"/>
Το Ultimate-Guitar.com πήρε πρόσφατα μια συνέντευξη από τον εξαιρετικό Δανό παραγωγό Flemming Rasmussen (BLIND GUARDIAN, EVILE, METALLICA, MORBID ANGEL, RAINBOW) και μίλησαν για την εποχή που ήταν ο παραγωγός των METALLICA.
Σχετικά με το πώς έγινε παραγωγός των METALLICA, o Rasmussen δήλωσε:
”Είχα δουλέψει στο “Difficult to cure” των RAINBOW. Οι METALLICA είχαν ήδη ηχογραφήσει το πρώτο τους άλμπουμ, το “Kill ‘em all”. Ήθελαν να δοκιμάσουν κάτι διαφορετικό και να ηχογραφήσουν στην Ευρώπη. Το δολάριο ήταν τόσο δυνατό εκείνη την εποχή που πίστευαν ότι θα μπορούσαν να ξοδέψουν περισσότερο χρόνο σε ένα στούντιο στην Ευρώπη, από ότι σε ένα στην Αμερική. Αποφάσισαν να με πάρουν τηλέφωνω και να με ρωτήσουν αν ενδιαφέρομαι. Δεν τους ήξερα καν. Δεν ήξερα ποιοι είναι τότε.”
Για το πώς ήταν οι ώρες στο στούντιο μαζί τους:
“Στα studio sessions μας, δουλέψαμε πολύ σκληρά, έχοντας ταυτόχρονα και μερικές στιγμές πραγματικά μαγικές και έμπνευσης. Για παράδειγμα, το “For whom the bell tolls” συνθέθηκε πλήρως στο Sweet Silence Studio. Το “Master of puppets” επίσης συνθέθηκε ολοκληρωτικά όταν ήρθαν στο στούντιο. Συνήθιζαν να παράγουν πραγματικά καλά demos πριν ξεκινήσουν τις ηχογραφήσεις. Πραγματικά το εκτιμώ αυτό. Η αρχική τους ιδέα ήταν να ξεκινήσουν να ψάχνουν ένα επαγγελματικό στούντιο στην Αμερική , αλλά μετά αποφάσισαν να συνεχίσουν ξανά στο Sweet Silence. Σε εκείνο το δίσκο όλα κύλησαν έυκολα. Το “Master” μας πήρε περίπου 4 μήνες για να τελειώσει, το “Ride the lightning” δύο. Για το “…And justice for all” ηχογραφούσαμε 4 μήνες συνεχόμενα, χωρίς ρεπο! Η παραγωγή του ήταν πιο δύσκολη συγκριτικά με των άλλων δύο. Ο Cliff Burton είχε ήδη πεθάνει και η κατάσταση ήταν κάπως περίεργη εκείνη την περίοδο.”
Ερωτώμενος για το ποιος δίσκος με αυτόν στην παραγωγή ήταν ο πιο επιδραστικός στη σκηνή, ο Rasmussen απάντησε:
“Το “…And justice for all” ήταν ένας τέτοιος δίσκος για πολλές metal μπάντες που ξεκίνησαν μετά, αλλά και για τη death metal σκηνή επίσης. Πολλοί μουσικοί εμπνεύστηκαν από αυτόν.”
Σε ερώτηση για το τι έκανε εκείνη την εποχή τόσο ιδιαίτερη τέλος, η απάντηση ήταν:
“Ήταν μια μίξη στοιχείων. Μόλις είχαν ξεκινήσει να γίνονται γνωστοί, ανέβαιναν, βελτιωνόντουσαν όλο και περισσότερο τόσο ως μουσικοί, όσο και ως συνθέτες. Ήταν πολύ ενθουσιασμένοι με το τι είχαν πετύχει”.
Μπορείτε να διαβάσετε ολόκληρη τη συνέντευξη εδώ
