"/>
…αυτό τραγουδούσε ο Jimi Jamison με τους SURVIVOR στα 80’s μέσα από έναν από τους καλύτερους AOR δίσκους όλων των εποχών. Τότε δεν είχα δώσει μεγάλη σημασία στον τίτλο αυτόν καθ’ αυτόν, αλλά όσο περνούσαν τα χρόνια και ολοένα και περισσότερα συγκροτήματα αναγκάζονταν να συνεχίσουν την πορεία τους δίχως τους χαρακτηριστικούς τραγουδιστές τους, το συγκεκριμένο τραγούδι γινόταν επιτακτικά πιο επίκαιρο. Εδώ δεν θα αναλύσουμε τους λόγους πίσω από τις αποχωρήσεις σπουδαίων τραγουδιστών. Αυτοί έχουν καταγραφεί και είναι λίγο-πολύ γνωστοί. Αυτό που θα κάνουμε είναι να αναφερθούμε σε χαρακτηριστικά παραδείγματα τραγουδιστών που αποχώρησαν και όχι μόνο άφησαν ένα δυσαναπλήρωτο κενό αλλά απέδειξαν κάτι σχεδόν αδύνατο: να ακυρώσουν τη σημασία και τη δυναμική της σύνθεσης ενός κομματιού! Όσο υπερβολικό και αν ακούγεται αυτό, πολλά τραγούδια έχασαν την ουσία τους από τη στιγμή που ερμηνεύτηκαν από έναν άλλο τραγουδιστή. Και αυτό δε συνέβη τις περισσότερες φορές λόγω του ότι είχαμε συνηθίσει τον πρώτο ερμηνευτή…
Steve Perry: Εκτός του ότι θεωρείται ένας από τους καλύτερους –κατά γενική ομολογία- τραγουδιστές, είναι και ο εμβληματικός frontman ενός ολόκληρου ιδιώματος. Με την αποχώρηση του οι JOURNEY ποτέ δεν κατάφεραν να διατηρήσουν το σύνηθες για αυτούς υψηλό επίπεδο και όσοι τραγουδιστές και αν πέρασαν μετά από αυτόν ωχριούν οικτρά μπροστά στον Perry. Αλησμόνητες συνθέσεις όπως τα “Separate ways”, “Open arms”, “Don’t stop believin’” πολύ απλά χάνουν αρκετά από τη λάμψη τους τα τελευταία χρόνια (όσο και αν ο συμπαθέστατος Φιλιππινέζος κάνει μία πράγματι φιλότιμη προσπάθεια).
Jimi Jamison: Μιας και είμαστε στον AOR χώρο, η περίπτωση του Jimi Jamison είναι χαρακτηριστική. Ο άνθρωπος κατάφερε να κάνει εκατομμύρια fans σε όλο τον κόσμο να ξεχάσουν τον τραγουδιστή που ερμήνευε το απέθαντο “Eye of the tiger”, σημάδεψε τη δισκογραφία των SURVIVOR και έκανε την είδηση της πρόσληψης ενός καταξιωμένου τραγουδιστή σαν τον Robin McAuley να ακούγεται σαν μία κακόγουστη φάρσα! Κανένας σοβαρός οπαδός των SURVIVOR δεν μπορεί να δεχτεί ότι κομμάτια σαν τα “Broken promises”, “The search is over”, “Burning heart” κ.α. μπορούν να ακουστούν από κάποιον άλλο frontman.
Bruce Dickinson: Δε νομίζω ότι υπάρχει ένας χριστιανός, μουσουλμάνος, ινδουιστής, βουδιστής, μάρτυρας του Ιεχωβά, πεντηκοστιανός, κόπτης, παγανιστής, δωδεκαθειστής εκεί έξω που να μπόρεσε ποτέ να ξεπεράσει την αποχώρηση του μεγάλου Bruce. Η είδηση της επιστροφής του επανέφερε τα χαμόγελα στους επί μία πενταετία οπαδούς της Σιδηράς Παρθένου που είχαν αναγκαστεί να υπομείνουν αξιολύπητες ερμηνείες στα “Hallowed be thy name”, “Afraid to shoot strangers”, “The evil that men do” κτλ…και αυτά τα γράφει ένας υποστηρικτής της πορείας και της προσφοράς του Blaze Bayley. Φανταστείτε να μην ήμουν!
Sebastian Bach: Ο Bach μπορεί να μη φημιζόταν ποτέ για τις ικανότητες του σαν τραγουδιστής αλλά ήταν ένας εξαιρετικός frontman με ικανοποιητικές ερμηνευτικές επιδόσεις. Βέβαια, ξέρετε ποιο ήταν το υπερατού αλλά το προσπερνάμε. Ο Solinger (δηλαδή ο αντικαταστάτης του στους SKID ROW) δεν μπορεί καν να αγγίξει το επίπεδο του Bach και οι fans έχουν γυρίσει την πλάτη τους στο συγκρότημα που έχει δώσει ύμνους σαν τα “Youth gone wild”, “Monkey business”, “18 and life”.
Η λίστα συνεχίζεται και σε αυτή μπορούν σίγουρα να προστεθούν παραδείγματα από τα συγκροτήματα των MOLLY HATCHET, MOTLEY CRUE, BLACKFOOT, NIGHT RANGER κτλ. Από την άλλη δεν γίνεται να παραβλέψουμε τις περιπτώσεις τραγουδιστών που άφησαν ανεξίτηλο στίγμα με τις ικανότητες τους και μάλιστα αποδείχθηκαν αντάξιοι της κληρονομιάς που άφησε ο προκάτοχος τους… Οι Tim “Ripper” Owens, John Bush, Zachary Stevens είναι ενδεικτικές περιπτώσεις.
Το σίγουρο είναι πάντως ότι τελικά οι συνθέσεις «χρωματίζονται» και αναδεικνύονται από αυτόν που τις ερμηνεύει και τελικά δεν έχουν μία ανεξάρτητη, αυθύπαρκτη οντότητα όπως τυχόν θεωρούμε συχνά….It’s the singer not the song!
Σάκης Νίκας
