>
Με αφορμή από την μια η επανασύνδεση των SANCTUARY που μόλις ξαναπέρασαν από τα μέρη μας και ο καινούργιος δίσκος των ARCH/ MATHEOS από την άλλη, μου ξαναγεννήθηκε αυτό το ερώτημα. Γιατί όλοι λατρεύουν να αγαπούν το παρελθόν τόσο πολύ πια; Γιατί ο κόσμος κοιτά πίσω με νοσταλγία στο παρελθόν (που πολλοί δεν το έχουν ζήσει καν) και δεν παρακολουθεί το παρόν και τα καινούργια πράγματα που βγαίνουν, αλλά παθαίνει πλάκα όταν οι τάδε κάνουν reunion ή κάποιο άλλο “παλιό” σχήμα μας επισκέπτεται για συναυλίες.
Η κατάσταση της δισκογραφίας τα τελευταία χρόνια είναι κυρίως υπεύθυνη για την κατάσταση αυτή που διαδραματίζεται εδώ και χρόνια. Εταιρίες πάμπολλες, άτομα με ελλιπή γνώση της μουσικής να τις στελεχώνουν, πάρα πολλά σχήματα να αναζητούν ένα μερίδιο της πίτας, σχήματα κυκλοφορούν δίσκους που δεν κάνουν ούτε για σουβέρ, γενικότερα μια στοίβα σχήματα και δίσκοι που το 10-20% από αυτά αξίζει. Αλλά για να ανακαλύψεις αυτό το 10-20% πρέπει να περάσεις πάνω από μια μεγάλη σαβούρα που εκτός ότι σου έχει σπάσει τα νεύρα, σίγουρα η “ποιότητα” σου έχει καταστρέψει τα αυτιά, αγωνιζόμενος εσύ να κρατήσεις την ψυχραιμία σου και την καλή σου διάθεση για φρέσκα ονόματα.
Για τις δισκογραφικές εταιρίες είναι πιο εύκολο να στηρίξουν ένα reunion που από πίσω του υπάρχει μια βάση από το να ξεκινήσουν να στηρίξουν μια νέα μπάντα που μόλις ξεκινά. Πιο παλιά τα πράγματα δεν ήταν έτσι, οι εταιρίες στήριζαν τα σχήματα και δεν περίμεναν να πιάσουν με τον πρώτο τους δίσκο. Τα παραδείγματα είναι πάρα πολλά, ίσως κάποτε αναφερθούμε σε ένα άλλο άρθρο σε μεγάλα σχήματα που οι πρώτοι τους δίσκοι “πάτωσαν” κυριολεκτικά.
Η ασφάλεια ή το μικρό ρίσκο που υπάρχει από την πλευρά της δισκογραφίας να προωθεί το παρελθόν, η μάλλον τα ωραία του γιατί τα άσχημα δεν έχουν θέση εδώ, το ίδιο φαίνεται να πράττουν και οι ακροατές. Μέσα από την εξιδανίκευση του παρελθόντος πιάνονται στην παγίδα που έχει φτιαχτεί. Άλλωστε το παρελθόν είναι πάντα αγνό, γιατί έτσι μας έχουν πει, δεν μπορεί να έχουν άδικο.
Παρακολουθώ πολλά από τα μουσικά περιοδικά (Rock και metal) του εξωτερικού συστηματικά τα τελευταία χρόνια. Πολλά από αυτά εκτός ότι βασίζουν την ύλη τους στο παρελθόν, επιστρατεύουν συνεχώς αφιερώματα σαν τα 20 χρόνια του “Βlack album” και πάει λέγοντας. Και τα συγκροτήματα αφού βλέπουν την κατάσταση αυτή να τραβάει κάνουν και αυτά τις ανάλογες κινήσεις παίζοντας π.χ τον τάδε δίσκο εξ ολοκλήρου. Αφού ο κόσμος το θέλει, γιατί να τα αρνηθούμε. Καλή δικαιολογία και εν μέρει αληθής.
Με αυτήν την τάση λοιπόν της αγιοποίησης του παρελθόντος (ότι βγήκε στα 80’s ήταν χρυσός, λες και δεν υπήρχαν άσχημοι δίσκοι τότε) η μουσική και το heavy metal πιο συγκεκριμένα, μόνο πίσω πηγαίνει. Αν δεν υπάρξουν καινούργια ονόματα που θα αγαπηθούν από τον κόσμο ποιος θα συνεχίσει τον δρόμο των METALLICA, MAIDEN, PRIEST, SABBATH, κτλ. Αν ο κόσμος αδημονεί να ακούσει έναν νέο δίσκο των ΜETALLICA και γυρνά την πλάτη του σε νέα γκρουπ τότε ποιος θα συνεχίσει την παράδοση; Σαφώς και θα πρέπει να γνωρίζουμε το παρελθόν γιατί έτσι μπορούμε να αξιολογήσουμε σωστά τα πράματα του σήμερα. Αλλά να υπάρχει και κάποιο μέτρο, όχι ότι προήλθε από τα 70’s και τα 80’s, αμφιβόλου ποιότητας και προέλευσης να ανάγεται αυτομάτως σε υπερκλασικό; Ήμαρτον πια!
Όσο θα συνεχίζεται αυτό το παιχνίδι με το παρελθόν, και σε αυτήν την νέα δεκαετία που διανύουμε μέχρι στιγμής δεν διαφαίνεται κάτι νέο στον χώρο, τόσο πιο δύσκολο θα είναι για τα metal σχήματα το μέλλον. Γιατί έτσι όπως πάμε και σε 10-15 χρόνια θα μιλάμε πάλι για τα ίδια συγκροτήματα. Και ένα τέτοιο déjà vu έχει πλάκα μόνο για λίγο.
Γιάννης Παπαευθυμίου
