>
7,5 / 10
Η δεύτερη δουλειά του αμερικάνικου supergroup των Sammy Hagar (VAN HALEN), Michael Anthony (VAN HALEN), Joe Satriani, Chad Smith (RED HOT CHILI PEPPERS), είναι πλέον στα χέρια μας. Το διαβόητο χιούμορ τους είναι πανταχού παρόν από τον τίτλο κιόλας, μιας και προτίμησαν να αποφύγουν το δύσκολο δεύτερο άλμπουμ, με τον πιο έξυπνο τρόπο. Το ονόμασαν τρίτο. Για όσους είχαν ακούσει την πρώτη δουλειά τους, εδώ έχουμε μια συνέχεια στο ύφος και την εκτελεστική δεινότητα. Ο Satriani αποδεικνύεται συνθετικά άξιος συνεχιστής της σχολής των Van Halen, Jimmy Page, δίνοντας βάρος στα συμπαγή, κοφτά, ογκώδη riff και την μελωδία, στην οποία ποτέ δεν υστερούσε. Συμπαγή, με groove, μελωδικά hard rock τραγούδια, σαν τα “Big foot”, “Last temptation” που συνεχίζουν στο ύφος των VAN HALEN, MONTROSE, Sammy Hagar Band, LED ZEPPELIN. Η δυναμική των τεσσάρων μουσικών αυξάνει συνεργικά και απλές συνθέσεις, μετατρέπονται σε hard rock μεγαθήρια. Τα φωνητικά του Hagar με την γήινη αλλά και μελωδική προσέγγισή τους, μεταφέρουν τη δουλειά του σχήματος σε άλλο επίπεδο. Ο Satriani, γνωστός για τις κιθαριστικές ικανότητες του, υπηρετεί το τραγούδι και το σύνολο, αφήνοντας την δεξιοτεχνία του να λάμψει μέσα σε μικρές εκρήξεις, που δεν διασπούν τη συνοχή του τραγουδιού. Ώριμος, δίνει σε αντιστοιχία, ότι ο Morse στους DEEP PURPLE: αξιοπιστία, μαζί με έμπνευση και τεχνική αρτιότητα.
Τη δυναμική των τραγουδιών, ενισχύει το rhythm section. Δεμένο, με ιδέες, στηρίζει τα τραγούδια, τα οδηγεί, μιας και μιλάμε στη ουσία για Αμερικάνικο, groovy hard rock και πάνω απ’ όλα, δημιουργεί το κατάλληλο υπόβαθρο, για τις κιθαριστικές εκρήξεις του Satriani και τον χώρο για να απλώσει ο Hagar τη γεμάτη γρέζι φωνή του.
Ένα άλμπουμ, φουλ στο μοντέρνο, μελωδικό, groovy hard rock, με σκληρό ήχο και «γεμάτη» παραγωγή. Σε μια δεκαετία θα το θυμόμαστε, όπως και το “F.U.C.K” ή το μοναδικό άλμπουμ των H.S.A.S. Με νοσταλγία για τις καλές στιγμές κai την ελπίδα, ότι σε αυτό το ιδίωμα, κάποια στιγμή, κάποιος θα ξεχωρίσει.
Στέλιος Μπασμπαγιάννης
