>
Είμαι σίγουρος ότι όλοι οι metal fans αισθάνθηκαν πολύ οικεία με την εκπληκτική ταινία “High Fidelity” όπου ο μοναδικός John Cusack αρέσκονταν στο να καταγράφει και να χωρίζει σε κατηγορίες τα αγαπημένα του τραγούδια, αφού όλοι έχουμε επιδοθεί σε αυτό το «άθλημα» ουκ ολίγες φορές. Ένας metal fan που σέβεται τον εαυτό του έχει κάνει συζητήσεις με φίλους και έχει σκεφτεί τους αγαπημένους του δίσκους, τις καλύτερες συναυλίες που έχει δει, τα κορυφαία τραγούδια ενός συγκροτήματος, τα αγαπημένα του μέλη μίας μπάντας κ.ο.κ. Κάποιοι μάλιστα –ο υπογράφων το κείμενο δεν εξαιρείται- έχουν φτάσει στο μακάβριο σημείο να σημειώσουν ποιο κομμάτι θα ήθελαν να παιχτεί στην κηδεία τους. Δεν συναντάς αυτό το πάθος σε κανένα άλλο είδος μουσικής. Ακόμη και οι συμπαθέστατοι fans της jazz αν και «δεμένοι» με την αγαπημένη τους μουσική (καμία αμφιβολία γι’ αυτό) δεν πιστεύω ότι στη συντριπτική τους πλειοψηφία σκέφτονται τέτοιου είδους πράγματα.
Άλλωστε, για παράδειγμα, το θέμα του «θανάτου» είναι προσφιλές κυρίως στη σκληρή μουσική, η οποία το προσεγγίζει από κάθε πιθανή οπτική γωνία. Για αυτό και εμείς θα σημειώσουμε 5+1 τραγούδια που θα ήθελε να ακούσει ένας fan του σκληρού ήχου στην κηδεία του και τα οποία αναμφισβήτητα θα προκαλούσαν ποικίλα αρνητικά σχόλια και…γκριμάτσες αποδοκιμασίας από τους παρευρισκομένους.
Ας ξεκινήσουμε με τον λάτρη του Classic Rock ήχου: δεν πιστεύω ότι υπάρχει έστω και ένας που να επιλέγει το “Stairway to heaven” από το “Highway to hell”. Τεράστια και τα δύο σχήματα (δεν πιστεύω να θέλετε να σας γράψω κιόλας ποια είναι αυτά! Στη σελίδα του Rock Hard βρίσκεστε…) αλλά σας θυμίζω ότι ακόμη και στην τελευταία σας «εμφάνιση» πάνω στο μάταιο αυτό κόσμο πρέπει να έχετε ένα…αντρικό προφίλ! Οπότε επιλέγουμε, προφανώς, τη λεωφόρο για την κόλαση!
Πάμε στον τυπικό hard rocker… Εδώ έχουμε κάποιον που δεν γουστάρει τις μεσοβέζικες λύσεις για αυτό δεν επιλέγουμε επ’ ουδενί τραγούδια τύπου “Somewhere between heaven and hell” (KISS). Βέβαια, είμαι σίγουρος ότι θα γούσταρε ένα “Kickstart my heart” (MOTLEY CRUE) για να επανέλθει –ως άλλος Nikki Sixx– στη ζωή. Επειδή όμως αυτά τα πράγματα δεν γίνονται, «αναγκαστικά» θα επιλέξει το “Rock n’ Roll angels” (WHITESNAKE) με τον ευσεβή πόθο να βρει στον άλλο κόσμο τον rock and roll άγγελο του!
Ο παραδοσιακός μεταλλάς δεν πρόκειται να επιλέξει κάτι άλλο από MAIDEN και τι πιο ταιριαστό από το “From here to eternity”, αφού σύμφωνα με το πολυαγαπημένο μας συγκρότημα «η κόλαση δεν είναι ένα άσχημο μέρος και είναι από εδώ ως την αιωνιότητα»! Θυμηθείτε όμως να σημειώσετε στη διαθήκη σας ότι…αν είναι να πεθάνετε, να πεθάνετε με τις μπότες σας φορεμένες! Και αυτό είναι αδιαπραγμάτευτο. Να προσθέσω μόνο ότι από τη στιγμή που πεθαίνεις δεν υπάρχει γυρισμός και έτσι δεν ενδείκνυται το “To hell and back again” των SAXON.
Πάμε τώρα στον οπαδό του ένδοξου επικού metal… Θα έπεφτε το σφυρί του Thor πάνω μας εάν διαλέγαμε για αποχαιρετιστήριο άσμα κάτι που δεν θα συγκαταλεγόταν στη δισκογραφία των MANOWAR. Το “Gates of Valhalla” είναι πιστεύω το κατάλληλο κομμάτι, με το “Bridge of death” να είναι ο δεύτερος υποψήφιος! Επειδή όμως, ένας σωστός επικομεταλλάς λατρεύει τον Odin και τη Σκανδιναβική μυθολογία, καταλήγουμε στο απέθαντο αυτό τραγούδι από το “Into glory ride”.
Το thrash metal δεν έχει διστάσει κατά καιρούς να βάλει κατά της οργανωμένης θρησκείας. Ο οπαδός του συγκεκριμένου ιδιώματος δεν φοβάται το θάνατο και ιδιαίτερα την κόλαση, δηλαδή το μέρος που βρίσκεται νότια του Παραδείσου. Το “South of heaven” των θεών SLAYER δείχνει το δρόμο και εμείς τον ακολουθούμε (“on and on”…). Βέβαια, αν προτιμάτε την γερμανική πλευρά του thrash, σας υπενθυμίζουμε ότι το “Die a day before you’re born” (DESTRUCTION) δεν «πιάνεται», γιατί απλούστατα δεν…έχεις γεννηθεί τη στιγμή που πεθαίνεις! Get it?
Τέλος, οι ευαίσθητοι fans του AOR θα επιλέξουν standard κάτι από τους ποδηγέτες του ιδιώματος, τους JOURNEY και κατά πάσα πιθανότητα το “Don’t stop believin’”, για να μην σταματήσουν να πιστεύουν ότι υπάρχει ζωή μετά θάνατο! Προσοχή και εδώ: η επιλογή του “Thought I’d died and gone to heaven” (Bryan Adams) δεν είναι «έγκυρη» καθώς και εδώ… Απλά νομίζεις ότι έχεις πεθάνει!
Σάκης Νίκας
