>
Καθώς ο 13ος δίσκος των MEGADETH κυκλοφορεί στα δισκοπωλεία, εμείς αναζητούμε κάποιον από το συγκρότημα να απαντήσει τα ερωτήματα που μας δημιουργήθηκαν από τις απανωτές ακροάσεις του “Th1rt3en”. Ο μπασίστας Dave Ellefson, επιστρέφει δισκογραφικά στους ‘DETH μετά από μια θυελλώδη απουσία, κι αφού πέρυσι τον είδαμε στην χώρα μας να περιοδεύει μαζί τους. Πάντα πρόθυμος, αν και διπλωματικός, το δεξί χέρι του Mustaine, ενώ ετοιμάζεται για να αφήσει τη δυτική για την ανατολική ακτή των ΗΠΑ, μας αφιερώνει μισή ώρα και αρκετές απαντήσεις.
Από ό,τι κατάλαβα τραβάς για Νέα Υόρκη;
Σωστά, μαζί με τον Chris Broderick πάμε για μια σειρά από clinics.
Αρχικά θα ήθελα να σε ρωτήσω για την εγχείρηση του Mustaine. Πώς πάει η ανάρρωσή του;
Έκανε την επέμβαση πριν περίπου ένα μήνα και όλα βαίνουν καλώς. Δεν επηρέασε τον σχεδιασμό μας και τώρα ετοιμαζόμαστε για την περιοδεία μας που ανακοινώνεται και οι ετοιμασίες είναι πυρετώδεις.
Μάλιστα. Πριν την κυκλοφορία του δίσκου, ο Mustaine είχε χαρακτηρίσει τον δίσκο πολύ διαφορετικό. Από την άλλη, η δική μου εντύπωση είναι ότι έχουμε στα χέρια μας ένα δίσκο με όλα τα γνωστά χαρακτηριστικά των MEGADETH. Πώς το βλέπεις εσύ;
Για μένα ο δίσκος έχει τα καλύτερα χαρακτηριστικά των MEGADETH. Καλύπτει από τις thrash απαρχές μας στα κομμάτια “Sudden death” ή το “New world order”, ενώ από την άλλη έχει την πιο σύγχρονη πλευρά της μπάντας όπως στο “Black swan”, “Whose life?”. Υπάρχουν πολύπλοκα κομμάτια ενώ από την άλλη το “Guns, drugs and money” είναι ουσιαστικά ένα ριφ όλο το τραγούδι (γέλια).
Πρέπει να μου μιλήσεις λίγο για το συγκεκριμένο. Είναι τόσο πρωτόγνωρο για μένα να ακούω ένα τόσο μονοδιάστατο τραγούδι, που μόνο υποθέτω ότι υπάρχει κάποια δόση χιούμορ πίσω από τους στίχους (δεν ήθελα να του πω το πιο βαρετό τραγούδι που έγραψαν ποτέ). Είναι έτσι;
Κοίτα, μπάντες όπως οι RAMONES έπαιρναν ένα ριφ και το έκαναν τραγούδι. Ακόμα και οι AC/DC στο ξεκίνημά τους. Οφείλουμε πολλά σε τέτοια συγκροτήματα. Το “Th1rt3en” πιστεύω τιμά το παρελθόν αλλά και δίνει το στίγμα για το μέλλον μας. Η ομορφιά του είναι η απλότητά του.
Είναι ένα πολυδιάστατο άλμπουμ. Μήπως αυτό οφείλεται στο ότι τα τραγούδια προέκυψαν μέσα από διαφορετικές συνθετικές περιόδους;
Ναι, το πιστεύω. Όμως και στο παρελθόν συνέβαινε αυτό. Για παράδειγμα ένα από τα πρώτα τραγούδια που παίξαμε ποτέ με τον Dave τον Ιούνιο του 1983, ήταν το “Devil’s island” που όμως δεν κατέληξε στο ντεμπούτο αλλά στο “Peace sells…”, τρία χρόνια αργότερα. Το ίδιο και με το “Rust in peace” που γράφτηκε σε μια περίοδο 18 μηνών και όχι σε μια δίμηνη συνθετική περίοδο. Ακόμα και το “Countdown to extinction” που κυκλοφόρησε στα μέσα του 1992, είχε τραγούδια που γράφτηκαν στην περιοδεία του Clash of the Titans το 1991. Μάλιστα όταν τελείωσε εκείνη η περιοδεία γράψαμε demo για 6-7 κομμάτια, δύο από τα οποία ήταν τα “New world order” και “Millennium of the blind”, αργότερα γράψαμε άλλα 7-8 κομμάτια και πιο μετά ξαναμπήκαμε στο στούντιο για να γράψουμε τον δίσκο. Όπως καταλαβαίνεις το συνηθίζαμε να μην γράφουμε τον δίσκο μονομιάς. Πιστεύω ότι τα πιο κοινά αποδεχτά άλμπουμ των MEGADETH, προέκυψαν με παρόμοια μέθοδο, μέσα από μήνες ή χρόνια. Το “Th1rt3en” εμπεριέχει λοιπόν συνθέσεις των τελευταίων 20 χρονών και παρουσιάζει όλο το πρίσμα των MEGADETH.
Καταλαβαίνω αυτό που λες και γιατί νοιώθετε πως το “Th1rt3en” σας αντικατοπτρίζει τόσο καλά. Είναι θα έλεγα σαν την ίδια μας την ζωή, όπου σαν έφηβος είσαι πιο ανατρεπτικός, μεγαλώνοντας ωριμάζεις, αλλά ρίχνεις και τις ταχύτητές σου, αποβάλλεις κάπως το παρελθόν σου, ενώ όσο μεγαλώνεις τείνεις να αποδεχτείς όλες σου τις πτυχές, νοιώθεις πιο άνετα με αυτό που είσαι, το αποδέχεσαι και το παρατάσεις. Δεν νομίζεις ότι κάπως έτσι είναι και με σας;
Νομίζω ότι ο παραλληλισμός σου είναι πολύ πετυχημένος. Όταν είσαι νέος είσαι και μονοδιάστατος. Όταν ωριμάζεις ψάχνεσαι για να βρεις ποιός πραγματικά είσαι. Αυτό για τους MEGADETH ήταν μάλλον τα τέλη της δεκαετίας του ’90, όταν προσπαθήσαμε να επαναπροσδιοριστούμε, ενώ πλέον βρισκόμαστε σε μια στιγμή που είμαστε πραγματικά άνετοι με τους εαυτούς μας. Πιστεύω πως το “Endgame” επέτρεψε στους MEGADETH να επαναφέρουν στο προσκήνιο την σκληράδα τους και πλέον με το “Th1rt3en” να ξαναγίνουν πολυδιάστατοι. Το σημερινό μας κοινό αποτελείται από κόσμο που αγάπησε το συγκρότημα μέσα από όλες του τις περιόδους, οπότε και τους αντιπροσωπεύει μια διαφορετική πτυχή μας. Οπότε δεν θα ήταν δίκαιο απέναντί τους, να παρουσιάζουμε μόνο μια διάσταση στον ήχο μας. Είχαμε μια πολύχρονη καριέρα και άλλωστε νομίζω πως η μουσική πρέπει ν’ αντανακλά το ποιός είσαι και όχι το αντίστροφο. Μπορεί να είχαμε κυκλοφορίες που είχαν καλύτερη αποδοχή από τα ΜΜΕ, ενώ άλλες από το ευρύ κοινό, τελικά ποτέ δεν ντρεπόμασταν για το ποιοί ήμασταν σε κάθε χρονική στιγμή και κυκλοφορούσαμε τραγούδια που μας αντιπροσώπευαν την εκάστοτε στιγμή. Το “Youthanasia” ήταν μάλλον το πρώτο μεταβατικό μας άλμπουμ, με αλλαγή στο ρυθμό, πιο εσωτεριστικά θέματα και έτσι θα χαρακτήριζα και το “Th1rt3en”, το οποίο καταπιάνεται με διάφορες φανταστικές ιστορίες.
Μπορείς να μας δώσεις παραδείγματα;
Το “Guns, drugs and money”, παρότι δεν είναι μια προσωπική μας εμπειρία. Στο παρελθόν με κομμάτια όπως το “Trust” ή το “Almost honest”, περιγράφαμε την δική μας εμπειρία, ενώ αυτό γράφεις για κάτι και χρειάζεται να κάνεις κάποια έρευνα. Γίνεσαι σαν το συγγραφέα που μαζεύει στοιχεία για να πει μια ιστορία.
Ήθελα να σε ρωτήσω, γιατί σε αυτή τη στιγμή, διαλέξατε να ηχογραφήσετε τόσα τραγούδια, τα οποία έχουν κυκλοφορήσει με την μια ή με την άλλη μορφή στο παρελθόν; “Black swan”, “Deadly nightshade”, “New world order”, “Millennium of the blind” κλπ. Δεν είναι λίγα.
Όλα αυτά δεν κυκλοφόρησαν σε κάποια ολοκληρωμένη μορφή, γιατί δεν είχαν ποτέ δουλευτεί μέχρι το τέλος και δεν είχαν ετοιμαστεί σωστά. Το “New world order” μπορεί να είναι πολύ κοντά στο παλαιότερο, το “Millennium…” είχε μόνο πρωτοδουλευτεί και ήταν μισό. Για “Black swan” ξαναγράψαμε όλη την εισαγωγή. Το κάθε τραγούδι περνά κάποια στάδια μέχρι να θεωρείται ολοκληρωμένο και εξελίσσεται. Δεν μπορείς να πεις οτι “A, το έχω ξανακούσει”, γιατί στο “Th1rt3en” μόνο μπορείς να τα ακούσεις έτσι όπως πρέπει.
Καταλαβαίνω ότι δεν ήταν ολοκληρωμένα, άλλωστε γι’ αυτό δεν ήταν κανένα από αυτά τα τραγούδια μέρος μιας δισκογραφικής δουλειάς, αλλά ως bonus, εδώ κι εκεί. Όμως είμαστε συνηθισμένοι να τα έχουμε με την αντίστροφη πορεία, δηλαδή πρώτα την ολοκληρωμένη έκδοση και μετά διάφορες ανολοκλήρωτες εκδοχές κάποιου τραγουδιού. Αλλιώς χάνει και το στοιχείο της έκπληξης όταν το ακούς.
Ναι, καταλαβαίνω τι λες. Κοίτα, δεν μπορώ να εκφέρω άποψη για το “Black swan”, επειδή κυκλοφόρησε όσο δεν ήμουν στο συγκρότημα, αλλά για το “New world order”και το “Millennium of the blind”, θυμάμαι ότι ο Dave τα κυκλοφόρησε τότε, επειδή υπήρχαν ως τραγούδια προχωρημένα ως ένα ικανοποιητικό στάδιο, τα οποία είχαν μείνει εκτός και δεν ξέραμε αν θα κυκλοφορήσουν ποτέ. Ήταν, αν θυμάμαι καλά, στην επανακυκλοφορία του “Youthanasia” την περίοδο που είχε τραυματιστεί το χέρι του και οι MEGADETH δεν ήξερε καν αν θα συνεχίσουν. Προτίμησε λοιπόν να τα βγάλει, έστω και ανολοκλήρωτα. Ευτυχώς βέβαια ανάρρωσε, οι MEGADETH συνεχίζουν και σήμερα καταφέραμε να δώσουμε την σωστή πνοή σε αυτά τα τραγούδια.
Υπήρχε όμως κάποια γραμμή για να μπουν 13 κομμάτια στο δίσκο, αφού “Th1rt3en” ήταν και ο τίτλος του; Σε ρωτώ, διότι μπορεί να μην υπήρχαν άλλες συνθέσεις, άλλες ιδέες και γι’ αυτό να επιλέξατε να αναγεννήσετε αυτά.
Δεν ξεκίνησε προκειμένου να έχει 13 κομμάτια ο δίσκος. Μάλισα η δισκογραφική μας πίεζε να συμπεριλάβουμε τόσα, για να ταιριάζει με το τίτλο του δίσκου. Ήταν κι ο 13ος μας δίσκος. Όταν γράφεις ένα δίσκο, αυτός παίρνει την δική του πνοή κατά την διάρκεια της προετοιμασίας. Μπορεί να ξεκινήσεις με σχέδια και προθέσεις, όμως όταν προχωράς κατά κάποιο τρόπο ο δίσκος διαμορφώνεται από μόνος του, εννοώ ότι σου δείχνει την κατεύθυνσή του και δεν το καταλαβαίνεις μέχρι να ολοκληρωθεί. Εν μέρη μόνο τότε κατανοείς ότι αυτά είναι τα τραγούδια που θα συμπεριληφθούν και όπως με κάθε δίσκο, ανυπομονείς να ηχογραφήσεις τις νέες σου ιδέες, αλλά συχνά αυτές οι ιδέες δεν έχουν το αποτέλεσμα που περιμένεις. Η μουσική εξελίσσεται, μεγαλώνει δεν είναι κάτι στατικό. Η διαδικασία της ηχογράφησης είναι κάτι σαν την φωτογραφία. Είναι μια αποτύπωση της στιγμής. Για την σύνθεση, η ηχογράφηση είναι μια στιγμιαία αντιπροσώπευσή της. Έτσι και με αυτά τα τραγούδια, αν προσπαθούσαμε να τα ηχογραφήσουμε σήμερα, θα είχαν διαφορετικό αποτέλεσμα από αυτό που ακούς και γράφτηκε τον περασμένο Μάιο-Ιούνιο.
Πώς σου φαίνεται που επέστρεψες στο συγκρότημα, αν και κατά 50% αλλαγμένο από όταν έφυγες;
Για πολλούς λόγους είναι όντως ένα διαφορετικό συγκρότημα. Ακόμα και ο τρόπος συνεργασίας μου με τον David έχει αλλάξει, έχει εξελιχθεί σε μια πιο διασκεδαστική συνεργασία. Βλέπεις σε κάθε συγκρότημα, τα μέλη έχουν διαφορετικούς ρόλους και συνήθως αυτοί οι ρόλοι καθορίζονται νωρίς στην καριέρα του συγκροτήματος. Αν θυμάμαι καλά, στους MEGADETH από τον καιρό που ξεκινούσαμε τις πρώτες μας συναυλίες, το 1984, είχαν καθοριστεί.
Ναι, αλλά από τότε έχουν αλλάξει πολλά πρόσωπα.
Ναι, αλλά οι ρόλοι δεν άλλαξαν πολύ. Για τον καθένα που ήρθε, υπήρχε ο ρόλος που έπρεπε να διαδραματίσει. Ο David παραμένει ο κύριος συνθέτης, τραγουδιστής και αρχηγός, εγώ το δεξί του χέρι και μπασίστας, συνήθως το νούμερο δύο, ο drummer είναι η μηχανή του αυτοκινήτου μας και ο κιθαρίστας, κάποιος ήρεμος χαρακτήρας που μεταμορφώνεται σε guitar God μόλις πιάνει την κιθάρα. Αυτοί οι διακριτοί ρόλοι έχουν παραμείνει έτσι εξ αρχής.
Αυτό σημαίνει ότι ήταν εύκολο και για σένα να επανέλθεις στο ρόλο σου;
Ναι. Ο ρόλος ήταν εκεί, όμως πιστεύω πως η δυναμική ανάμεσα σε μένα και τον David είναι κάπως πιο ξεκάθαρη πλέον. Είμαστε άνετοι και δεν χρειάζεται να μαντεύουμε τις προθέσεις ο ένας του άλλου, υπάρχει μια ειλικρίνεια πλέον και ξέρουμε τι αναλογεί στον ρόλο του καθένα μας.
Σίγουρα αυτό είναι σημαντικό για κάθε ομάδα, όμως ήθελα να ρωτήσω πόσο εύκολο ή δύσκολο ήταν για τους δυο σας να τα ξαναβρείτε και να αφήσετε στην άκρη τα προβλήματα που σε οδήγησαν στην έξοδο.
Με το πέρασμα τον χρόνων, ο David κι εγώ συναντηθήκαμε τυχαία μερικές φορές, ενώ κάποιες άλλες ηθελημένα, όταν με πήρε τηλέφωνο και βρεθήκαμε για φαγητό. Έτσι είχαμε την ευκαιρία να ξεκαθαρίσουμε πολλές εκκρεμότητες. Εκτός του ότι επανεδραιώσαμε το παρελθόν μας, καταφέραμε να δημιουργήσουμε τις βάσεις για ένα νέο μέλλον. Είναι τόσο ειρωνικό, όμως περνάς μεγάλο μέρος της ζωής σου σε ένα συγκρότημα, μόλις 5 μέτρα δίπλα από τον συνάδελφό σου, όμως πολύ εύκολα απομακρύνεσαι και στο τέλος ο ένας δεν γνωρίζει τον άλλο. Πιστεύω πως τα περισσότερα συγκροτήματα διαλύονται γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο. Αυτό βέβαια προκύπτει με το πέρασμα των χρόνων. Εμείς πιστεύω, είμαστε από τους λίγους τυχερούς που είχαμε την ευκαιρία να κάνουμε μια επανέναρξη της σχέσης μας. Αυτό απαιτεί μια ωριμότητα βέβαια, γιατί εύκολα μπορείς να κουβαλάς μαζί σου τις κακίες του παρελθόντος. Εγώ προσωπικά, έπρεπε να αναγνωρίσω τα λάθη μου. Έτσι ωριμάζεις, σταματάς να κατηγορείς μόνο τους άλλους και δίνεις την ευκαιρία στην σχέση σου να προχωρήσει.
Αυτή η διαδικασία ήταν μεταξύ των δύο σας, ή χρειάστηκε και η συμβολή κάποιου τρίτου;
Όχι, ήταν καθαρά μεταξύ του Dave κι εμού. Ξέρω πως άλλοι μπορεί να χρησιμοποιήσουν κάποιον, όπως οι σύμβουλοι γάμου, για να διασώσουν τη σχέση τους. Οι METALLICA μάλιστα το μαγνητοσκόπησαν και το κυκλοφόρησαν (γέλια), που ήταν μια παρόμοια διαδικασία, αλλά δεν μας χρειάστηκε στην δική μας περίπτωση.
Μάλιστα ο Dave συμμετείχε σε εκείνη την διαδικασία.
Ναι, αν και ο Dave βέβαια δεν κατέληξε πίσω στους METALLICA, αλλά δεν είμαι σίγουρος ότι τον κάλεσαν για αυτόν το λόγο άλλωστε. Και μόνο να σκεφτείς πως όλοι μας βρεθήκαμε στις περιοδείες των Big 4, είναι αξιοθαύμαστο. Ότι κι αν ειπώθηκε ή έγινε στο παρελθόν, το αφήσαμε πίσω μας για την ευκαιρία να περιοδεύσουμε μαζί. Πιστεύω τελικά ότι το 2010 ήταν η χρονιά των επαναπροσεγγίσεων για το thrash metal (γέλια).
(γέλια) Ναι, για διάφορους λόγους. Πες μου όμως και για το GIGANTOUR 2012 που πρόσφατα ανακοινώσατε; Μου άρεσε πολύ το Line–up.
Ναι, πιστεύω ότι ο συνδυασμός MOTORHEAD – MEGADETH είναι από μόνος του πόλος έλξης. Το thrash οφείλει πολλά στους MOTORHEAD αφού συνέβαλλαν στις ρίζες του. Πριν περίπου 25 χρόνια μας πήραν σε δική τους περιοδεία και χαίρομαι που τώρα μας δίνεται η ευκαιρία να τους πάρουμε εμείς μαζί μας. Από την άλλη οι LACUNA COIL με την Cristina να αποτελεί την υποκινήτρια του όλου female metal κινήματος για μένα.
Υπάρχει και παρελθόν άλλωστε με τους MEGADETH.
Ναι. Αν και δεν ήμουν στην μπάντα τότε, πιστεύω ότι έκανε φοβερή δουλειά στο “A tout le monde”. Κι από την άλλη έχουμε την ανερχόμενη δύναμη των VOLBEAT.
Συμφωνώ γιατί όλα τα συγκροτήματα μου αρέσουν πολύ. Για το τέλος άφησα μια ερώτηση σχετικά με το άλμπουμ. Συγκεκριμένα για το ομώνυμο τραγούδι, το οποίο μου έφερε στο μυαλό κάπως την πρώτη σας περίοδο. Λόγω της μπασογραμμής του και της έντονης παρουσίας του μπάσου, θα μπορούσαμε να πούμε ότι είναι ένα τραγούδι για να καλωσορίσει ξανά τον Dave Ellefson στους MEGADETH;
Ξέρεις, είσαι ο πρώτος που μου το λέει αυτό και σε ευχαριστώ που το ανέφερες. Είναι το πρώτο τραγούδι που έπαιξα, το πρώτο σαββατοκύριακο που επέστρεψα στο συγκρότημα το Φλεβάρη του 2010. Είναι κάπως ειρωνικό που είναι το τελευταίο στο δίσκο. Για μένα το κομμάτι είναι μια ανθολογία του τι είναι οι MEGADETH και για εμάς, είναι το αυτοβιογραφικό μας τραγούδι.
Γιώργος “Kay” Κουκουλάκης
www.megadeth.com
Line-up:
Dave Mustaine – φωνητικά, κιθάρα
Dave Ellefson – μπάσο
Chris Broderick – κιθάρα
Shawn Drover – ντραμς
Discography:
“Killing is my business… and business is good!” (1985)
“Peace sells… but who’s buying?” (1986)
“So far, so good… so what?” (1988)
“Rust in peace” (1990)
“Countdown to extinction” (1992)
“Youthanasia” (1994)
“Cryptic writings” (1997)
“Risk” (1999)
“The world needs a hero” (2001)
“The system has failed” (2004)
“United abominations” (2007)
“Endgame” (2009)
“Th1rt3en” (2011)
