>
7,5 / 10
Δύο χρόνια μετά το “Defiance” ο Jack Starr κυκλοφορεί νέο δίσκο με τον τίτλο “Land of the dead”, έχοντας εκλεκτούς καλεσμένους και «δεμένο» line up. Ας ξεκινήσουμε από τους καλεσμένους, Ross the Boss και David Shankle (και οι δύο πάλαι ποτέ μέλη των MANOWAR) συμμετέχουν, ο καθένας ξεχωριστά, σε δύο τραγούδια. Στο line up ήρθε να προστεθεί στα ντραμς ο Rhino (επίσης MANOWAR) και ευτυχώς κανένα άλλο συγκρότημα δεν ανακάλυψε το νέο αστέρι των φωνητικών Todd Hall, για να τον αρπάξει!!! Ο δίσκος διαθέτει δέκα τραγούδια και ένα επικό, μικρό, ορχηστρικό. Με το πρώτο άκουσμα καταλαβαίνω ότι έχω να κάνω με αμερικάνικο επικό power metal βγαλμένο από περασμένες, αλησμόνητες, εποχές αλλά με εκπληκτική παραγωγή. Στη πορεία σκέφτομαι πόσο πολύ έχει βελτιωθεί στα φωνητικά ο Todd θυμίζοντας τραγουδιστές όπως ο Tony Moore (RIOT) και Mike Tirelli. Πάντα ο Jack Starr είχε το κοκκαλάκι της νυχτερίδας όσον αφορά την ανεύρεση νέων, ταλαντούχων τραγουδιστών, εξάλλου αυτος ανακάλυψε τον David DeFeis (VIRGIN STEELE). Ένα ακόμη θετικό στοιχείο, το οποίο το περίμενα, είναι η εκπληκτική ικανότητα του Jack στο να «γεμίζει», με άνεση, κάθε του τραγούδι με εκπληκτικά lead, με αποτέλεσμα να θες ακουστικά για να τον ευχαριστηθείς στο μέγιστο. Ιδιαίτερα αν συνδυάζονται με τα ψιλά φωνητικά του Todd το αποτέλεσμα είναι διαολεμένο. Οι fans του συγκεκριμένου ήχου θα ακούσετε τραγουδάρες όπως το mid tempo “Sands of time”, το «καταιγιστικό» “Warning fire” όπου Jack και Ross μαγνητίζουν με τις κιθάρες τους, το επικό “On the wings of the night” που άνετα θα μπορούσε να ήταν σε δίσκους των VIRGIN STEELE (έχει και τίτλο τραγουδιού τους άλλωστε)!!! Μοναδική μου ένσταση τα δύο τελευταία, τραγούδια που με κούρασαν!! Οι οπαδοί των Αμερικάνων σπεύσατε να ακούσετε το “Land of the dead” και όσοι αγαπάτε το Αμερικάνικο power metal, το οποίο φαίνεται φέτος να αντεπιτίθεται με δουλείες όπως των RIOT, JAG PANZER και BURNING STARR. Τέλος κρίμα που δεν μπόρεσαν τόσα χρόνια να τα βρουν DeFeis και Starr και να ισχυροποιήσουν ξανά τους VIRGIN STEELE στη metal σκηνή, ειδικά τώρα που ο πρώτος έχει χάσει το δρόμο του.
Παναγιώτης Δημητρόπουλος
