” που θεωρώ ως το highlight της βραδιάς. Με τις κιθάρες των Gus, Slash και Adam Wakeman (ο οποίος βοηθά με κιθάρα και πλήκτρα) ήταν αναμφίβολα η πιο βαριά στιγμή της συναυλίας. Στο “Fairies wear boots” τα κιθαριστικά ηνία πήρε ο Zakk Wylde, που συνέχισε με το “Crazy train” στο οποίο έγινε χαμός και τα “I don’t want to change the world”, “Mama, I’m coming home” από το “No more tears” κλείνοντας την συναυλία.
Η μπάντα του Ozzy από νωρίς έδειξε τις άγριες διαθέσεις της. Με τον Tommy Clufetos να είναι ογκώδης στο παίξιμό του, με δυνατά χτυπήματα στα τύμπανα και άψογο δέσιμο με τον αεικίνητο Blasko στο μπάσο. Οι δυο τους ήταν αλάνθαστοι και ψυχαγωγικοί! Σίγουρα τα μάτια του κοινού ήταν στραμένα στον Ozzy αλλά ο θαυμασμός και η περηφάνια μας αντικατοπτριζόταν στην παρουσία του Gus G. Ο τεχνίτης Έλληνας κιθαρίστας έχει ξεφύγει από το πλαίσιο του “ταλαντούχου” και πατάει γερά σε αυτό του “βιρτουόζου” πλέον. Οι εκτελεστικές τους ικανότητες θεωρούνται δεδομένες, αλλά η εμπειρία που κουβαλά πλέον με την μπάντα του δίνει άλλο αέρα και άνεση επί σκηνής. Ο Gus έχει μπει πλέον στο πάνθεον των κιθαριστών του Ozzy, εκεί με τον Randy Rhoads, Jake E Lee και τον Zakk Wylde που βρέθηκε μαζί μας απόψε. Μόνο που το σκέφτομαι ανατριχιάζω! Ευτυχώς η υποδοχή του από το Ελληνικό κοινό ήταν αντάξιά του.
Δράττομαι της ευκαιρίας εδώ να συγκρίνω την σκηνική παρουσία των μελών του συγκροτήματος με την αντίστοιχη των “φίλων” καλεσμένων. Από τον Geezer Butler δεν περιμένεις πολλά αφού ανέκαθεν ήταν σχετικά στατικός επί σκηνής. Αντιθέτως όμως, είναι άξιο απορίας να βλέπεις τον Slash κι ακόμα παραπάνω τον Zakk Wylde τόσο ακίνητους (Sharooooooon). Δεν ξέρω με σιγουριά, αλλά δεν χρειάζεται τέτοια κατευθυντήρια γραμμή.
Τέλος στην ζεστή ημέρα, με (ποιο άλλο) το “Paranoid” και όλους τους μουσικούς μαζί πάνω στο ίδιο σανίδι. Δεν είναι και λίγο να βλέπεις Ozzy, Zakk, Geezer, Slash και Gus μαζί, έτσι; Υπόκλιση. Μια ιστορικά μεγάλη περιοδεία πέρασε και από τη χώρα μας και για εμάς που παραβρεθήκαμε θα μείνει γλυκά χαραγμένη στην μνήμη μας. Για τέτοια μουσικά γεγονότα ζούμε! Το συναίσθημα και η ατμόσφαιρα σε γεμίζει και φέρνει σε δεύτερη μοίρα την αλάνθαστη εκτέλεση. Μόνο χαρισματικοί καλλιτέχνες το καταφέρνουν αυτό. Ο Ozzy Osbourne σίγουρα το πέτυχε.
Γιώργος “Kay” Κουκουλάκης
Φωτογραφίες: Πέτρος Καραλής
