>
5 / 10
Όταν οι TRANSATLANTIC είχαν κυκλοφορήσει το ντεμπούτο τους, το είχα θεωρήσει τρομαχτικά καλό, το είχα τοποθετήσει με περηφάνια στην κορυφή της λίστας μου με τα καλύτερα της χρονιάς όταν έγραφα στην έντυπη έκδοση του Metal Invader κι ακόμα θυμάμαι ότι είχα πάει στα γραφεία του περιοδικού για να κάνω συνέντευξη με τον Mike Portnoy στις 2 τα ξημερώματα!!! Αφήστε που ταξίδεψα στο Λονδίνο για να δω συναυλία DREAM THEATER – SPOCK’S BEARD μόνο και μόνο επειδή θα έπαιζαν ένα τραγούδι TRANSATLANTIC με τον Pete Trewawas… Τέτοια η πώρωσή μου. Σιγά-σιγά όμως, διαπίστωσα ότι σίγουρα οι TRANSATLANTIC δεν είναι ένα project το οποίο μπορείς να ακολουθήσεις με ευκολία. Με τρεις μόλις στούντιο δίσκους, παίζει και να έχω στην κατοχή μου 4-5 deluxe editions με πολλαπλά CD/DVD από επίσημες live κυκλοφορίες τους!!! Έλεος δηλαδή… Λες και δεν έφτανε αυτό, έρχεται και το “More never is enough”, τριπλό CD και διπλό DVD live (το CD από την τελευταία συναυλία της περιοδείας τους στο Manchester και το DVD από το Tilburg), να με αποτελειώσει… Η τελευταία στούντιο δουλειά τους, το “The whirlwind”, με κούρασε πραγματικά κι εδώ παρουσιάζεται στην ολότητά της στο πρώτο CD. Το δεύτερο και το τρίτο CD περιέχουν σχεδόν ολόκληρους τους άλλους δύο δίσκους τους (τους οποίους όμως τους έχουμε ήδη σε πολλαπλά live). Τέλος πάντων, όπως και να έχει, οι TRANSATLANTIC για εμένα, μετά το “Smpte” κατέγραψαν φθίνουσα πορεία στο “Bridge across forever” και μετά στο “The whirlwind”, παρόλα αυτά σαν “DREAM THEATER project”, αγοράζω όλες τις κυκλοφορίες και εκδόσεις, μέχρι πότε όμως; Θα προτιμούσα να τους έβλεπα σε μία χορταστική συναυλία τριών και πλέον ωρών, παρά να δώσω τα ίδια λεφτά για ένα CD/DVD που λίγες διαφορές έχει από τα προηγούμενα (και είναι και ογκώδη και δεν χωράνε στα ράφια!!!!!!! Αυτό που το πάτε;). Όπως και να έχει όμως, κάθε φορά που ακούω το “We all need some light”, παθαίνω ένα τραλαλά… Σε όποια εκτέλεση κι αν το ακούσω, με οποιαδήποτε σύνθεση των TRANSATLANTIC (με ή χωρίς τον Gildenlow δηλαδή).
Σάκης Φράγκος
