Ελπίζω ο τίτλος του δίσκου να μην αποτελεί οιωνό για τις εξελίξεις στα εσωτερικά της μπάντας, αφού πρόκειται για κάτι ιδιόμορφο. Μια ευχάριστη νότα στον prog χώρο, που συνδυάζει jazz, prog, pop, metal με φλάουτο και τσέλο.
Οι Γάλλοι ΑΚΙΝ καταφέρνουν να μαγέψουν σε σημεία, αφού έχουν αίσθηση της μελωδίας, κατέχουν εκτελεστικές ικανότητες που τους επιτρέπουν να ανακατεύουν αλλεπάλληλες εναλλαγές και με μια ενδιαφέρουσα φωνή, αυτή της Adeline Gurtner να χρησιμοποιείται περισσότερο ως άλλο ένα όργανο, παρά ως αφηγητής στίχων.
Από τις 15 συνθέσεις, μόνο 2 είναι συμπληρωματικές (στο 1 λεπτό) οπότε μέσα στο “The way things end” υπάρχει αρκετή μουσική για να αφομοιώσει κανείς και το τεχνικό, ποικίλο παίξιμο του συγκροτήματος σε αναγκάζει να το κάνεις σταδιακά. Αυτό είναι και το δύσκολο χαρακτηριστικό του δίσκου. Από το εναρκτήριο “The 92nd flight” καταλαβαίνεις το ύφος τους. Τους αρέσουν οι ΑΝΑΤΗΕΜΑ, έχουν μεγαλώσει με PINK FLOYD και σίγουρα έχουν ακούσει αρκετά PORCUPINE TREE. Αν και ατμοσφαιρικοί, με έντονη χρήση του φλάουτου και του τσέλου, απέχουν από το gothic και σίγουρα δεν έχουν την εμπορική χροιά κανενός από τους παραπάνω.
Σίγουρα τα πιο οργανικά μέρη είναι το ατού τους, με τεχνικά αλλά όμορφα σόλο που προσθέτουν στις συνθέσεις. Εγώ δυσκολεύτηκα αρκετά με τους ΑΚΙΝ όμως. Μου αρέσει η συνέχεια και η συνοχή, αλλά μετά από μερικά ακούσματα προτίμησα να κάνω το αντίθετο με αυτούς. Ακούγοντας 2-3 τραγούδια την κάθε φορά, τα εκτιμάς περισσότερο, οπότε και προκύπτει το ερώτημα: τραγούδια ή άλμπουμ;
Επειδή όμως εδώ παρουσιάζουμε ολόκληρο το άλμπουμ, το βαθμολογούμε ως σύνολο…
6 / 10
Γιώργος “M.M.” Κουκουλάκης
