Ξεκινώντας την παρουσίαση αυτή οφείλω να πω δύο πράγματα:
Α) Τα άλμπουμ “Paradox” και “Moving target”, είναι λατρεμένα και το live “1996”, είναι από τα πιο ολοκληρωμένα και αγαπημένα όλων των εποχών και
Β) Ο DC Cooper είναι Ο τραγουδιστής των ROYAL HUNT. Καλός ο Henrik Brockmann, καλός ο John West, πολύ καλός ο Mark Boals, αλλά κανείς από αυτούς δεν είχε την απαραίτητη χημεία με τον Δανό ηγέτη του σχήματος και βασικό συνθέτη του, Andre Andresen, ώστε να δημιουργήσουν έναν άξιο διάδοχο των προαναφερθέντων δίσκων.
Πολλές φορές προσπάθησαν οι ROYAL HUNT να αναπαράγουν την ατμόσφαιρα του “Paradox” ή του “Moving target”, στην προσπάθειά τους αυτή, δημιούργησαν και το “Paradox II”, αλλά το αποτέλεσμα δεν ήταν το επιθυμητό. Δεν μπορώ να πω ότι οι δουλειές που μεσολάβησαν από τους Δανούς, ήταν μέτριες, απλά δεν είχαν το κάτι παραπάνω, που περιμένεις από ένα γκρουπ που έχει βγάλει αριστουργήματα. Από την άλλη και ο DC Cooper, έκανε κάποιους –το πολύ- συμπαθητικούς δίσκους με τους SILENT FORCE, έναν πραγματικά καλό δίσκο με τους AMARAN’S PLIGHT και πολλές guest συμμετοχές, αλλά τίποτα το εντυπωσιακό. Αυτό συνειδητοποίησε και ο Andersen, έβαλε στην άκρη τους εγωισμούς κι έκαναν ένα reunion tour με τον DC Cooper. Εκεί φαίνεται έλυσαν τις διαφορές τους, που παλαιότερα φάνταζαν αγεφύρωτες και αποφάσισαν να βγάλουν και δίσκο. Το “Show me how to live” λοιπόν, είναι η δουλειά που περιμέναμε όλοι όσοι γουστάραμε τρελά τους ROYAL HUNT την περίοδο 1995 – 1997. Μου φαντάζει ως η λογική συνέχεια του “Paradox”, χωρίς βέβαια να είναι τόσο καλό…
Η αρχή, με το “One more day”, δεν είναι και η ιδανική, αφού το τραγούδι είναι σχετικά αδιάφορο, αλλά η συνέχεια με το classic, trademark ROYAL HUNT “Another man down”, έρχεται να μας απογειώσει!!! Ακολουθεί το “An empty shell” που μου έφερε στο μυαλό το “Tearing down the walls” και το “Hard rain’s coming”, στο στυλ του “Message to God”, με εξαιρετικά χορωδιακά φωνητικά. Η απόλυτη γεφύρωση του AOR με το progressive, έρχεται στο “Half past loneliness”, ενώ το ομώνυμο κομμάτι του δίσκου, είναι το «έπος» του, αφού διαρκεί πάνω από 10 λεπτά. Το “Show me how to live”, κλείνει ιδανικά με το “Angel’s gone”, άλλο ένα classic ROYAL HUNT τραγούδι, με γρήγορες ταχύτητες.
Συνολικά, αυτό που δεν μου έκανε και την καλύτερη εντύπωση, είναι η σχετικά μικρή διάρκεια του δίσκου. Από την άλλη, το να έβαζαν fillers ίσα-ίσα για να έχουν πιο μεγάλο σε διάρκεια άλμπουμ, θα ήταν αρνητικό… Δεν ξέρω αν οι ROYAL HUNT, μπορούν να γράψουν ένα νέο “Moving target” ή ένα νέο “Paradox”. Αυτό που ξέρω, είναι ότι έστω κι ένα κλικ κάτω από αυτούς τους δίσκους, κατάφεραν να μου προξενήσουν ανατριχίλες και να δείξουν ότι έχουν τα φόντα να συνεχίσουν μία ακόμα πιο αξιοπρεπή καριέρα.
8/10
Σάκης Φράγκος
