>
Δέκα χρόνια απουσίας είναι πολλά. Δέκα χρόνια από την τελευταία φορά που ο Jon Schaffer και η παρέα του εμφανίστηκαν σε κλειστό χώρο στην Ελλάδα. Δεν λαμβάνω υπόψη εσκεμμένα την εμφάνιση της μπάντας στο Rockwave του 2007, με τον Tim Owens στα φωνητικά, στην οποία οι ICED EARTH ήταν σκιά του εαυτού τους και μοιραία είχαν κακή απόδοση, αλλά κι αυτή στο Rock ’em all με τον Barlow στα φωνητικά, που ήταν σε ανοιχτό χώρο. Δέκα χρόνια λοιπόν. Από τότε έχει μπει πολύ νερό στο αυλάκι και η μπάντα έχει περάσει από σαράντα κύματα, μέχρι να βρει την ηρεμία της με τον Stu Block πίσω από το μικρόφωνο και φυσικά σταθερό line–up. Σε αυτό το διάστημα, η μπάντα βρέθηκε σε αμφισβήτηση από το πιο ένθερμο, σύμφωνα με τον Schaffer, κοινό της. Κι αυτό ήταν απόρροια όχι μόνο της φυγής του Matt Barlow και των μέτριων κυκλοφοριών μετά το “Horror show”, αλλά και του γεγονότος ότι οι ICED EARTH, μια μπάντα που κατεξοχήν τα “έχωνε” στην καθεστηκυία τάξη πραγμάτων είτε αυτή ήταν η κραταιά θρησκεία είτε το υπάρχον πολιτικό σύστημα, άρχισαν τις πατριωτικές κορώνες, σε μια περίοδο μάλιστα που οι ΗΠΑ δεν είναι ιδιαίτερα δημοφιλείς. Με την επιστροφή τους στον “ίσιο” δρόμο, με έναν δίσκο αντάξιο της ιστορίας τους, και με έναν νέο τραγουδιστή που “βγάζει” μάτια, ήθελα να δω πως θα ανταποκρινόταν το Ελληνικό κοινό.
Και ανταποκρίθηκε με τον πλέον εντυπωσιακό τρόπο. Φτάνοντας κατά τις 9.30 στο Gagarin 205, δεν έπεφτε καρφίτσα. Εγώ προτίμησα να παρακολουθήσω το ποδοσφαιρικό ντέρμπι που διεξάγονταν το απόγευμα του Σαββάτου (γνωρίζοντας βέβαια ότι οι διοργανωτές θα καθυστερούσαν την έναρξη του event γι’ αυτόν τον λόγο) και στην συνέχεια να πάω στην συναυλία, όμως απ’ ότι φαίνεται, η πλειονότητα των παρευρισκομένων προτίμησε να πάει από νωρίς και να παρακολουθήσει τα δύο support, τους FURY UK και τους WHITE WIZZARD. Πρόλαβα μόνο το τελευταίο τραγούδι της εμφάνισης των WHITE WIZZARD, όποτε δεν μπορώ να εκφέρω άποψη για αυτούς, ούτε φυσικά και για τους FURY UK. Εντύπωση μου έκανε το ότι στο τέλος του set τους οι WHITE WIZZARD κατέβηκαν μέσα στο κοινό για να βγάλουν φωτογραφίες, όπως και ότι οι FURY UK περίμεναν, στο τέλος της συναυλίας, έξω από το Gagarin και μοίραζαν flyers της μπάντας τους.
Μία διάχυτη ανυπομονησία πλανιόταν στον αέρα, η οποία ξέσπασε σε ιαχές όταν οι ICED EARTH ξεχύθηκαν στην σκηνή με το “Dystopia”! Οι βασιλιάδες ήταν πάλι στον θρόνο τους και το κοινό έδειχνε να το απολαμβάνει. Η μπάντα συνεχίζει δυνατά με τα “Burning times”, “Angels holocaust”, “Slave to the dark”, “Stand alone”, When the night falls”, “Damien” και “Pure evil” με δύο “σφήνες” από τον νέο δίσκο, τα “V” και “Dark city” (στο οποίο το “έχασε” λίγο η μπάντα). Και εκεί που άρχισαν να ακούγονται οι πρώτες φωνές ότι παίζουν το ίδιο set list με την προηγούμενη ημέρα, οι ICED EARTH άρχισαν τις εκπλήξεις που είχαν ετοιμάσει για εκείνη την ημέρα. Πρώτα με το “Ten thousand strong” (ίσως το καλύτερο τραγούδι της “Ripper” εποχής) και στην συνέχεια με τα “The hunter” και “Stormrider”, τα οποία και ερμήνευσαν για πρώτη φορά στην παρούσα περιοδεία τους. Πριν το “Stormrider” o Schaffer βρήκε χρόνο μετά τις επευφημίες του κοινού, να εκφράσει την συμπάθειά του στους δοκιμαζόμενους Έλληνες και παράλληλα να τα “χώσει” στο πολιτικό και τραπεζικό σύστημα. Οι εκπλήξεις συνεχίστηκαν με τα “My own saviour” και το “Watching over me” το οποίο το είχαν προβάρει αποκλειστικά για την Αθήνα!
Η αντιδράσεις του κοινού ήταν απίστευτα ενθουσιώδεις. Χρόνια έχω να δω κοινό να φωνάζει και να ζητοκραυγάζει καθ’ όλη την διάρκεια της συναυλίας, να μην είναι στατικό και να τραγουδάει όλους τους στίχους και να φωνάζει ρυθμικά το όνομα της μπάντας. Λίγες μπάντες πλέον απολαμβάνουν τέτοιας αντιμετώπισης. Σε αυτό βέβαια βοήθησε και η απόδοση της μπάντας, η οποία ήταν πάρα πολύ καλή. Ο Schaffer ήταν ο γνωστός “βράχος” των riff, και ο “νέος” Stu Block κέρδισε το στοίχημα. Όχι μόνο απέδειξε ότι χωράει επάξια στα παπούτσια του Barlow, αλλά με την απόδοση του έβαλε τα γυαλιά στους προκατόχους του. Ο τύπος ήταν απίστευτος! Απογείωσε τα τραγούδια, έβγαλε με ευκολία τα τραγούδια της “Owens” εποχής (“Declaration” και “Ten…”) όπως και υπόλοιπα, έβγαζε με περισσή ευκολία κορώνες από το πουθενά και ακόμα και όταν έκλαιγε ενώ τραγουδούσε το “End of innocence” (το οποίο έγραψε για την μητέρα του που παλεύει με τον καρκίνο), το έβγαλε σχεδόν αψεγάδιαστα! Ο Jon έκανε κίνηση ματ με την πρόσληψή του!
Για το encore μας είχαν κρατήσει το καλύτερο: “Dante‘s inferno”, για πρώτη φορά μετά το “Alive in Athens”. Όσα χρόνια και να περάσουν, αυτό το τραγούδι πάντα θα προκαλεί ανατριχίλες. Και τέλος, τι άλλο; “Iced Earth”, στην διάρκεια του οποίου ο Stu κυμάτιζε μία Ελληνική σημαία με το logo της μπάντας, και η σεμνή δίωρη τελετή έλαβε τέλος. Οι ICED EARTH αποζημίωσαν το Ελληνικό κοινό με μία πολύ καλή εμφάνιση και ένα best of setlist, συνεχίζοντας αυτή την ιδιαίτερη σχέση που υπάρχει μεταξύ τους. Δεν νομίζω να έφυγε κανείς δυσαρεστημένος εκείνο το βράδυ. Εγώ πάντως ένιωσα σαν να μην πέρασε μια μέρα από εκείνο το κρύο βράδυ του 2001 στο γήπεδο του Σπόρτινγκ.
Γιώργος Βογιατζής
