>
Αφού γράφω αυτές τις γραμμές για το ROCK HARD, το ευκολότερο πράγμα που μπορώ να κάνω, είναι να απαξιώσω το “Shine” απλά και μόνο για τον λόγο που κυκλοφορεί από την Nuclear Blast. Ναι, δεν μας έχουν συνηθίσει σε τόσο ραδιο-εμπορικές κυκλοφορίες, με τόσο έκδηλη την pop αισθητική. Εύκολα, τους δίνω ένα 2/10 και πάμε παρακάτω.
Οι INDICA όμως αξίζουν περισσότερη προσοχή, αν και το μουσικό τους ύφος παρα-είναι γλυκανάλατο, εμπορικό, pop για τους περισσότερους (γράφοντες και αναγνώστες) εδώ. Κατ’ αρχήν είναι αξιοσημείωτο πως τα 5 κορίτσια από την παγωμένη Φιλανδία, είναι πραγματικό συγκρότημα που συνθέτει τα τραγούδια του, εκτελεί την μουσική του και περιοδεύει. Επίσης, αξίζει να υπογραμμίσουμε την πολύχρονη παρουσία τους, αφού συνυπάρχουν σχεδόν μιάμιση δεκαετία! Παρά την εγχώρια επιτυχία τους, αυτό που τις έσπρωξε στην αγκαλιά της Nuclear Blast, ήταν η συνεργασία τους με τον Tuomas των NIGHTWISH, μια περιοδεία (2007) και η δουλειά τους στο “A way away”. Έτσι μας συστήθηκαν το 2010, με την πρώτη τους αγγλόφωνη κυκλοφορία.
Μ’ αυτά και μ’ αυτά, φτάσαμε στο “Shine” που συνεχίζει τον εκσυγχρονισμό των INDICA, αλλά και την απομάκρυνση από της πιο gothic επιρροές τους. Όπως και ολόκληρη η εμπορική τους προώθηση, ντυμένη σε κίτρινο χρώμα, έτσι και η μουσική τους λάμπει με πλήκτρα και τη φωνή της Jonsu σε πρώτο πλάνο.
Επαναλαμβάνω πως το “Shine” είναι πολύ ελαφρύ για τους περισσότερους εδώ και κάνει τους BON JOVI να φαντάζουν σκληροί μπροστά τους, αλλά τα κορίτσια έχουν αρκετά στοιχεία που αξίζουν προσοχής. Η ιδιαίτερη αίσθηση της μελωδίας, ο ήχος τους (λες και παίρνεις μια heavy metal μπάντα να σου παίξει pop τραγούδια) με κάνει να ασχοληθώ μαζί τους.
Για να ικανοποιήσετε την περιέργειά σας, αρκεί να πληκτρολογήσετε το όνομά τους στο youtube και να τις γνωρίσετε, διότι είμαι σίγουρος ότι θα κερδίσουν αρκετούς/-ές από εσάς, παρότι δεν είναι και το πιο τυπικό άλμπουμ που θα αγοράζατε. H αλήθεια είναι πως δεν κατάφερα να το συγκρίνω με το επίπεδο του “A way away”, αλλά αυτό είναι και κάπως άδικο, αφού το τελευταίο, ήταν κατά κάποιο τρόπο μια συλλογή με τις καλύτερές τους στιγμές, για πρώτη φορά με αγγλικό στίχο.
Επειδή προέχουν τα τραγούδια και η μουσική, πρέπει να αναφέρω πως ξεχώρισα τα “A definite maybe”, “Mountain made of stone” και το “Here and now”. Αν είχα μια ένσταση αυτή θα ήταν στο ότι θα προτιμούσε περισσότερη έκρηξη στο ρεφραίν, κάτι που θα σε κολλούσε στον τοίχο και θα σε κάνει να επαναλαμβάνεις την μελωδία στο μυαλό σου.
6 / 10
Γιώργος Κουκουλάκης
