>
Νομίζω ότι σε αυτή την περίπτωση ο τίτλος τα λέει πιο καλά από εμένα. Πρόκειται λοιπόν για μια συμφωνική speed metal rock opera από τις Φιλιππίνες. Ναι, κι εμένα σε όλο αυτό το μακρυνάρι κάτι δε μου κολλούσε σωστά. Στην αρχή, σκέφτηκα ότι θα είναι μια χαρωπή διασκευούλα χριστουγεννιάτικων τραγουδιών σε metal μουσική. Πόσο λάθος έκανα.
Το πρώτο σοκ ήρθε όταν απλά έβαλα να ακούσω το δίσκο, και συνειδητοποίησα ότι πρόκειται για 21 (!) αρκετά μακροσκελή κομμάτια. Από τι όμως αποτελούνται αυτά; Κλασσικές χριστουγεννιάτικες μελωδίες που έχουν μετατραπεί σε speed metal ριφάκια, γυναικεία και αντρικά φωνητικά που τείνουν να κινούνται στις ψηλότερες νότες του πενταγράμμου, και μια βασανιστική επανάληψη όλων αυτών και στα 21 κομμάτια του δίσκου (που βέβαια μερικά τα σκίπαρα, γιατί με τόσο χριστουγεννιάτικο πνεύμα στο δωμάτιο φοβήθηκα μην έχω κι εγώ την τριπλή επίσκεψη που είχε ο Σκρουτζ στο κλασικό παραμύθι).
Στην αρχή θα σου φανεί αστείο και χαρούμενο, μετά από 5 λεπτά όμως (που δυστυχώς θα βρίσκεσαι ακόμη στο πρώτο κομμάτι), συνειδητοποιείς ότι τελικά δεν είναι και τόσο ευχάριστο. Δε μπορώ να πω ότι η μουσική είναι κακή ή ότι τα φωνητικά δεν είναι σωστά τουλάχιστον, αλλά ο συνδυασμός καθώς και η μονοτονία του καθ’ όλη τη διάρκεια του δίσκου, τα καθιστούν τόσο τρομερά βαρετά, που εύκολα θα τα αντάλλασα με 20 παρέες πιτσιρίκια να μου λένε σε repeat τα κάλαντα και να τους δίνω και λεφτά.
Μπορώ να προτείνω το δίσκο μόνο σε μανιακούς της κιθάρας που ενδιαφέρονται για τη μετατροπή χριστουγεννιάτικων τραγουδιών σε metal ρυθμούς (δε μπορώ να πω, έχει ενδιαφέρον από αυτή την άποψη), καθώς και σε μια παρέα αυστηρά μεταλλάδων (γιατί αν δεν είναι μπορεί να έχουν πτωτικές τάσεις από το μπαλκόνι μετά τα τρία πρώτα λεπτά), που θα το βάλουν για χαβαλέ τις γιορτινές ημέρες των Χριστουγέννων. Αλλιώς αποφύγετέ το. Έτσι κι αλλιώς, οι σκληροί τύποι μισούν τα Χριστούγεννα, σωστά;
2/10
Ειρήνη Τάτση
